URBAN LEGENDS: BLOODY MARY 

1969: een grap tussen middelbare scholieren loopt volledig uit de hand en leidt tot de dood van een meisje. Sindsdien zou ze, wanneer iemand haar naam driemaal uitspreekt, terugkeren uit de dood om wraak te nemen. Althans, zo gaat de stadslegende. Wanneer drie meisjes tijdens een slaapfeestje het verhaal uittesten, ontdekken ze dat er misschien meer waarheid in schuilt dan ze hadden verwacht.

Bloody hell, wat was dit? Na tweemaal een seriemoordenaar te hebben uitgerust met een stadslegende als modus operandi, was het natuurlijk slechts een kwestie van tijd voor iemand de franchise een paranormale richting zou uitsturen. Op zich is dat een logische stap, gezien hoeveel broodjeaapverhalen een bovennatuurlijk element bevatten. Maar waarom moest het resultaat Urban Legends: Bloody Mary zijn?

Geregisseerd door Mary Lambert en geschreven door Michael Dougherty en Dan Harris is deze direct-naar-video-horrorfilm voor geen van hen een sterk visitekaartje. Dat wil niet zeggen dat de film cynisch is gemaakt, of volledig gespeend is van goede ideeën. Zo is het wraakverhaal, hoe eenvoudig ook, op papier geen slechte basis voor een tienerhorrorfilm. Ook de selectie stadslegendes bevat opnieuw enkele interessante voorbeelden, zeker nu men zich niet langer hoefde te beperken tot wat een menselijke moordenaar geloofwaardig zou kunnen doen.

Het loslaten van realistische plausibiliteit (of net het gebrek daaraan) biedt duidelijk meer vrijheid. Fans van stadslegendes zullen waarschijnlijk ook de correctie rond de Candyman-films en de Bloody Mary-mythe kunnen waarderen (de mythe is immers ouder dan de film, en niet omgekeerd). Dus waar ging het mis?

Bij de uitwerking loopt het echter grondig mis. De film ademt een irritante Lifetime-achtige tv-filmvibe en al snel stoor je je aan de zwakke acteerprestaties. Zelfs naar direct-naar-videostandaarden ogen die vaak amateuristisch en onnatuurlijk, met de tienerpersonages als grootste pijnpunt. Het is dan ook veelzeggend dat eigenlijk alleen Kate Mara – hier nog in een vroege hoofdrol – nadien een noemenswaardige acteercarrière wist uit te bouwen.

Ook op technisch vlak schiet de film tekort. Hoewel er een handvol leuke stadslegendes wordt opgevoerd, verliezen die al snel elke impact door de ondermaatse computereffecten. Niets oogt geloofwaardig, waardoor je voortdurend uit de film wordt gehaald. Bovendien zijn veel van deze ideeën intussen ruimschoots overtroffen door sterkere scènes in andere films.

Zo werd de zonnebankscène al een jaar later moeiteloos overklast door die in Final Destination 3, die vandaag nog steeds als referentie geldt. Het voelt misschien als natrappen om de recyclage van bepaalde stadslegendes aan te kaarten, maar het blijft een gemiste kans. Er waren immers nog genoeg frisse en bruikbare voorbeelden, zelfs zonder terug te grijpen naar mythes die in de eerdere films al aan bod kwamen.

Regisseur Mary Lambert blijft bij horrorfans gelukkig vooral bekend om haar sterke verfilming van Stephen Kings Pet Sematary, en niet om dit derde deel in de Urban Legend-reeks. Waar de eerste Urban Legend nog kon doorgaan voor een vermakelijke, nostalgische slasher – zij het in de schaduw van het populairdere Scream – voelt deze bovennatuurlijke interpretatie van het concept vooral als een koude douche.

Genre: horror, thriller
Jaar: 2005
Regisseur: Mary Lambert
Cast: Kate Mara, Robert Vito, Tina Lifford, Ed Marinaro
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 93 minuten