Het is een bijna wrange vondst: een film die Beginnings (originele Deense titel: Begyndelser) heet en inzet met een einde dat al in gang is gezet. Ane en Thomas hebben hun huwelijk in stilte opgegeven. De scheiding is voorbereid, de woorden liggen klaar, alleen het juiste moment om hun dochters op de hoogte te brengen, is concreet nog niet bepaald. Dan onderbreekt een beroerte abrupt elk voornemen. Wat al wankelde, bevriest. Wat uitgesproken moest worden, wordt uitgesteld. De Deense scenariste en regisseuse Jeanette Nordahl (Kød & blod) bouwt in haar tweede langspeelfilm rond die ironie: soms beslist het lichaam sneller dan het hart en verhindert kwetsbaarheid precies de breuk die onafwendbaar leek.
Dit relationeel drama is in eerste instantie lichamelijk. Ane verliest controle over haar lichaam, haar mobiliteit, haar autonomie. De revalidatie is geen heroïsche montage van vooruitgang, maar een repetitief proces van vallen en opstaan, van heel minimale verbeteringen. Nordahl filmt die inspanningen in een sobere, observerende stijl zonder enige emotionele shortcuts. Geen melodramatische crescendo’s, geen nadrukkelijke muziek die het gevoel dicteert. De camera blijft vaak op afstand, registreert en wacht. Daardoor worden de kleinste bewegingen betekenisvol: een hand die net iets langer een voorwerp kan vasthouden of een blik waarin frustratie en koppigheid botsen.
In die fysieke strijd toont Trine Dyrholm zich opnieuw een actrice van uitzonderlijk kaliber. Haar vertolking is niet alleen psychologisch, maar ook uitgesproken lichamelijk. Ze speelt geen abstract verdriet, maar een lichaam dat haar zogenaamd koppig in de steek laat. Schaamte, trots en woede nestelen zich in haar lijf, in de manier waarop ze haar beperkte motoriek ervaart. Dyrholm maakt pijnlijk voelbaar hoe verlies van lichamelijke controle ook een verlies van identiteit kan betekenen. Haar geweldige prestatie houdt de prent overeind zelfs op momenten dat het scenario op een bepaald moment lichtjes dreigt te verzanden in contemplatie.
Maar Beginnings is veel meer dan een revalidatiedrama. De beroerte fungeert als katalysator voor een relationele analyse. Ane en Thomas bevonden zich al in een proces van ontkoppeling. Wat Nordahl scherp observeert, is hoe een crisis dat proces niet noodzakelijk stopzet, maar met een soort sneeuwbaleffect vervormt. De scheiding wordt uitgesteld, maar niet ongedaan gemaakt. Integendeel zelfs want de onderliggende spanningen blijven aanwezig, soms zelfs versterkt door de nieuwe afhankelijkheid. Thomas’ rol verschuift van partner naar verzorger en van gelijke naar tijdelijke steunpilaar. Die asymmetrie knaagt. Liefde en plicht lopen door elkaar.
Interessant is hoe de film de parallellen tussen revalidatie en echtscheiding uitwerkt zonder ze te expliciteren. Beide zijn langdurige processen zonder duidelijke einddatum en vragen discipline, geduld en een confrontatie met wat verloren is en laten bovendien en absoluut restschade na. Zoals Ane nooit volledig herstelt, zo zal ook de relatie nooit volledig ‘afgerond’ zijn. Er blijven kinderen, herinneringen, gedeelde jaren. In dat opzicht is Beginnings minder geïnteresseerd in spectaculaire breuken dan in de traagheid van het loslaten.
Toch schuilt hier ook een zekere zwakte. Omdat Nordahl zich resoluut richt op de fase van ontbinding, blijft het verleden van het koppel grotendeels buiten beeld. We zien weinig van wat hen ooit samenbracht of wat er precies misliep. Dat is een te begrijpen esthetische keuze – het verleden is hier een echo, geen expliciete flashback – maar het zorgt er ook voor dat de emotionele inzet soms diffuus blijft. Wat verliezen ze precies? Wat stond er op het spel? De prent vertrouwt erop dat de kijker de leegtes zelf invult, maar daarom wordt niet elke leegte automatisch betekenisvol.
De naturalistische aanpak, die perfect past binnen het arthouse-circuit waarin de film zijn wereldpremière beleefde op de Berlinale, is tegelijk kracht en beperking. De ingetogen toon geeft ruimte aan nuance en ambivalentie. Conflicten worden niet uitgespeeld in grote confrontaties, maar sijpelen door in blikken en kleine verwijten.
Ook de dochters, hoewel aanwezig als moreel en emotioneel referentiepunt, blijven enigszins in de marge. Hun perspectief had de film kunnen verrijken met een extra laag van onschuld en verwarring. Nu fungeren ze vooral als spiegel voor het falende partnerschap. Dat is dramaturgisch begrijpelijk, maar het beperkt de reikwijdte van het familiale drama.
Zeker boeiend is het feit dat Beginnings een sterk analytisch portret is dat weigert makkelijke antwoorden te bieden. Beginnings suggereert geen triomfantelijke wedergeboorte of een helder nieuw begin. Het toont hoe een crisis mensen kan dwingen om samen te blijven terwijl ze eigenlijk uit elkaar willen. Het legt bloot hoe kwetsbaarheid bestaande barsten zichtbaar maakt in plaats van ze te helen. En het stelt impliciet de vraag of een einde ooit volledig is, of dat elke breuk sporen nalaat die deel worden van een nieuw, onvolmaakt begin.
Beginnings is dan ook een precieze, mature studie van intimiteit onder druk, gedragen door een actrice op topniveau gekoppeld aan een regie die vertrouwt op stilte en observatie, al blijft het drama soms wel net iets te ingehouden om echt te ontwrichten. Maar misschien is dat precies de essentie van Nordahls visie: sommige aardverschuivingen gebeuren niet met veel lawaai, maar met een verandering van millimeters tot je beseft dat het landschap voorgoed veranderd is.
Beginnings is beslist een gevoelige, intieme, realistische, interessante, scherpe en inhakkende analyse van een uit het (echte) leven gegrepen relationele- en gezinsmodule. Of: ‘Every beginning has an end and every end is a new beginning’ volgens Santosh Kalwar, de Nepalese schrijver, dichter, onderzoeker, maar ook de Romeinse filosoof Seneca, de Amerikaans-Britse dichter T.S. Eliot in zijn beroemd gedicht Four Quartets en de Britse indie-rockband Editors, wisten het eveneens perfect samen te vatten: ‘Ieder eind impliceert een nieuw begin en elk begin houdt een eind in.’ Het is maar dat je het weet vooraleer je deze film ‘begint’ te bekijken!
Genre: drama
Jaar: 2025
Regisseur: Jeanette Nordahl
Cast: Trine Dyrholm, David Dencik, Bjørk Storm, Luna Fuglsang Svelmøe, Hanne Uldal
Land: Denemarken
Speelduur: 96 minuten
