The Martian, Andy Weirs bestseller uit 2011, scoorde vier jaar later ook op het witte doek. Ridley Scott adapteerde de roman tot een intellectuele en emotionele bioscoophit met Matt Damon in de hoofdrol. In zijn derde boek, Project Hail Mary, herhaalt Weir zijn succesformule: opnieuw moet een eenzaat, vele lichtjaren van de aarde verwijderd, het lot van de mensheid veiligstellen. Aan Phil Lord en Christopher Miller om, ruim een decennium na hun vorige film 22 Jump Street, dat kunstje ook aan de box office te herhalen.
In hun eerste gezamenlijke regieproject sinds ze in 2018 wegens creatieve meningsverschillen met de producers bij Solo: A Star Wars Story opstapten, kunnen ze rekenen op Ryan Gosling. De charismatische Canadees kruipt in de huid van Ryland Grace, een wetenschapper die na een lange intergalactische slaap als enige ontwaakt aan boord van een ruimteschip. De twee andere bemanningsleden hebben de tocht niet overleefd en bovendien laat Grace’s geheugen hem in de steek.
Geleidelijk herinnert hij zich dat hij op weg is naar de enige planeet die niet is aangetast door astrofagen: buitenaardse microben die de energie van hemellichamen aantasten en niet alleen de aarde, maar het volledige zonnestelsel bedreigen. Grace blijkt echter niet de enige met deze missie. Hij ontmoet een andere ruimtereiziger met hetzelfde doel. Samen met dit vreemde, maar bijzonder behendige en hyperintelligente wezen gaat hij op zoek naar een oplossing.
Vanaf het moment dat Gosling en Rocky – zoals hij zijn buitenaardse compagnon doopt – een band opbouwen, verandert Project Hail Mary in een buddyfilm met een ongewoon duo. Ze vullen elkaars zwaktes aan en bewijzen dat het geheel meer is dan de som der delen. Hun chemie en de toon van de film doen denken aan de lichtvoetige sciencefictionfilms uit de jaren ’80, al is ook de invloed van Guardians of the Galaxy nooit ver weg. Tegelijk probeert scenarist Drew Goddard, die ook The Martian bewerkte, een zekere ernst te bewaren.
Net daar wringt het schoentje. Project Hail Mary mist toonvastheid en heeft moeite om de balans tussen ernst en luchtigheid te vinden. Vooral in de flashbacks probeert men een pseudo-wetenschappelijke uitleg te construeren, maar als kijker merk je al snel dat niet alles steek houdt. Zo beschikt de ruimte waarin Rocky zich voortbeweegt over geen duidelijke atmosfeer- of warmtebron, en zou de uiteindelijke oplossing die het duo bedenkt de aarde mogelijk nog sneller richting ondergang sturen – iets waar de film opvallend genoeg geen aandacht aan besteedt.
Het had de film wellicht gebaat om een aanzienlijk deel van de wetenschappelijke onderbouw en het achtergrondverhaal te schrappen en zich volledig te focussen op een speelse, optimistische sciencefictionfilm in klassieke stijl. Op die momenten is Project Hail Mary namelijk op zijn best. Ryan Gosling amuseert zich zichtbaar met de oneliners die hij als spraakzame Ryland mag afvuren. Dat betekent niet dat Sandra Hüller niet overtuigt in haar eerste Amerikaanse rol, maar haar koele vertolking contrasteert sterk met Goslings lichtvoetigheid en zou beter tot haar recht komen in meer ‘hard’ sciencefictionwerk, zoals Interstellar of Sunshine.
Uiteindelijk is Project Hail Mary een te lange en qua toon en structuur wat rommelige, maar wel onderhoudende ruimte-avonturenfilm. Hij mist de emotionele impact van The Martian, maar het spelplezier van Gosling, het geslaagde design van het buitenaardse wezen en de dynamiek tussen beiden zorgen toch voor vermaak. Een lichtgewicht dat misschien wat te lang blijft rondzweven in de ruimte, maar waar je wel naar blijft kijken.
Genre: drama, scifi, thriller
Jaar: 2026
Regisseur: Phil Lord, Christopher Miller
Cast: Ryan Gosling, Sandra Hüller, James Ortiz
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 156 minuten
