Toen Elvis Presley eind jaren zestig opdook in Charro! – zijn negenentwintigste langspeelfilm – leek het even alsof The King eindelijk een nieuwe richting wilde inslaan in zijn veel bekritiseerde filmcarrière. Geen strandfeestjes, geen kitscherige musicalnummers en nauwelijks romantische fratsen: deze keer droeg Elvis een stoffige cowboyhoed, een baard en een revolver. Charro! was bovendien zijn derde western en tegelijk zijn laatste échte dramatische filmrol. Op papier klonk dat als een kans om eindelijk eens te tonen wat Presley als acteur in zijn mars had. In de praktijk bleef het bij een halfslachtige poging.
Het verhaal is klassiek westernvoer. Jess Wade, een voormalige bandiet met een twijfelachtig verleden, probeert zijn leven te beteren, maar komt opnieuw in de problemen wanneer zijn oude bende hem onterecht een misdaad in zijn boots schuift. De gangsters willen hem laten opdraaien voor de diefstal van een goud-verguld kanon van de Mexicaanse regering. Om hem extra herkenbaar te maken, brandmerken ze zijn hals met een gloeiend ijzer. Met een prijs van 10.000 dollar op zijn hoofd en een stel federalen op zijn hielen moet Wade zijn naam zuiveren én tegelijk afrekenen met zijn voormalige kompanen.
Het klinkt allemaal als degelijke pulp en dat is het eigenlijk ook. Regisseur Charles Marquis Warren, vooral bekend van televisiewesterns zoals Gunsmoke en Rawhide, houdt het verhaal echter zo braaf en statisch dat de film zelden echt tot leven komt. De ingrediënten zijn er beslist: revolverduels, verraders, een saloon en een verloren liefde, maar de vonken en het vuur ontbreken. Wat overblijft is een western die voortdurend belooft spannender te worden dan hij uiteindelijk is.
Presley zelf doet nochtans zijn best. Als de zwijgzame revolverheld Jess Wade probeert hij duidelijk aan te sluiten bij het stoïcijnse imago dat Clint Eastwood toen in de spaghettiwesterns had gecultiveerd. Alleen mist Elvis de ironische cool van Eastwood. Hij kijkt veel onverstoorbaar voor zich uit, fronst af en toe de wenkbrauwen en laat zijn baard stoer langs alle kanten fotografisch bewonderen. Jawel, The King oogt beslist serieuzer dan in zijn vrolijke en oppervlakkige Hollywoodmusicals, maar echt meeslepend wordt zijn spel zelden.
Ook de bijrollen helpen deze western niet altijd echt vooruit. Victor French speelt de bendeleider Vince Hackett met voldoende dreiging, maar diens nerveuze broer Billy Roy, vertolkt door Solomon Sturges, lijkt voortdurend op het punt te staan een karikatuur te worden. En ondanks haar geprezen reputatie presteert actrice Ina Balin (The Greatest story ever Told, Acht of Reprisal) in de huid van Tracey, maar middelmatig en slaagt ze er niet de nodige chemie te laten ontvlammen met Elvis.
Een leuk weetje is zeker dat in Charro! een naaktmoment steekt waarbij Balin uit haar bad stapt op het moment dat Elvis net binnenkomt, doch deze gewaagde scène – in 1969! – is publiekelijk nooit te zien geweest wegens weg gemonteerd. Misschien bestaat er ‘ergens’ wel een DVD-versie waar dit fragment wel te zien is? Laat de zoektocht nu aanvatten!
Opvallend is bovendien hoe weinig muziek er in Charro! zit. Elvis zingt slechts één nummer, het titellied tijdens de openingcredits. Daarna blijft het stil. Voor een Elvis-film voelt dat een beetje alsof je een Italiaanse trattoria binnenstapt en ontdekt dat er geen pasta op de kaart staat. Begrijpelijk misschien want op sterk aandringen van The King zelf bij kolonel Parker, zijn gewiekste manager, werd zijn filmpersonage duidelijk serieuzer gepositioneerd, maar het neemt tegelijk een deel van zijn unieke aantrekkingskracht weg waarvoor zijn fans hem eigenlijk het meest bewonderen.
Toch is Charro! geen totale ramp. De cinematografie van Ellsworth Fredericks geeft de stoffige landschappen een ruwe charme en de prent probeert zichtbaar afstand te nemen van de formulematige Elvisproducties van de jaren zestig. Maar waar een film als Flaming Star van de vermaarde Don Siegel nog aantoonde dat Presley een degelijke dramatische acteur kon zijn, blijft Charro! steken in een brave middenmoot.
Het resultaat is een western die interessant is als curiosum in de carrière van The King omdat hij zich even waagt aan het zwijgzame revolverheldenimago. Alleen blijkt dat imago hem net iets te groot. Voor fans is het een aardige voetnoot, maar voor westernliefhebbers vooral een film die bewijst dat zelfs ‘Big E’ niet elke showdown kan winnen.
Genre: western
Jaar: 1969
Regisseur: Charles Marquis Warren
Cast: Elvis Presley, Ina Balin, Vince Hackett, Solomon Sturges, Barbara Werle, Tony Young
Land: USA
Speelduur: 98 minuten
