Voor een uitwisselingsvakantie trekt de familie Waites naar het piepkleine gehucht Nilbog, waar ze in het huis van een lokaal gezin zullen verblijven en als boeren aan de slag gaan. Niet dat dit allemaal van een leien dakje zal lopen. Dochter Holly wil haar vriendje meenemen, maar die laat zich niet losweken van zijn maten, terwijl zoon Joshua ervan overtuigd is dat zijn overleden grootvader hem probeert te waarschuwen voor mensetende, vegetarische goblins…
Menig regisseur, zelfs meesters van hun vak, heeft wel ergens een miskleun op zijn palmares staan. Een slechte film maken, het kan gebeuren. Maar om een horrorprent te maken die in de popcultuur de reputatie heeft verworven van de Beste Slechtste (Horror)film, daarvoor moet je toch al aardig je best doen. En toch is dat een status die al decennia aan één bepaald cultwerkje kleeft: Troll 2, een film waarvan de achtergrond al even amusant is als de prent zelf.
De grap begint al bij de titel. Hoe komt een film over goblins aan de naam Troll 2 en welk verband is er met de eerste Troll uit 1986? Wel, dat verband is er gewoonweg niet. Het waren Amerikaanse distributeurs die dit Italiaans-Amerikaanse projectje herdoopten van de oorspronkelijke titel Goblins, zodat het als sequel op de markt kon worden gebracht. Een plan dat kant noch wal raakt en bij elke andere film gewoon een merkwaardige anekdote zou zijn.
Hier vormt het echter de eerste dominosteen in een reeks gebeurtenissen die uiteindelijk leidde tot zijn bedenkelijke eretitel. Vanuit kwalitatief oogpunt valt er niet veel goeds te zeggen over deze hilarische catastrofe van een cultprent. De enige oprechte positieve uitschieter zijn de praktische effecten, die doorheen de film over het algemeen best aardig zijn, met slechts hier en daar een valse noot. Maar zelfs een horrorprent heeft meer nodig dan degelijke make-upeffecten en een paar honderd kilo latexprotheses om te overtuigen.
Het heeft bijvoorbeeld ook een uitdagend script, memorabele dialogen en een cast nodig die ermee overweg kan. De manier waarop deze film bij elk van die criteria compleet de gracht ingaat, maakt al snel duidelijk hoe hij is uitgegroeid tot zo’n cultsensatie.
Laten we bijvoorbeeld het script eerst eens ter hand nemen. Geschreven door regisseur Claudio Fragasso, die voor deze film het pseudoniem Drake Floyd aannam, dekt de omschrijving ‘met haken en ogen’ nauwelijks de lading. Komisch foute beslissing na komisch foute beslissing volgen elkaar op in een exotisch verhaal dat zelfs in de meest competente handen al behoorlijk excentriek zou zijn geweest. Vegetarische goblins die mensen in plantaardige smurrie veranderen, geestverschijningen van een overleden grootvader, een druïdekoningin met groene vingers, een connectie met Stonehenge… Gewoon doen zonder nadenken lijkt de filosofie.
Dat trekt zich door in de klungelige dialogen, gebracht door acteurs die nauwelijks context of inspraak hadden bij de invulling van hun personages. De regisseur stond namelijk niet open voor improvisatie, er was een taalbarrière tussen cast en crew en de acteurs wisten zelden wat er in de volgende scènes nog zou gebeuren. Problemen die zich in de film vertalen in bizarre interacties en heel wat overacting, waarbij toon en spel werkelijk alle kanten uitgaan. De ene keer stijf als een hark, de andere keer hysterisch en compleet over de top, maar eigenlijk altijd op het toppunt van absurdisme.
En net door die opeenstapeling van misstappen kon de film naar de top van de afvalberg klimmen om daar zijn kroon op te eisen. Want waar het bij menig barslechte productie een absolute uitdaging is om ze uit te kijken, is Troll 2 net zo plezant als hij slecht is. De film verveelt werkelijk geen seconde, terwijl je voortdurend lacht met precies de verkeerde dingen. Alleen de regisseur lachte er wellicht wat groen toen zijn werk uitgegroeide tot het summum van de gewaardeerde wansmaakcinema.
Genre: horror, komedie, fantasy
Jaar: 1990
Regisseur: Claudio Fragasso
Cast: Michal Paul Stephenson, George Hardy, Margo Prey, Connie Young
Land: Verenigde Staten, Italië
Speelduur: 81 minuten
