De remake van Alfie, oorspronkelijk geregisseerd door Lewis Gilbert en gebaseerd op het toneelstuk van Bill Naughton, heeft lang op zich laten wachten. Het origineel betekende de grote doorbraak voor Michael Caine, die met zijn directe, charmant brutale spel een Oscarnominatie in de wacht sleepte en het Londense Cockney-dialect wereldwijd op de kaart zette. In deze update is het aan Jude Law om die iconische rol nieuw leven in te blazen.
Eerst even stilstaan bij de positieve punten: Law heeft zonder twijfel de uitstraling en het charisma om Alfie geloofwaardig neer te zetten. Hij oogt zelfverzekerd, vlot en verleidelijk, en weet moeiteloos de aandacht naar zich toe te trekken. Ook visueel zit de film goed: het moderne Manhattan vormt een stijlvolle, glanzende achtergrond die perfect past bij Alfie’s oppervlakkige levensstijl. Daarnaast zorgen actrices als Marisa Tomei, Susan Sarandon en Sienna Miller voor de nodige flair en variatie, al krijgen ze niet altijd genoeg ruimte om echt te schitteren.
Toch wringt het op cruciale punten. Hoe charmant Law ook is, hij blijft voortdurend in de schaduw van Caine hangen. Zijn versie van Alfie mist de rauwe rand en natuurlijke flair die het origineel zo memorabel maakten. Wat in 1966 nog scherp, fris en licht provocerend aanvoelde, oogt hier vaak als een gepolijste, veilige herhaling. Regisseur Charles Shyer kiest duidelijk voor stijl boven inhoud, waardoor de prent zelden de psychologische diepgang bereikt die het verhaal eigenlijk nodig heeft.
Daarnaast blijft de film inhoudelijk vrij oppervlakkig. De relaties die Alfie aangaat worden vluchtig aangeraakt, maar zelden echt uitgediept. Zijn morele ontwikkeling – nochtans de kern van het verhaal – voelt daardoor minder overtuigend en emotioneel minder impactvol. Ook het doorbreken van de vierde wand, waarbij Alfie rechtstreeks tegen de kijker praat, verliest hier snel zijn kracht en wordt eerder een gimmick dan een effectief vertelmiddel.
Alfie is uiteindelijk een stijlvolle en licht verteerbare remake die best weet te entertainen, maar zelden écht raakt of verrast. Het resultaat oogt heel flashy, is aangenaam en soms geestig, maar toch blijft dit oppervlakkige tijdsbeeld te veel steken in de nonchalante sfeer van de swingende sixties. Een leuk en genietbaar, maar heeft te weinig inhoud om blijvend te imponeren. Kortom, een licht ironisch tussendoortje.
Genre: komedie, romantiek
Jaar: 2004
Regisseur: Charles Shyer
Cast: Jude Law, Marisa Tomei, Susan Sarandon, Sienna Miller, Jane Krakowski, Omar Epps
Land: UK, USA
Speelduur: 103 minuten
