De belangrijkste vertegenwoordiger van de Kuomintang, de Chinese nationalistische partij, verloor de burgeroorlog tegen de communisten en vluchtte naar het eiland Formosa, het huidige Taiwan. Daar vestigde Chiang Kai-shek, de belangrijkste man van het KMT (de Nationale Partij) een regering die tot zijn dood in 1975 aan de macht bleef. De daaropvolgende periode werd gekenmerkt door harde repressie, met duizenden slachtoffers. De herinnering aan deze gebeurtenissen bleef lange tijd gevoelig en is tot op vandaag in Taiwan omstreden.
Tegen deze historische achtergrond vertelt Hou Hsiao-Hsien in A City of Sadness (originele titel: Beiqing Chengshi) het verhaal van de familie Lin en haar vier zonen. Elk van hen ondergaat de politieke veranderingen op een andere manier. Sommigen proberen zich zo weinig mogelijk met de geschiedenis te bemoeien, anderen worden vervolgd of gevangengezet, raken vermist na hun militaire dienst of proberen simpelweg te overleven in een snel veranderende samenleving.
Een bijzondere plaats is weggelegd voor Wen-Ching (Tony Leung Chiu-Wai), die doof en stom is en zich toelegt op fotografie. Tegelijk ontstaat er een liefdevolle relatie met Hinomi. Zijn onvermogen om te spreken versterkt het gevoel van afstand en onuitgesproken emoties dat de hele film kenmerkt.
Zoals typisch voor Hou Hsiao-Hsien vertelt de regisseur zijn verhaal in een rustige, contemplatieve stijl. Geweld en politieke conflicten worden zelden rechtstreeks getoond. Veel gebeurt buiten beeld of wordt slechts indirect verteld. Daardoor krijgt de kijker geen klassieke historische film voorgeschoteld, maar eerder een mozaïek van persoonlijke ervaringen waarin de ‘grote geschiedenis’ voortdurend op de achtergrond aanwezig is.
De kracht van A City of Sadness ligt precies in deze terughoudendheid. Hou Hsiao-Hsien weigert de geschiedenis voor de kijker te verklaren of dramatisch uit te vergroten. In plaats daarvan laat hij zien hoe politieke gebeurtenissen binnendringen in het dagelijkse leven van gewone mensen. Dat maakt de film soms traag en afstandelijk, maar die afstand lijkt bewust gekozen. De lange camerastandpunten, stille scènes en vele gebeurtenissen die buiten beeld plaatsvinden, dwingen de kijker om zelf verbanden te leggen.
Vooral de figuur van Wen-Ching is daarbij belangrijk. Zijn doofheid en stomheid maken hem tot een bijna stille getuige van een samenleving die zelf moeite heeft om haar verleden onder woorden te brengen. De tekstkaders waarmee hij communiceert, versterken dat gevoel van stilte en herinnering.
Tegelijk is de prent door zijn complexe historische achtergrond en fragmentarische vertelwijze, veeleisend voor een doorsnee publiek. Niet alle personages zijn gemakkelijk uit elkaar te houden en sommige gebeurtenissen krijgen nauwelijks uitleg. Toch is juist die terughoudendheid ook de grote verdienste van A City of Sadness want het laat de kijker voelen hoe geschiedenis als een onzichtbare kracht het leven van mensen bepaalt.
A City of Sadness werd overstelpt met belangrijke prijzen en won op het Filmfestival van Venetië in 1989 maar liefst drie awards, waaronder de fel begeerde hoofdvogel: de Gouden Leeuw.
Genre: drama, historisch, familie
Jaar: 1989
Regisseur: Hou Hsiao-Hsien
Cast: Tony Leung Chiu-wai, Xin Shufen, Chen Sung-Young, Zhang Dachun, Jack Kao
Land: Taiwan
Speelduur: 157 minuten
