Het jaar is 2004. Marina Piñeiro, die op jonge leeftijd werd geadopteerd, is net achttien geworden. Om in aanmerking te komen voor een studiebeurs voor haar filmstudies, heeft ze een document nodig dat haar verwantschap met haar biologische vader bevestigt. Daarom trekt ze van Barcelona, waar ze is opgegroeid, naar Vigo in Galicië, waar de familie van haar vader woont. Eerst ontmoet ze haar oom Lois en diens Spaans-Franse gezin. Stap voor stap leert ze ook de rest van de uitgebreide familie van haar vader kennen: tantes, een stoet neven en nichten, en uiteindelijk haar grootouders. De ene Piñeiro lijkt nog excentrieker dan de andere. Marina staat erbij en kijkt geamuseerd toe, terwijl ze alles filmt met haar videocamera, die haar als een handig schild dient. Intussen horen we haar offscreen voorlezen uit het dagboek van haar moeder.
Opvallend is dat Marina’s “nieuwe” familie haar tegenstrijdige verhalen vertelt over haar biologische ouders. Zo beweren haar familieleden zelfs iets anders over de overlijdensdatum van haar vader: volgens hen stierf hij niet kort na haar geboorte in 1986, maar pas enkele jaren later. Daardoor begrijpt ze niet waarom ze geen enkele herinnering aan hem heeft. Langzaam bekruipt haar het gevoel dat hij haar al had opgegeven toen ze nog maar een peuter was. Haar wereld begint te wankelen en zekerheden vervliegen.
Laag na laag pelt Marina, als bij een ui, de familiegeheimen af. Dit alles levert een mild grappige, onderhoudende, maar weinig beklijvende ontdekkingstocht op die de eerste vijf kwartier van Romería in beslag neemt. Net als in Estiu 1993 – het debuut van Carla Simón over een zesjarig meisje dat na het overlijden van haar moeder bij haar oom en tante opgroeit – trekt de regisseur in haar derde film opnieuw de semi-autobiografische kaart. Haar moeder stierf aan aids toen Carla zes was, drie jaar nadat haar vader was overleden. De dagboekfragmenten die Marina in Romería voorleest zijn gebaseerd op passages uit het dagboek van de moeder van de regisseur, Neus Pipó Simón.
Op het moment dat je vreest dat de film te veel kabbelt, heeft Simón een meesterzet achter de hand. In een intrigerende magisch-realistische scène ontmoet de 18-jarige Marina haar ouders nog vóór haar geboorte. In flashback zien we hun leven. Dat verschilt duidelijk van de wensdromen die haar moeder in haar dagboek heeft neergepend én van wat haar familie haar over het koppel heeft verteld. Deze ontroerende, melodramatische wending verleent de film een kloppend hart. Ook op vormelijk vlak heeft Simón enkele gouden vondsten. Zo speelt de onbevangen Llúcia Garcia zowel Marina als haar moeder, terwijl haar vader wordt vertolkt door Mitch – die we eerder zagen als Marina’s favoriete neef. Bovendien worden de dagboekfragmenten niet langer door Marina zelf voorgelezen, maar door een wat oudere vrouw die we nooit helemaal kunnen plaatsen. (Heel even dacht ik dat het de stem van de regisseur zelf was, maar de generiek doet iets anders vermoeden.)
Romería – de titel betekent ‘bedevaart’ in het Spaans en Catalaans – is een even ontroerend als ontnuchterend familiedrama van een regisseur die haar personages op een bijzonder tactiele manier in het 1,66:1-beeldformaat weet te vangen.
Genre: drama
Jaar: 2025
Regisseur: Carla Simón
Cast: Llúcia Garcia, Mitch, Tristán Ulloa
Land: Spanje
Speelduur: 112 minuten
