Vrouwen voor wie het moederschap meer een hel dan een zegen is – het is een thematiek die zowel regisseur Lynne Ramsay als actrice Jennifer Lawrence tot hun beste werk heeft geïnspireerd. Ramsay verkende het in We Need to Talk about Kevin, waarin een moeder moet leven met de gewelddaden van haar psychopathische zoon. Lawrence leverde een van haar sterkste acteerprestaties in Mother!, de psychologische horrorfilm van Darren Aronofsky.
Nu vinden ze elkaar in Die My Love, met Lawrence als Grace, een schrijfster in spe die na de geboorte van haar zoon geleidelijk haar grip op de werkelijkheid verliest. Haar relatie met Jackson (Robert Pattinson) lijkt in eerste instantie even onbezonnen als onbezorgd. Aan het begin van de film verhuizen de geliefden van New York naar een huis in Montana dat Jackson van zijn oom heeft geërfd. Jackson is daar in de streek opgegroeid en zijn ouders wonen er nog, maar Grace voelt zich ontheemd. Pas later verneemt ze dat die oom zich in dat huis van het leven heeft beroofd – met een geweer op zijn achterste gericht. Zulke buitenissige details zijn kenmerkend voor Die My Love.
Het is te kort door de bocht om Grace zomaar als ‘bipolair’ weg te zetten, ook al is ze – zeker na de geboorte van de baby – duidelijk in de greep van hevige stemmingswisselingen. Ze vermoedt dat Jackson, die enkele dagen per week voor zijn (voor de kijker onduidelijke) werk van huis is, haar bedriegt. Bovendien krijgt ze bezoek van een mysterieuze motorrijder (LaKeith Stanfield) – al is vanaf zijn eerste verschijning onduidelijk of hij werkelijk bestaat of slechts rondwaart in haar verbeelding.
Lange tijd is Die My Love veeleer een komedie dan een drama. De wilde liefde – in meerdere betekenissen – tussen Grace en Jackson, hun geruzie en gekissebis: daarbij valt zelden een glimlach te onderdrukken. Ramsay brengt het al even stormachtig in beeld, met bruuske cuts, gekantelde camerastandpunten en ruige rocksongs die vanuit het niets opduiken. Toch laat ze de kijker vanaf het begin de groeiende beklemming voelen die Grace later volledig in haar greep zal krijgen. Voor haar vijfde langspeelfilm kiest Ramsay namelijk voor het eerst voor het bijna vierkante 1,33:1-beeldformaat, wat – door de vele verticale lijnen die subtiel in het kader zijn verwerkt – de benauwenis nog versterkt. Verwacht dus geen weidse landschappen, maar een beklemmend kader: een mentale gevangenis voor Grace. De beperkte scherptediepte vergroot dat gevoel verder, vooral wanneer de camera haar dicht op de huid zit.
Helaas slaat Die My Love in het laatste halfuur om en wordt de toon plots een stuk serieuzer. De lichte waanzin die de eerste negentig minuten als een vlam in de pan woedt, dooft tegen het einde met een zacht gesis uit. Waar Ramsay het grootste deel van de film gefocust blijft op hoe Grace zich gedraagt, zonder een verdere verklaring, doet ze daar in de finale alsnog een amechtige poging toe – en dat had niet gehoeven. Per saldo blijft dit een goede film (heeft Ramsay overigens ooit een slechte gemaakt?), maar er had meer in gezeten.
Genre: drama
Jaar: 2025
Regie: Lynne Ramsay
Cast: Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek, LaKeith Stanfield
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 119 minuten
