“Ik ben nooit gestopt met werken.”
Kevin Spacey werd een van de bekendste acteurs van Hollywood. En toen ging het mis: een verhaal dat iedereen kent door de wereldwijde berichtgeving in de media. Maar Spacey probeert de draad opnieuw op te nemen. Jarenlang vermeed hij journalisten. Sinds een jaar wil hij opnieuw praten. Een van de eerste keren was tijdens het Italian Global Series Festival in Rimini. Wat volgt, is een compilatie van een masterclass en een interview.
Vanaf je eerste theaterperiode: welke momenten springen eruit als de meest transformerende in je carrière?
Kevin Spacey: “Ik denk dat het moment waarop ik de kans kreeg om Jamie Tyrone Jr. te spelen in het ongelooflijke toneelstuk Long Day’s Journey Into Night van Eugene O’Neill, een keerpunt was, omdat het een ervaring was waarin ik voor het eerst over stilte leerde. Je moet begrijpen dat ik een alcoholist speelde en erg overactief was in die voorstelling. Je kon me van kilometers ver zien aankomen. Na verloop van tijd leerde ik door dat stuk de waarde van het publiek naar mij toe te laten komen, in plaats van dat ik naar het publiek toe ga. En natuurlijk was het werken met Jack Lemmon, elke avond opnieuw gedurende meer dan een jaar, gevuld met zoveel vreugde, geluk en humor, omdat hij niet alleen een geweldige acteur was. Lemmon was iemand die zichzelf als lid van een team beschouwde. Met hem werken was een van de grootste geneugten van mijn leven. Dat zo vroeg in mijn carrière meemaken, was echt een zegen.”
Hoe heeft je opleiding aan de Juilliard School je rollen beïnvloed?
“De opleiding aan Juilliard heeft me discipline bijgebracht. Emotionele, fysieke en intellectuele discipline. Het heeft me geholpen toen ik voor het eerst begon te reiken naar dingen die uitdagend waren, die niet gemakkelijk waren. Dat is de reden waarom ik jarenlang Off-Broadway en Off-Off-Broadway heb gedaan. Ik speelde Shakespeare, O’Neill en Ibsen. Ik was in zekere zin getraind om naar de bergen te reiken en niet naar de sterren. Nu denk ik plots aan Val Kilmer, mijn beste vriend van de middelbare school, Chatsworth High School. We gingen samen naar Juilliard. We debuteerden ook samen in New York, in een productie van Henry VI, Part One tijdens het Shakespeare Festival in Central Park. De kans om die ervaring met Val te delen en hem te zien groeien als artiest, had een grote impact op mij. Ik kende Val bijna mijn hele leven. Voor degenen onder ons die hem kenden en van hem hielden, is het moeilijk om zich een wereld zonder hem voor te stellen.”
Na het toneel ging je in films spelen. Wat was de grote verandering, als er al een verandering was?
“Het duurde even voordat ik leerde dat de camera om een andere eerlijkheid vraagt. Op het toneel leren we te projecteren, maar in film leren we te onthullen. Ik denk dat ik mezelf, toen ik voor het eerst in film begon te werken, op het scherm zag en niet leuk vond wat ik zag. De eerste televisieshows waaraan ik meewerkte, waren… bah. Maar na verloop van tijd leerde ik mezelf kennen op film. Ik geloof niet dat er een fundamenteel verschil is tussen film- en theateracteren. Ik geloof dat er goed en slecht acteerwerk is. Acteren in film, theater of wat dan ook zijn verschillende disciplines. Ik had het geluk dat ik, toen ik verder werkte in film, meer over mezelf leerde. En ik was een relatief snelle leerling.”
HOUSE OF CARDS EN THE USUAL SUSPECTS
Maar als je besluit een toneelstuk, film of serie te gaan doen, wat is dan de eerste stap die je neemt om je het personage eigen te maken?
“Er zijn tegenstrijdigheden. De dingen waarover een personage met zichzelf in conflict is, want geen enkel persoon in het leven is eenduidig. Het zijn complexiteiten en tegenstellingen die belangrijk zijn. Als ik bijvoorbeeld een beroemd personage speel, zoals Richard Nixon in de film Elvis & Nixon, dan heb je zoveel materiaal om uit te putten. Maar zelfs boeken over Nixon spreken elkaar tegen, omdat het iemands mening is over iemand die echt geleefd heeft. Als ik een fictief personage speel, zoals Frank Underwood, dan heb je echter de verantwoordelijkheid om te proberen een hele achtergrond en geschiedenis te creëren die die tegenstrijdigheden tot leven brengen. Natuurlijk heb je het extra voordeel dat er een schrijfteam en mensen achter je staan om je te helpen dat op te bouwen. Maar ik denk dat ik vooral op zoek ga naar die tegenstrijdigheden.”
Over tegenstrijdigheid gesproken: was House of Cards een ‘cautionary tale’?
“We konden de toekomst niet schrijven, maar we waren waarschijnlijk profetischer dan we dachten, in termen van hoe mensen politiek zien en wat die serie behandelde.”
Maar welk advies zou president Underwood president Trump geven? President tot president.
“Ten eerste heb ik het gevoel dat ik als acteur een president niets te bieden heb. Maar als voormalig president zou ik kunnen zeggen dat macht alleen over perceptie gaat. En perceptie duurt zo lang als mensen je dat toelaten.”
Veel mensen hebben je ontdekt in The Usual Suspects. Hoe werd Verbal Kint een deel van je persoonlijke groei als acteur of ster?
“The Usual Suspects leerde me over stilte en de kracht van wat niet gezegd wordt. Dat de waarheid soms recht voor je neus kan liggen en dat je haar toch mist. En Verbals minimalisme in zijn emotionele expressie – wat hij niet zei – is me echt bijgebleven, waarschijnlijk bij elke rol die ik sindsdien heb gespeeld. Nu moet ik denken aan de carrière van Benicio Del Toro, die het zo ongelooflijk goed heeft gedaan. Misschien weten mensen niet dat ik Benicio heb aanbevolen bij Bryan Singer, omdat ik net een film had gedaan die Swimming with Sharks heette, waarin Benicio een heel kleine rol speelde. Het was voor mij een van de allereerste keren dat een regisseur me vroeg om niet elke dag naar het materiaal te kijken dat we draaiden, maar vertrouwen in hem te hebben. Het was belangrijk om mijn regisseur te kunnen vertrouwen en niet te oordelen, omdat er zoveel verborgen complexiteiten in het verhaal zaten. Ik kijk daar op terug als een heel belangrijk moment voor mij. En ik ben erg trots op die film.”
Een zeer belangrijke rol in je carrière was die in American Beauty…
“Voor mij ging American Beauty over de geleidelijke, langzame rebellie van een man die vecht tegen het alledaagse, moderne leven. Ik identificeerde me toen met die emoties en nu nog steeds. Het opende me op vele manieren. Ik wou dat ik in die periode van mijn leven meer open had gestaan voor andere dingen, maar waar ik het meest trots op ben, is wanneer mensen me stoppen en zeggen dat ze zichzelf in Lester Burnham zien. Dat ze zich heel persoonlijk herkennen in zijn reis, die naar mijn mening heel eerlijk en open was, vol humor en onverwachte beslissingen. Ik denk dat iedereen zich om die redenen met hem kan identificeren.”
U bent ook regisseur. Je zou kunnen zeggen dat een acteur een betere regisseur is omdat hij begrijpt hoe hij zijn collega’s moet regisseren.
“Daar ben ik het mee eens. Ik denk dat regisseren je leert om dankbaar te zijn voor de hele ploeg. Ik heb een aantal keren geregisseerd en ik zeg altijd dat de chefs van de andere departementen mijn mederegisseurs zijn. Zonder hen zou ik het niet hebben gekund. Het leert je over kameraadschap, ritme en gedeelde verantwoordelijkheid. Je krijgt een groter gevoel voor het hele plaatje als je regisseert dan wanneer je in een film acteert. Want je bent er elke dag en krijgt voortdurend te maken met allerlei problemen waarvoor je positieve oplossingen moet proberen te vinden. Dat kan van alles zijn, van het verliezen van geld tot het verliezen van een acteur van wie je dacht dat hij de film zou gaan doen. Ik zal een klein verhaaltje vertellen. Ik heb een film gedaan die The Big Kahuna heette. Ik had een acteur die een dramatische rol zou gaan spelen, maar die vooral bekend was als komiek. Ik was zo opgewonden dat hij de film zou doen. Vijf dagen voordat we begonnen te filmen, belde hij me op en zei: ‘Ik kan deze film niet doen. Ik kan die woorden niet zeggen. Mijn fans zullen het niet leuk vinden.’ En dus stopte hij met de film. Ik had zoiets van: shit. We waren nog maar vijf dagen verwijderd van de opnames. Ik dacht en dacht… Danny DeVito. Ik bel Danny DeVito. Danny bleek boos omdat de film die hij zou doen niet doorging. En ik zei: ‘Nou, Danny, het is toevallig en ongelooflijk, want ik heb een script dat voor jou geschreven is.’ Danny: ‘Oh mijn god.’ Ik zei: ‘Ja, het is een geweldige rol. Fantastisch. Ongelooflijk.’ Hij: ‘Oh ja? Echt waar?’ Ik zei: ‘Geweldig. Ik stuur je het script.’ Danny: ‘Geweldig. Wanneer beginnen we met filmen?’ Ik zei: ‘Dinsdag.’ Hij zei: ‘Spacey, dat script is niet voor mij geschreven. Vuile leugenaar.’ Ik antwoordde: ‘Ja, maar het had voor jou geschreven moeten zijn. Het had voor jou geschreven kunnen zijn.’ Hij las het die avond en de volgende ochtend zei hij ja. Hij stapte op het vliegtuig en vijf dagen later begonnen we met de opnames. Het is een van de mooiste prestaties die Danny DeVito ooit heeft geleverd. Dus dat is een voorbeeld van hoe gek het kan worden. En het is goed om af en toe te liegen.”
JACK LEMMON
Als men je carrière overloopt, dan merk je een drama, Margin Call, en meteen daarna een komedie, Horrible Bosses. Telkens weer: drama, komedie en weer drama. Het is bijna een patroon. Dan denk ik meteen aan Jack Lemmon, die je eerder vermeldde. Op een bepaald punt in zijn carrière deed hij The China Syndrome, daarna Buddy Buddy en vervolgens Missing. Hetzelfde verhaal. Hoe bewust is dat?
“Ik waardeer de perceptie dat het lijkt alsof er een soort plan achter zit. Ik zou willen dat carrières als een schaakspel waren, waarbij je al die zetten vooruit zou kunnen zien. Maar de waarheid is dat je alleen de films kunt doen die je worden aangeboden. Je kunt alleen de films doen waarvoor je beschikbaar bent. Hoewel er misschien een patroon in lijkt te zitten, ging ik gewoon waar het werk was. Ik volgde de dingen waarvan ik dacht dat ze de moeite waard waren. De vergelijking met Jack Lemmon is zeker legitiem. Hij is een van de beste acteurs die zowel komedie als drama kon spelen. Als je naar Save the Tiger kijkt en dan naar Mr. Roberts, kun je gewoon niet geloven dat iemand het vermogen had om zoveel verschillende dingen te zijn in de loop van zijn carrière. Nogmaals: hij was een vaderfiguur voor me. Weet je dat ik Jack Lemmon ontmoette toen ik dertien jaar oud was, tijdens een workshop? En twaalf jaar later kreeg ik de kans om auditie te doen om zijn zoon te spelen. Hij werd echt mijn belangrijkste mentor. In zekere zin wil ik een carrière hebben zoals Jack Lemmon, Jimmy Stewart of Spencer Tracy. Deze acteurs hadden carrières die decennia duurden en ze overleefden alles, inclusief het feit dat ze op een bepaald moment als vergif werden bestempeld. Ze hebben het allemaal overleefd. Ik denk dat ik geprobeerd heb dat model te volgen.”
Je bent heel wat uitdagingen aangegaan, zoals The Life of David Gale. Hoe beslis je om zulke uitdagingen aan te gaan?
“Dat is een geweldig voorbeeld. Alan Parker was een van de grote regisseurs en ik had een ongelooflijke ervaring toen ik die film met hem maakte. Wat er vaak met mij gebeurt, is dat ik bang word als ik iets lees. Als ik merk dat ik heel emotioneel word na de laatste pagina en het verhaal bij me blijft, dan denk ik dat het iets is waar ik ja op moet zeggen. Hoewel ik soms zou willen dat ik scripts kon accepteren zoals Michael Caine zijn rollen uitkiest. Michael Caine zegt: ‘De manier waarop ik een script kies, is dat ik het script neem dat ze me gevraagd hebben te overwegen, en ik ga in een bibliotheek zitten met een mooi licht over mijn linkerschouder. Ik open het script en lees de eerste pagina. Ik sluit het script en lees de laatste pagina. En als de rol die ze willen dat ik speel op beide pagina’s staat, doe ik de verdomde film.’”
Hoe is jouw perceptie van roem, dertig jaar na The Usual Suspects, veranderd?
“Toen ik jonger was, leek roem een deur. Als je door die deur ging, gaf het je mogelijkheden om door andere deuren te komen en in kamers terecht te komen waar je eigenlijk niet mocht zijn. Maar naarmate de tijd verstreek, realiseerde ik me dat het meer een spiegel is die niet alleen weerspiegelt wie je bent, maar ook wie mensen denken dat je bent. Dat is heel gevaarlijk, want dan is het heel gemakkelijk om te gaan presteren voor dat imago, in plaats van het werk te doen dat het belangrijkst is. Ik probeer er nu in mijn leven voor te zorgen dat ik die spiegel de andere kant op houd, in de richting van het publiek, want het is mijn taak om de kijker een spiegel van het leven voor te houden. Mijn eigen persoonlijke werk kan ik thuis doen.”
DE DONKERE KANT VAN DE MENSHEID
Je hebt in je carrière de donkere kant van de mensheid verkend met films als Se7en, The Usual Suspects, maar ook met een serie als House of Cards. Wat weet je over het kwaad na het vertolken van zulke personages?
“Ik heb inderdaad de donkere kanten van onze samenleving en bepaalde personages verkend. Maar ik blijf het zeggen: deze mensen zijn geen schurken of slechte mensen. Ik noem ze liever gewoon personages, omdat ik ze moet spelen. Maar ik kan niet over hen oordelen. Overigens heb ik ook veel van die kerels gespeeld in komedies. Het is leuk om dat aspect te verkennen. Horrible Bosses is best wel grappig. Maar er zijn nu eenmaal personages die van nature geloven dat ze altijd gelijk hebben. Ze rechtvaardigen zichzelf constant. Wat mij betreft probeer ik mezelf in een positie te plaatsen waarin het publiek een oordeel kan vellen over een personage. Maar zelf kan ik dat niet. Want op het moment dat ik over iemand oordeel, kan ik hem niet meer eerlijk spelen.”
Ben je teruggegaan naar Shakespeare om Frank Underwood te spelen?
“Ja, ik kan je vertellen dat ik vlak voordat we begonnen met de opnames van House of Cards, net elf maanden op tournee was geweest om Richard III te spelen in het theater. We reisden over drie continenten naar twaalf verschillende steden over de hele wereld. Wat ik zo bijzonder vond aan die ervaring was ‘direct address’, wat Shakespeare heeft uitgevonden. Dat is niet Hamlet die tegen het hele theater praat. Dat is Richard die rechtstreeks in de ogen van elk lid van het publiek kijkt en hen tot medesamenzweerders maakt. Wat daar zo opmerkelijk aan was, was dat je mensen zag die dachten: ja, hij is echt cool. Ja, die Richard is echt geweldig. Toen vermoordde hij de kinderen. Dan zag je hen beginnen te denken: oh shit, we hebben aan de kant van deze man gestaan. Ik kan je niet vertellen hoe waardevol die les voor mij was toen ik House of Cards maakte. Want toen ik door die lens keek en het publiek rechtstreeks toesprak, dacht ik aan al die gezichten en al die mensen die het leuk vonden om medesamenzweerder te zijn. Shakespeare had er dus veel mee te maken, want hij was het die de rechtstreekse toespraak heeft uitgevonden, ook al denken sommige mensen dat het Ferris Bueller was.”
Hoe bereid je je voor op zo’n belangrijke rol als John Doe in Se7en?
“Wat veel mensen niet weten, is dat toen ik in 1994 auditie ging doen om John Doe te spelen en ik David Fincher ontmoette, ik de rol niet kreeg. Iemand anders kreeg de rol. Ik ging terug naar New York en een paar maanden later, rond Kerstmis, was ik bij mijn moeder. Ik denk dat het kerstavond was. De telefoon ging en het was de producer van Se7en. Hij zei: ‘Kevin, hoe gaat het?’ Ik had zoiets van: goed. ‘Herinner je je die film Se7en?’ Ik zei: ‘Ja.’ ‘David heeft vanmorgen de acteur ontslagen. En hij wil dat je zondagavond in het vliegtuig zit, maandag in de make-up gaat en dinsdag begint met filmen.’ Dit was op vrijdagavond. Hoe dan ook, het kwam allemaal goed. Ik vloog naar Los Angeles en ik weet nog dat ik David Fincher vroeg hoe ik eruit zou gaan zien. David zei: ‘Luister, ik denk dat als je gewoon niet kwijlt, we hier waarschijnlijk wel mee wegkomen.’ En als je erover nadenkt: David is degene die de hele nasleep heeft gecreëerd van wat dit personage heeft gedaan. Ik had daar niets mee te maken. Dus het enige wat ik moest doen, was verschijnen en niet kwijlen. En dat heb ik gedaan.”
SHAKESPEARE
Zijn er auteurs die je leest om inspiratie op te doen als regisseur of acteur?
“Ik kom graag terug bij Shakespeare. Altijd Shakespeare. Maar de schrijver van wie ik meer dan welke andere ook zijn werk heb verkend, is Eugene O’Neill. Long Day’s Journey Into Night noemde ik al, maar als ik terugdenk aan de productie die ik in 2007 deed met Eve Best, van A Moon for the Misbegotten in The Old Vic en later ook op Broadway, dan blik ik terug op de geweldige kans om een van de meest complexe en buitengewone rollen te spelen die ik ooit heb gespeeld. Hetzelfde geldt voor The Iceman Cometh op Broadway en in Londen. Ik denk dan vooral aan mijn medeacteurs, die zo subliem waren. Ik voel mij een zeer gelukkig man dat ik op dat niveau van theater heb kunnen spelen.”
Maar heb je weleens angst gehad om een personage te spelen, om in een rol te zitten?
“Het is een beetje een uitdaging. Ik denk dat angst een kompas is. Als ik ergens bang voor ben, betekent dat meestal dat het de moeite waard is om dat te onderzoeken. Het is waardevol om ermee te worstelen en de dingen te proberen te begrijpen. Ik denk absoluut dat angst enorm belangrijk is. Er zijn scripts waarvan ik denk: hoe ga ik dit ooit doen? Hoe kom ik ooit op deze plek? Ik weet trouwens nog waar ik was toen ik bepaalde scripts las. En het is mijn taak om het publiek dezelfde ervaring te geven als die ik had toen ik het voor het eerst las. Op een vreemde manier is het alsof je achterstevoren werkt. Ik wil dat het publiek mijn bijzondere moment beleeft. Dat is voor mij heel opwindend.”
Je praat veel over theaterwerk op het podium. Mis je dan iets op een film- of televisieset?
“Ja, je mist het publiek. Je mist dat mensen naar buiten lopen.” (lacht) “Ik denk dat we allemaal houden van een gedeelde ervaring. Ik denk dat we gedeelde ervaringen nodig hebben. Als je in een theater komt en je zit daar en kijkt naar een acteur op het podium, dan is er dat moment tussen mijn tekst en jouw ademhaling. Het is elektrisch. Die relatie, die adem, dat ding dat leeft, krijg je gewoon niet op een filmset. Op een film- en televisieset wordt de crew enigszins een deel van het publiek. Maar toch mis ik die relatie.”
Hoe anders is werken voor televisie in vergelijking met film?
“Het grootste verschil tussen een film en een televisieserie is voor mij de hoeveelheid tijd die je hebt om een verhaal te ontrafelen en personages op te bouwen. In een film heb je misschien minder dan twee uur. Maar in een serie heb je jaren. Bij House of Cards wisten David Fincher en ik bijvoorbeeld allebei vanaf het begin dat mijn personage grijs haar zou krijgen. Dat betekende dat we moesten weten hoe we dat moesten opbouwen. Uiteindelijk werden er acht haarstukken gemaakt. Mijn haar werd dus geleidelijk grijs naarmate de serie vorderde. Dat zijn ideeën voor verhaallijnen waarvan we vanaf het begin wisten dat ze belangrijk zouden worden in seizoen drie en in de overgang naar seizoen vier. Die royale hoeveelheid tijd die je hebt om een personage op te bouwen, heb je niet in films.”
Welke suggestie zou je geven aan een jonge acteur of actrice die in deze moeilijke industrie wil werken?
“Ik zou zeggen: jaag niet achter roem aan. Jaag de waarheid na. En eer en bescherm je vak alsof het goud is. Want dat is het ook. Het is heilig. En je moet ervoor vechten. Want zoveel draait nu om beroemd zijn en TikTok hebben en zo. Maar als je je concentreert op het werk, als je gedreven wordt door verhalen vertellen en je in die arena blijft, dan zit je op de juiste plek.”
Hoe moeilijk is het om je door een project te laten leiden?
“Er zijn een aantal momenten in mijn leven geweest waarop ik beslissingen heb genomen waarvan ik denk dat ze door iets anders dan financieel gewin werden ingegeven. Ik won twee Oscars en – en ik zeg dit heel bescheiden – ik besloot om twaalf jaar naar Londen te verhuizen. Ik werd artistiek directeur van het Old Vic Theatre, wat voor mij een kans was om te groeien als acteur. Het was een kans om opkomend talent te ondersteunen bij het vinden van hun plaats in de industrie, om te werken met geweldige artiesten zoals Jeff Goldblum en Pedro Almodóvar, en ook om vrienden te worden met een aantal buitengewone, legendarische artiesten die geloofden in wat we deden bij The Old Vic, zoals Judi Dench, Peter O’Toole en Elton John. Ik werd vrienden met deze mensen en dat is een van de grootste beloningen ooit. Maar tegelijkertijd was ik ook in staat om deel uit te maken van de wederopbouw van een theater dat grotendeels in de vergetelheid was geraakt. Trouwens, het theater floreert vandaag de dag. Meer dan ik floreer, floreert het ongelooflijk goed. Dus ik ben erg trots op die ervaring en op alle mensen die ons hebben geholpen. We hebben veel geluk gehad.”
Wat is jouw persoonlijke zoektocht naar de mens?
“Nieuwsgierigheid is iets dat we zien in theater, toneelstukken, films en tv-series. A) Ik ben altijd nieuwsgierig en B) ik ben altijd verrast. Zelfs vandaag de dag nog. Elk personage dat je kunt spelen, is een spiegel die op een iets andere manier wordt weerspiegeld. De mensheid houdt me levend en geïnteresseerd. Anders kun je niet acteren.”
Zelfs als je zoveel prijzen ontvangt, wat is het meest belonende aspect van je werk?
“Wat me het meest raakt, is wanneer mensen zeggen dat ze zichzelf in een voorstelling zagen. Het beste compliment dat ik kan krijgen, is als iemand tegen me praat over Lester Burnham, John Doe of Verbal Kint en echt over deze personages praat alsof het echte mensen zijn. Voor mij is dat ongelooflijk. Dat op de een of andere manier het werk dat ik heb kunnen doen bij hen is geland en zoveel indruk op hen heeft gemaakt. Ze hebben de naam van het personage onthouden en verwijzen naar dat personage alsof het een levend persoon is. Dat geeft me het gevoel dat ik mijn werk heb gedaan, want ze zijn niet gefocust op mij, maar op het personage dat ik speelde.”
Welke personages zou je in de toekomst willen verkennen?
“Kijk, ik zou zeggen dat het misschien een beetje te voor de hand liggend klinkt, maar ik ben erg geïnteresseerd in verhalen over verlossing, over stilte en overleven, en de ruimte die tussen die woorden bestaat. Ik heb het gevoel dat ik op dat gebied heel wat onderzoek heb gedaan en dat ik personages een waardering en een begrip kan bijbrengen die ik zeven jaar geleden misschien niet had.”
PHIL RAMONE
Je hebt het over je vriendschap met veel collega’s, maar is er iemand buiten de acteurswereld die je als een mentor beschouwt?
“Ja, ik zou Phil Ramone zeggen. Hij was een muziekproducer. Hij produceerde albums van Billy Joel. Hij was een bijzondere man. Ik had de kans om met hem te werken toen ik Bobby Darin speelde in Beyond the Sea, een film die ik ook regisseerde. Phil was weliswaar een muziekproducer, maar in hart en nieren een verhalenverteller. Hij leerde me over ritme en emotioneel verhalen vertellen.”
Wat denk jij over AI?
“Tot op zekere hoogte ben ik bezorgd. Maar niet om wat ik weet, wel om wat ik niet weet. Ik maak me meer zorgen over de invloed van AI op de crew, in termen van wat het wel of niet kan doen voor technici en acteurs. Als ik nu in een scène zit en plotseling besluit om iets op een andere manier te spelen, of als ik een seconde langer pauzeer, dan gebeurt dat op dat moment. AI zal dat nooit kunnen. Er is een ruimte waar creatie plaatsvindt tussen kunstenaars die AI nooit zal kunnen aanraken. Dat zal nooit verloren gaan. Maar ik ben wel nieuwsgierig.”
Martin Scorsese zei dat film een manier is om de waarheid te vertellen op dit zeer delicate historische moment. Ben je het daarmee eens? Of wat is volgens jou de rol van cinema vandaag?
“Het lijdt geen twijfel dat cinema wordt uitgedaagd, maar ik denk dat cinema die uitdaging aangaat. Ik geloof ook dat, zolang mensen verhalen willen horen en andere mensen verhalen willen vertellen, het goed komt met de cinema. Wordt het moeilijker voor jonge acteurs? Uiteindelijk zal talent altijd naar boven komen. Acteurs maken altijd grapjes dat castingdirecteurs niet meer naar toneelstukken komen kijken, dat ze niet meer naar comedyclubs gaan om een komiek te ontdekken, dat alles nu op tape staat en dat niemand meer een kamer binnenstapt om mensen te ontmoeten. Dat is waar. Maar tegelijkertijd denk ik dat elke manier waarop iemand zijn werk kan laten zien, een positieve stap voor hem is.”
Terug naar House of Cards. Was het op een bepaalde manier vermoeiend om dit personage te construeren?
“Absoluut. Maar ik had de tijd van mijn leven en ik heb nog nooit zo hard gelachen als op een set van House of Cards. We geloofden in wat we deden. We hadden ongelooflijke schrijvers. We hadden een prachtige cast. Robin Wright was de beste partner die ik ooit had kunnen krijgen. David Fincher zette de toon voor die hele serie. Het was een genot van begin tot eind. En als ik iets zou vinden dat zo rijk, zo uitdagend en zo leuk is, met zoveel mensen die ik bewonder als in die serie, dan zou ik zo weer aan het werk gaan.”
Italië speelde de voorbije jaren een belangrijke rol…
“Ja, ik heb de afgelopen jaren de kans gehad om hier te komen werken, in Rome en Milaan. In 2017 hebben we een film opgenomen in Ravello die helaas nog niet is vertoond, maar we hopen dat dat wel gebeurt. Het is een film over Gore Vidal waarvan ik denk dat het een van de beste films is die ik ooit heb gemaakt. Het is interessant omdat hij zowel achter me ligt als voor me. We hopen dat we het publiek die film ooit kunnen laten zien. Ik heb hier ook All the Money in the World opgenomen. Ik hoop dat ooit de originele versie van die film zal worden uitgebracht, want het is een andere film dan de versie die er nu is. Ik heb niets tegen de mensen die de andere versie hebben gemaakt. Maar ik heb me altijd welkom gevoeld op Italiaanse bodem. Ik zeg niet graag nee tegen een film die in Rome wordt opgenomen. Ik heb het geluk gehad dat de Italianen bereid waren om mijn verhaal niet af te schrijven voordat het af was en dat ze me heel hartelijk hebben ontvangen. Ik ben erg blij dat de film stand heeft gehouden en dat mensen er nog steeds over praten.”
TWEEDE DEEL
Hebben de beproevingen van de laatste jaren je als persoon veranderd? Hoe hebben ze je gevoelens in het echte leven veranderd?
“Ik zou zeker zeggen dat deze ervaringen me hebben toegestaan om te stoppen, te beoordelen, opnieuw te beoordelen, te luisteren en heel dankbaar te zijn voor het werk dat ik zowel op het scherm als daarbuiten kan doen. Ik ben vervuld van dankbaarheid, zeker voor de mensen in mijn branche die achter me stonden. Maar niet alleen voor de mensen die vanaf het begin tot nu achter me stonden. Ook voor hen die bereid waren te wachten op de uitkomst van de rechtszaak voordat ze besloten wat ze van me vonden. Die mensen hebben mijn vertrouwen en ik zal er alles aan doen om hun vertrouwen voor de rest van mijn leven te behouden. Degenen die overhaast oordeelden en besloten dat ik schuldig was en me overeenkomstig behandelden, hebben mijn vergeving, maar ik zoek hen niet op om mee samen te werken.”
Zijn we nu bij het tweede deel van je carrière?
“Ik ben nooit gestopt. Ik heb veel werk voor mezelf gedaan en dat is van onschatbare waarde geweest. Ik ben doorgegaan met het maken van films. Ik noemde Franco Nero laatst bij de prijsuitreiking, omdat hij de eerste was die opstond en me castte, en dat zette een trend in gang. Sindsdien ben ik echt blijven werken en ik ben ongelooflijk opgewonden om weer substantieel aan het werk te gaan, want ik heb zoveel verhalen die ik wil vertellen en nog zoveel te leren als acteur.”
Gezien de gevoeligheden die nog steeds overheersen, vooral in de Amerikaanse of Angelsaksische filmindustrie, hoe ben je van plan de carrière die je had weer op te bouwen? Is dat mogelijk?
“Ik zie het niet als opnieuw opbouwen. De ervaringen die ik de afgelopen zeven jaar heb gehad, zijn zo ongelooflijk geweest, want hoewel het extern uitdagend was, hebben de momenten die ik intern heb meegemaakt – momenten van echte vriendschap, echte schoonheid, van dichter bij mijn vrienden komen, dichter bij mijn familie komen en dichter bij mezelf komen – me in staat gesteld om te zeggen dat ik niets van dit alles zou veranderen. Omdat het allemaal heeft geleid tot een plek waar ik niet bitter, niet boos en niet wraakzuchtig ben, maar liefdevol, vergevingsgezind en op zoek naar begrip. Mijn manager heeft me echt geholpen om dat te omarmen. Begrip in plaats van oordeel. De waarheid is dat ik je alleen maar kan vertellen dat de media hun eigen agenda hebben. Maar ik ben gezegend als ik kijk naar de manier waarop ik hier op dit festival ben verwelkomd. Ik ben enthousiast over de kansen die in het verschiet liggen.”
–
Wat is de les die je hebt geleerd na de triomfen en rechtszaken? Is er een boodschap die je zou willen delen met de fans die achter je stonden?
“Allereerst ben ik mijn fans ongelooflijk dankbaar, en de mensen die me de afgelopen zeven jaar hebben tegengehouden op straat, in hotelkamers, in treinen en op zoveel verschillende plaatsen. Mensen zijn naar me toe gekomen en zijn zo aardig en gul geweest. Dat heeft veel voor me betekend. Ik weet dat er mensen op het internet zijn die me blijkbaar niet mogen, maar ik heb er nog geen enkele in het echt ontmoet. Ik zou tegen hen willen zeggen dat wat ik heb geleerd, is dat ik geen seconde in dit leven voor lief neem. Ik ben zo gezegend en vereerd dat ik kan doen wat ik doe en ik ben hen dankbaar dat ze achter me staan. En het belangrijkste wat ik kan doen, is blijven luisteren, blijven leren en de waarheid blijven vertellen, zowel op het podium als daarbuiten.”
Je hebt twee Oscars gewonnen. Je speelde iconische rollen op het witte doek. Hoe wil je herinnerd worden?
“Ik heb het geluk gehad dat ik een groot deel van mijn leven een verhalenverteller ben geweest. Ik heb vriendschappen en relaties kunnen ontwikkelen met medewerkers. Maar voor mij is het belangrijkste dat ik mijn werk heb gedaan en dat ik aardig was. Dat ik een man was met een goed karakter. Elke dag is een kans om dat te bewijzen.”
