Als chauffeur van de familie Merrye staat Bruno in voor het dagelijkse reilen en zeilen van de ‘kinderen’ van deze bijna uitgestorven familie en is hij de facto hun voogd. Alle familieleden lijden aan een genetische aandoening, zo zeldzaam dat ze is vernoemd naar de enige familie die er drager van is. Het is Bruno’s dagtaak om de gevaarlijke kinderen in het oog te houden. Iets wat net iets makkelijker gaat wanneer er niet plots verre familieleden met een advocaat onder de arm hun legale rechten komen opeisen…
Een bizarre familie van complete outsiders en weirdo’s, wier ideeën over fun volledig haaks staan op die van hun tijdgenoten, die samen met hun butler in een groot landhuis wonen. Het is een beschrijving die natuurlijk meteen The Addams Family in gedachten brengt. Maar het is niet aan de creatie van Charles Addams dat we vandaag een huisbezoekje plegen, maar aan die van Jack Hill.
Zijn geestelijke familie zijn de Merryes en zij terroriseren vriend en vijand in de knotsgekke en voor zijn tijd weinig verhullende Spider Baby or, The Maddest Story Ever Told. Een stoutmoedige claim van een subtitel, maar eentje die deze zwart-wit-horrorkomedie uit 1967 toch aardig weet te verantwoorden.
Verteld als één grote flashback en case study van een uiterst zeldzame genetische aandoening, het Merrye-syndroom, kijkt onze verteller (Quinn Redeker) terug op zijn gekke ontmoeting met de twee zusjes Virginia (Jill Banner) en Elizabeth (Beverly Washburn) en hun broer Ralphie (Sid Haig), alsook met hun verzorger Bruno (Lon Chaney Jr.). Het is een kennismaking die verrassend ver echoot in het horrorgenre.
Zo telt deze vergeten en vaak over het hoofd geziene prent twee grote genre-iconen uit twee verschillende genreperiodes in zijn cast. Lon Chaney Jr. vertegenwoordigt de generatie van de Universal Monsters, terwijl Sid Haig later zou uitgroeien tot een cultheld, met dank aan rollen in blaxploitationfilms en natuurlijk aan zijn vertolking van de onvergetelijke sadist Captain Spaulding in de films van Rob Zombie uit de jaren 2000.
Ook de familie als geheel voelt nu erg archetypisch voor latere horrorclans. De Merryes kunnen gemakkelijk doorgaan voor een (ietsje) bravere versie van de Sawyerfamilie uit The Texas Chain Saw Massacre, maar ook de Firefly-clan, waarvan Spaulding de patriarch was, komt bij het zien van deze zonderlingen onvermijdelijk in gedachten. En zo zijn er nog een paar patronen te herkennen waarbij deze Spider Baby duidelijk toch niet ver van de wieg lijkt te hebben gestaan.
Maar ook zonder zijn potentiële invloed op later werk is deze cultfilm een geestige en intrigerende kijk- en luisterervaring. Het eenvoudige verhaaltje wordt leuk gemaakt doordat werkelijk elk personage zijn eigen eigenaardigheden heeft. De bezoekers zijn potsierlijk, van hilarisch meegaand en nuchter tot hautain en neurotisch, terwijl de kinderlijke volwassenen elk een andere vorm van duisternis lijken te belichamen.
Een kinderlijk sadisme met een voorliefde voor het spelen van spin, dwangneuroses gecombineerd met woordobsessie en een vergevorderde mentale ontwikkelingsbeperking: Bruno heeft zijn handen vol, zelfs zonder dat hij risicogevoelige bezoekers veilig zou moeten houden. Dat laatste gaat natuurlijk zelden goed in deze voor zijn tijd gedurfde absurdistische horrorkomedie.
Het best laat de film zich echter genieten als een product van zijn tijd én als een absoluut cultwerkje. De horror en humor zijn bijvoorbeeld naar moderne standaarden vaak ingetogen. Het taalgebruik over en zeker de portrettering van mensen met een mentale beperking zullen nu dan weer eerder als ongevoelig en achterhaald aanvoelen, ook al waren de gebruikte termen medisch gezien destijds wel in zwang. Maar bekeken met de juiste, eerlijke mindset en een beetje relativeringsvermogen blijft dit een leuk stukje genrefilmgeschiedenis om te (her)ontdekken.
En dat kan binnenkort op groot scherm én met live muzikale begeleiding! Viernulvier keert eind september en de hele maand oktober terug met hun Videodroom-screenings in Gent, met dit jaar dus ook een plaatsje voor deze culttitel. De datum van deze vertoning, alsook de rest van de agenda vol muzikaal ondersteund genrewerk, vind je allemaal terug via de volgende link: https://www.viernulvier.gent/nl/videodroom-18g5
Genre: horror, komedie
Jaar: 1967
Regisseur: Jack Hill
Cast: Lon Chaney Jr. Carol Ohmart, Quinn K. Redeker, Mary Mitchel
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 81 minuten
