Als advocate is Maia Marten (Gal Gadot) gewend aan problemen en gevaarlijke situaties. Maar op deze situatie is zelfs zij niet voorbereid: tijdens haar ochtendrun krijgt ze een telefoontje van een onbekende (Damian Lewis), die haar zoon Noah (Rory Wilmot) gevangenhoudt. Als ze hem levend wil terugzien, moet ze Radian Tafa (Phoenix Di Sebastiani) vermoorden, een kroongetuige in het lopende proces tegen misdaadbaas Tommy Boyd.
De tijd dringt: de onbekende geeft haar slechts één uur. En alsof dat nog niet erg genoeg is, maakt hij duidelijk dat hij iedere stap die ze zet in de gaten houdt en ook haar telefoon heeft gehackt. Er zit voor haar niets anders op dan door Londen te crossen te crossen en de opdrachten van de mysterieuze beller op te volgen.
Actiefilms zijn populair bij Amazon Prime Video en de streamingdienst geeft regelmatig opdracht voor dergelijke producties. Zo was er dit jaar bijvoorbeeld het fantasy-avontuur Masters of the Universe van Travis Knight, gebaseerd op de gelijknamige speelgoedreeks, over een jonge man die zijn thuiswereld moet redden. Andrew Bernsteins Tom Clancy’s Jack Ryan: Ghost War sluit dan weer aan bij de populaire serie en volgt een voormalige agent die opnieuw in dienst moet treden.
Maar er zijn ook originele producties. In de dystopische Braziliaanse film Corrida dos Bichos (Beast Race) moet een man een speciale race winnen om zijn zus te bevrijden. En ook in Kevin – The Mauritanian – Macdonalds The Runner, een andere originele productie, moet de hoofdpersoon ontzettend veel rennen om een geliefde uit gevangenschap te bevrijden.
Maar het feit dat een film geen bestaand bronmateriaal heeft, betekent nog niet dat hij werkelijk iets nieuws vertelt. Sterker nog: The Runner is een kandidaat voor het saaiste verhaal van het jaar. De hoofdpersoon wordt gedwongen een misdaad te plegen, omdat anders iemand die haar dierbaar is wordt vermoord? Dat hebben we al heel wat meerdere keren gezien.
Dat ze voortdurend wordt gevolgd, is al even weinig origineel als de communicatie via de telefoon of de kunstmatige tijdsdruk. Het meest interessante is misschien nog de voorgeschiedenis van de hoofdrolspeelster, die tijdens haar tocht ter sprake komt. Alleen doet die er eigenlijk helemaal niet toe en krijgt Maia er niet meer diepgang door.
Dat Gal Gadot, de Israëlische Wonder Woman-schoonheid, is gecast als actrice die niet bepaald bekendstaat om haar genuanceerde gezichtsuitdrukkingen, maakt het er bovendien niet makkelijker op om mee te leven met haar in de huid van een advocate under high pressure.
Een actiethriller hoeft natuurlijk geen nieuw verhaal te vertellen om leuk te zijn. Carry-On, de Netflix-original van Jaume Collet-Serra, was bijvoorbeeld een vergelijkbare flick. Daar moet een beveiligingsmedewerker op een luchthaven een koffer doorlaten, zodat zijn vriendin niet wordt vermoord.
Dat was net zo absurd als het verhaal dat hier wordt verteld. Alleen wist deze prent wel veel spanning uit dat scenario te halen, mede doordat de gebeurtenissen elkaar regelmatig in hoog tempo opvolgden.
Bij The Runner lukt dat niet echt. Om te beginnen zijn vrijwel alle situaties voorspelbaar, zelfs de verplichte plotwending aan het einde. Daarnaast gebeurt er eigenlijk niets nieuws. De hoofdrolspeelster mag dan de hele tijd rennen, ze komt ondertussen nauwelijks vooruit.
Slechts af en toe gebeurt er iets dat enigszins aantrekkelijk is en je uit je indommelroes houdt. Het feit dat haar telefoon dringend nodig is voor de bevrijdingsactie, maakt het toestel tot een bijzonder kwetsbaar en waardevol voorwerp. Maar wanneer de telefoon tussendoor gevaar loopt, vraag je je even af hoe het verder zal gaan.
The Runner lijkt op sommige momenten ook onze afhankelijkheid van deze apparaten te willen bekritiseren, wanneer iedereen voortdurend aan zijn telefoon vastzit. Maar dat is slechts een klein zijaspect dat al snel weer uit beeld verdwijnt.
Omdat de dialogen soms ook echt om van weg te rennen zijn, moet je wel erg hard zoeken naar een reden om je bij deze achtervolging aan te sluiten. Je kunt het echter ook gewoon laten en liever een van de vele andere films bekijken die met een vergelijkbaar scenario werken.
Kortom, hoewel deze pseudo actiethriller weliswaar razendsnel is, rent de protagoniste echter nergens heen. Bovendien is het verhaal saai en voorspelbaar, zijn de dialogen doorgedreven cringe en is de hoofdpersoon helemaal niet interessant. Slechts zelden gebeurt er iets waarvoor het de moeite waard is om niet als een diep ontgoochelde filmschuiver de huiskamer uit te rennen. Waarom maakt mijn eigenlijk zo’n mono-dimensionale prullen?
Genre: actie, thriller
Jaar: 2026
Regisseur: Kevin Macdonald
Cast: Gal Gadot, Damian Lewis, Rory Wilmot, Phoenix Di Sebastiani, Alfred Enoch
Land: UK
Speelduur: 85 minuten
