Na de dood van zijn vader verhuist Naim Reid (Joe Bird) samen met zijn moeder Arlene (Mia Wasikowska) naar een Australisch stadje, waar ze hopen op een nieuwe start en zich aansluiten bij een streng religieuze gemeenschap. Daarom mag niemand weten dat Naim en Ryan Whelan (Stacy Clausen) elkaar in het geheim ontmoeten en gevoelens voor elkaar hebben ontwikkeld.
Althans, dat dacht Naim. Wanneer hij echter ziet hoe Ryan en Hunter (Jeremy Blewitt), de zoon van de plaatselijke predikant Rod (Ewan Leslie), elkaar kussen, wordt hij jaloers en verraadt hij hen. Om een einde te maken aan dit zondige gedrag, moeten de twee jonge mannen een speciaal ritueel ondergaan dat hen van hun homoseksualiteit zou moeten genezen. In plaats daarvan krijgen ze hevige krampen en kronkelen ze van de pijn over de vloer. Maar de echte nachtmerrie moet dan nog beginnen.
Wie de maatschappelijke ontwikkelingen van de afgelopen jaren heeft gevolgd, kan nauwelijks negeren hoe intolerantie en haat steeds meer terrein winnen of op zijn minst steeds luider worden verkondigd. Of het nu gaat om het afnemen van het recht op abortus, openlijke haat tegen transpersonen of racisme dat politiek wordt uitgebuit: voorbeelden zijn er (spijtig genoeg) in overvloed.
Dat laat zich uiteraard ook in het filmaanbod voelen. De romantische komedie One Night Only maakt bijvoorbeeld grappen over een restrictief seksueel beleid, maar vervalt daarbij zelf in een erg conservatieve attitude. Een heel andere richting kiest de Australische horrorfilm Leviticus, die homofobie als thema neemt en een verhaal vertelt dat uit een ver verleden lijkt te stammen, maar tegelijkertijd angstaanjagend actueel is.
De titel verwijst naar Leviticus, een van de boeken van Mozes. In bepaalde christelijke kringen wordt dit boek graag aangehaald als bewijs dat homoseksualiteit een zonde is. Daarmee maakt Leviticus meteen duidelijk dat religie en homofobie centraal staan. Een echte inhoudelijke verdieping van die thema’s blijft echter grotendeels uit.
Leviticus schetst een bekrompen, hypocriete gemeenschap die met dwang alles probeert uit te roeien wat niet binnen haar eigen wereldbeeld past. Het idee van conversietherapie, waarbij homoseksuelen zogenaamd kunnen worden ‘genezen’, sluit daar nauw bij aan. Boy Erased van Joel Edgerton met Lucas Hedges en Nicole Kidman uit 2018 vertelde eerder al het verhaal van een dergelijke behandeling.
Hier wordt die reële nachtmerrie echter omgevormd tot iets bovennatuurlijks, wanneer de religieuze overtuiging van de gemeenschap demonische gevolgen krijgt. Het ritueel dat al vroeg in de film wordt uitgevoerd, roept namelijk iets op dat overduidelijk niet van goddelijke oorsprong is en al helemaal geen goede bedoelingen heeft met aardse stervelingen.
De kritiek op deze discriminatie en op de haat die zich probeert te vermommen als moraal, is niet bepaald subtiel. De gelovigen worden bovendien zonder veel ambiguïteit of raffinement neergezet. Zelfs Arlene, die als moeder eigenlijk een meer genuanceerd en warm personage zou moeten zijn, weet zich binnen deze groep nauwelijks te onderscheiden.
Scenarist en regisseur Adrian Chiarella concentreert zich bij zijn langspeelfilmdebuut dan ook vooral op de gevoelswereld van zijn twee jonge hoofdpersonages. En die is, zacht uitgedrukt, ingewikkeld. Het is al moeilijk genoeg om zelf volledig te begrijpen wat je voor iemand anders voelt, maar in Leviticus komen daar nog allerlei andere problemen bij. Het gaat immers om een ‘verboden’ liefde. De aanwezigheid van een rivaal maakt de situatie er evenmin eenvoudiger op.
Het resultaat is zeker het bekijken waard dankzij het sterke samenspel van de twee debuterende acteurs Joe Bird (Talk to Me) en Stacy Clausen (Thrash). Hun gezamenlijke scènes, waarin verlangen en angst voortdurend met elkaar botsen, vormen het hart van de film en zorgen binnen de bovennatuurlijke nachtmerrie voor een herkenbare, menselijke dimensie. Maar waarom de normaliter uitstekende actrice Mia Wasikowka (Club Zero, Bergman Island, Madame Bovary, Tracks, Jane Eyre) hier in de huid van Naims moeder ronddwaalt, is écht wel bedenkelijk.
Maar ook als horrorfilm, die in 2026 zijn wereldpremière beleefde op het Sundance Film Festival, heeft het wel wat te bieden. Leviticus speelt bijvoorbeeld knap met paranoia: lange tijd blijft onduidelijk waar het gevaar precies schuilt, wat er werkelijk gebeurt en wat niet. Ook al had de film in zijn uitwerking wat gevatter en inhoudelijk diepgravender mogen zijn, toch is het een geslaagd debuut van een jonge regisseur. Uiteindelijk blijft vooral de vraag hangen wie nu eigenlijk het grootste monster is: de demon of de mens.
Samenvattend: in Leviticus moeten twee homoseksuele jongeren zogenaamd worden ‘genezen’, waarna ze worden achtervolgd door een demon. Deze teenhorrorfilm is in zijn kritiek op homofobe bekrompenheid niet bepaald subtiel, maar bevat wel enkele spannende scènes en overtuigt zeker in het sterke samenspel van de twee hoofdrolspelers.
Genre: horror, psychologisch, bovennatuurlijk
Jaar: 2026
Regisseur: Adrian Chiarella
Cast: Joe Bird, Stacy Clausen, Mia Wasikowka, Jeremy Blewitt, Ewen Leslie
Land: Australië
Speelduur: 88 minuten
