Wie niet naar adem moet happen tijdens het eerste uur van Hope ligt waarschijnlijk aan een zuurstoffles. In het Zuid-Koreaanse dorpje Hope Harbor, niet ver van de grens met Noord-Korea, is een wezen neergestreken dat dood en vernieling, véél vernieling zaait. Het eerste aanknopingspunt is een dode stier waarop sporen van enorme klauwen te zien zijn. De jacht op het wezen begint rustig, maar de intensiteit stijgt gestaag. Vergeleken hiermee is de roemruchte achtervolging uit The French Connection een zondagsritje.
De man die het wezen op het spoor komt, is de plaatselijke politiecommissaris Ko Bum-seok. Hij gooit lijf en leden in de strijd. Het is een wonder dat hij er zo goed als ongeschonden uitkomt. Wanneer de jonge agente Im Sung-ae zich bij hem voegt, zitten we zowaar ook in een buddycopfilm, zij het een stuk gewelddadiger dan we van het genre gewend zijn.
Het duurt bijna een uur vooraleer we het moordende monster als toeschouwer volledig te zien krijgen. Het is duidelijke geïnspireerd door het schilderij Saturnus verslindt zijn zoon van Francisco Goya. Ook opmerkelijk: in dit eerste uur wordt er door Ko meer gevloekt dan in het hele oeuvre van Quentin Tarantino.
Hope is de vierde film van Na Hong-jin ,die in 2008 prachtig debuteerde met zijn nog altijd beste film, The Chaser. Twee jaar later volgde al The Yellow Sea. Daarna was het zes jaar wachten op The Wailing. Na een decennium geduld volgt nu Hope, die eerder dit jaar in première ging in de competitie van Cannes. In de vier films van de regisseur is het thrilleraspect almaar minder belangrijk geworden, terwijl horror steeds meer op de voorgrond treedt.
Met Hope voegt Na ook sciencefiction toe. Dat is meteen het grootste probleem van de film. Als verklaring voor de aanwezigheid van het monster werkt die sciencefictioninsteek nog. Zonder te veel weg te geven: de film eindigt echter met zo’n what the fuck-moment dat je je afvraagt of Na per ongeluk het einde van een ander scenario aan Hope gekleefd heeft. Of is het de meest opzichtige opstap naar een sequel die ik ooit gezien heb.
Maar vooraleer we daar aanbelanden heeft Na Hong-jin na een veeleer rustig middenstuk nog een pak vlammende actie in petto. Die is trouwens nooit gespeend van een flinke dosis (zwarte) humor. Of het nu gaat om hoe iemand het loodje legt dan wel om de autopsie (nou ja) van het monster: het is lastig om niet te grinniken.
Los van het einde heeft Hope nog een tweede probleem: de film mist een emotionele diepgang die je als kijker aan de personages bindt, een element dat in Na’s vorige films wel sterk aanwezig is. Op het vlak van mise-en-scène van actiescènes heeft hij anderzijds amper zijn gelijke. Hope is een lust voor oog, laat je heerlijk lachen en griezelen, maar mikt naast je hart.
Genre: horror, sciencefiction
Jaar: 2026
Regisseur: Na Hong-jin
Cast: Hwang Jung-min, Zo In-sung, Jung Ho-yeon, Michael Fassbender, Taylor Russell
Land: Zuid-Korea
Speelduur: 157 minuten
