Elke editie van Cannes is er wel zo’n titel die aanvankelijk niet op je programma staat, maar waarvan je al snel spijt krijgt. Iedereen komt laaiend enthousiast naar buiten na de eerste screening, er ontstaat een intense biedingsstrijd om de distributierechten – A24 telde uiteindelijk maar liefst 17 miljoen dollar neer voor Club Kid – en door de toenemende buzz wordt het haast onmogelijk om nog een kaartje te bemachtigen voor de andere voorstellingen. Dat overkwam me dit jaar met Jordan Firstmans regiedebuut Club Kid.
Firstman nam niet alleen plaats in de regisseursstoel, maar schreef ook het scenario en vertolkt de hoofdrol van Peter, een op zijn retour zijnde feestorganisator in de New Yorkse queer scene die nauwelijks daglicht ziet en van de ene kater in de andere strompelt. In een wereld vol drank, drugs en seks beleeft het biseksuele fuifbeest heel wat hete nachten, maar één daarvan heeft verstrekkende gevolgen: plots staat zijn tienjarige zoon Arlo (Reggie Absolom), van wiens bestaan hij niet eens wist, voor zijn deur.
Een uitgangspunt dat had kunnen uitmonden in een doordeweekse of zelfs platte komedie, maar Firstman weet veel meer te halen uit dit weinig originele concept. Hij maakt van Club Kid een zowel grappige als vertederende film over een vader en zoon die elkaar nog moeten ontdekken en geleidelijk, op soms ongemakkelijke wijze, naar elkaar toegroeien. Muziek vormt daarbij het voornaamste bindmiddel. Er is duidelijk een klik tussen beiden en ze bouwen een geloofwaardige band op. Het helpt ook dat Arlo geen irritante tienjarige is, maar een intelligente en ontwapenende knul met een groot knuffelgehalte, uitstekend neergezet door Reggie Absolom.
Ook Firstman overtuigt voor de camera als de cynische, maar tegelijkertijd onzekere Peter. Het is zeker geen foutloos personage dat alleen maar sympathie opwekt, en de relatie met zijn zoon doet zijn volledige persoonlijkheid evenmin verdwijnen. Een fout die vergelijkbare films al eens durven te maken. Daarnaast zet ook Diego Calva een oprechte vertolking neer als maatschappelijk werker en Peters nieuwe crush, die misschien zelfs uitgroeit tot zijn eerste min of meer stabiele liefdesrelatie ooit.
De regisseur weet het kersverse vaderschap bovendien perfect te combineren met het bruisende nachtleven van de stad die nooit slaapt. Voor de feestscènes rekruteerde hij trouwens heel wat figuranten via Grindr. Maar niet alles aan Club Kid is perfect. Zo waren wij minder enthousiast over Eldar Isgandarov als Nicky, Peters extravagante huisgenoot. Dankzij het personage ontdekken we wel dat Peter sowieso al een zorgzame inborst had, maar zowel qua excentriciteit als in de bijhorende vertolking worden de registers hier net iets te ver opengetrokken. Ook de derde akte kon ons minder bekoren. Op het trauma van de jongen die net zijn moeder heeft verloren, had Firstman bovendien dieper mogen ingaan.
Uiteindelijk is Club Kid een ontroerend, maar nooit te sentimenteel drama en een provocerende komedie over de overgang naar volwassenheid en de toenemende verantwoordelijkheid die daarmee gepaard gaat. Twee totaal uiteenlopende werelden worden daarbij feilloos met elkaar verweven. Een sterk debuut van een regisseur, scenarist en acteur die duidelijk veel in zijn mars heeft, en tegelijk een uitstekend visitekaartje voor een jong talent. Een titel die binnenkort ongetwijfeld opnieuw opduikt in onze eindejaarslijstjes.
Genre: komedie, drama
Jaar: 2026
Regisseur: Jordan Firstman
Cast: Jordan Firstman, Reggie Absolom, Diego Calva, Cara Delevingne
Land: Frankrijk
Speelduur: 122 minuten
