Het leven loopt niet altijd zoals we het voor ogen hadden en we worden niet altijd wie we hadden willen zijn. Zo vergaat het ook Clark. Terwijl zijn droom om architect te worden steeds verder uit zicht raakt, slijt hij weinig succesvol meubelen en is zijn huwelijk op de klippen gelopen. Alsof dat nog niet genoeg is, kampt zijn winkel met een onverklaarbare energielek. Waar verdwijnt al die stroom naartoe? Het antwoord ontdekt hij wanneer hij in de kelder een doorgang vindt naar een vreemd en angstaanjagend doolhof van kamers…
Het horrorgenre bevindt zich voortdurend in een staat van verandering. Nieuwe generaties makers en frisse stemmen dienen zich aan, terwijl andere vormen van griezelverhalen ontstaan en aan populariteit winnen. Vooral die laatste vinden steeds vaker hun oorsprong online. Een van die recente stromingen is liminal space cosmic horror. Na de verfilming van de game Exit 8 vorig jaar, is het nu de beurt aan de jonge pionier van deze stijl, Kane Parsons, om te schitteren op het witte doek.
Wat ooit begon als een creepypasta op het imageboard 4chan, gecreëerd door een toen pas veertienjarige Parsons, werd door A24 opgepikt voor een langspeelfilmadaptatie. Het vertalen van internet-horrorverhalen naar commercieel succesvolle films is in het verleden wel vaker mislukt – denk maar aan de verschillende Slender Man-adaptaties – maar het feit dat de oorspronkelijke maker hier zelf aan het roer staat, zou wel eens de sleutel tot succes kunnen zijn.
Het werk van regisseur Parsons en scenarist Will Soodik voert ons terug naar het begin van de jaren negentig én naar een ander populair internethorrorfenomeen. Als voorbode van de stijl die de rest van de film zal kenmerken, krijgen we een semi-found-footageprent voorgeschoteld, doordrenkt met duidelijke analog-horrorinvloeden, als eerste kennismaking met de Backrooms.
Die introductie duurt amper tien minuten, maar vertelt ons meteen alles wat we moeten weten: dit wordt een surrealistische, atmosferische rit waarin de realiteit slechts lichtjes hoeft te verschuiven om ons te verontrusten. Gedurende de bijna twee uur durende horrortocht speelt de film meesterlijk met een voortdurend gevoel van ongemak en de beklemmende griezeligheid van het ongewone.
Het voelt als een absurde droom waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt. Die sfeer sijpelt ook door in de scènes waarin het Lynchiaanse labyrint van bovennatuurlijke kantoorruimtes nog ver achter de horizon ligt. Clarks (Chiwetel Ejiofor) bestaan voelt als een wrede, misplaatste grap ten koste van een man die er maar niet in slaagt zich uit zijn moeras los te worstelen.
Een tragedie die alleen maar schrijnender wordt door zijn twijfelachtige pogingen tot commercie en marketing, gesteund door zijn al even onfortuinlijke personeel, en zijn diepgravende sessies met therapeut Mary (Renate Reinsve), die zelf eveneens door haar trauma’s wordt achtervolgd. Je lacht, maar het voelt toch een beetje verkeerd. Dat is mede te danken aan een cast die zich met volle overtuiging in het materiaal stort.
Maar het is vooral wanneer de titulaire Backrooms hun intrede maken en de verkenning echt begint – zowel door de lens van een found-footagecamera als in een meer klassieke filmstijl – dat de levende nachtmerrie pas echt vorm krijgt. Met een haast perfecte droomlogica, die tegelijk coherent en volstrekt waanzinnig aanvoelt, en dankzij de eenvoud waarmee de kamers zo bevreemdend worden gemaakt, ontstaat een horrorervaring die tegelijk herkenbaar en vervreemdend is. Het resultaat is een ongebruikelijke, angstaanjagende tocht met een einde dat nog lang blijft nazinderen.
Toch voelt het aantal kamers dat de personages doorkruisen soms wat overdreven aan, waardoor de film tegen het einde licht vermoeiend wordt. Hoewel vrijwel elke ruimte op zichzelf heerlijk surrealistisch is, voegen ze na verloop van tijd weinig nieuws meer toe aan de centrale gedachte van de film. Enkele kamers minder hadden nauwelijks afbreuk gedaan aan het effect, terwijl het geheel wel strakker en scherper zou hebben aangevoeld.
Maar als Hollywood de juiste lessen weet te trekken uit het inmiddels overduidelijke commerciële succes van Backrooms en daar verstandig op inspeelt, dan ligt er misschien eindelijk een veelbelovende toekomst in het verschiet voor langspeelfilms binnen de analog horror- en creepypastatraditie.
Genre: horror, psychologische thriller
Jaar: 2026
Regisseur: Kane Parsons
Cast: Chiwetel Ejiofor, Renate Reinsve, Finn Bennett, Lukita Maxwell
Land: Verenigde Staten, Canada
Speelduur: 110 minuten
