Coming-of-age-verhalen van onder meer Little Trouble Girls, Primavera, Novitatie, Gloria!, die zich afspelen in een religieuze omgeving, volgen vaak een bekend patroon: de jonge hoofdrolspelers beginnen de (religieuze) regels te bevragen, willen experimenteren en staan op een gegeven moment voor de keuze of ze de uitbraak moeten wagen. Het veelvuldig bekroonde Los Domingos van de Spaanse scenariste en cineaste Alauda Ruiz de Azúa kiest daarentegen precies de tegenovergestelde weg. Hier gaat het namelijk juist niet om uitbreken, dan wel om de bewuste toewijding aan een strenggelovig leven. Tiener Ainara confronteert haar familie met de wens om in te treden in een klooster en non te worden.
Voor haar familieleden komt dit als een totale verrassing en roept het meteen tal van vragen op. Wordt ze werkelijk gedreven door een religieuze roeping of zit er eerder de (grensoverschrijdende) invloed achter van haar christelijke school? Filmmaker Alauda Ruiz de Azúa, die na haar debuut Cinco lobitos (Lullaby), de Netflix-flick Eres tύ (Love at First Kiss) en de serie Querer, opnieuw een spanningsveld binnen een familie centraal stelt, is daarbij weinig geïnteresseerd in eenduidige antwoorden. In plaats daarvan gaat het om de dynamiek die het onverwachte besluit teweegbrengt. Haar enscenering blijft bewust terughoudend en richt ze de blik nauwkeurig op de reacties binnen het gezin. Heeft Ainara de beslissing voor een religieus leven als non echt volledig vrijwillig genomen?
Na een uitstapje met haar schoolkoor naar een klooster neemt de 17-jarige Ainara (Blanca Soroa) het besluit om zelf non te worden. Haar alleenstaande vader Iñaki (Miguel Garcés) uit weliswaar aanvankelijk zijn twijfels, maar accepteert al snel haar wens om in het klooster te gaan wonen als een uiting van haar vrije wil. Vooral haar tante Maite (Patricia López Arnaiz) reageert daarentegen met groeiend onbegrip.
Voor haar is Ainara nog veel te jong voor zo’n verstrekkende beslissing. Ze vermoedt een sterke beïnvloeding door haar jonge vertrouwensleraar en priester Txema (Víctor Sainz). Daarom probeert ze Ainara van haar plan af te brengen. Binnen de familie botsen de verschillende ideeën over levenspaden en geloofsovertuigingen steeds harder tegen elkaar.
Alauda Ruiz de Azúa regisseert Los Domingos ingetogen en bestempelt haar hoofdrolspeelster noch als een fanaticus, noch als een slachtoffer van verleiding. Ainara wordt veeleer een projectiescherm voor de twijfels van de familie. Zonder dramatische escalaties of melodramatische overdrijvingen zet Los Domingos in plaats daarvan in op rustige shots en een geconcentreerde personagevoering en werd voor deze aanpak prompt bekroond met de Gouden Schelp, de hoofdprijs op het prestigieuze San Sebastián International Film Festival. Later kwamen daar nog vijf Spaanse filmprijzen bij, waaronder de Goya voor de beste Spaanse film van het jaar. De ingrijpende levensbeslissing van de 17-jarige lijkt daarbij niet te berusten op een langdurig proces, maar op een sterke ingeving.
Nieuwkomer Blanca Soroa speelt Ainara als een stil, terughoudend meisje dat een verbazingwekkende helderheid ontwikkelt over haar levenspad. Ze is geen klassieke rebelse tiener. Ze lijkt in haar geloof eerder iets te vinden dat ze voorheen miste. Juist in de gesprekken over haar nieuw ontdekte spiritualiteit komt ze levendiger over, bij vlagen bijna bevrijd. Of Ainara’s besluit een uiting is van zelfbeschikking, spirituele ingeving of indoctrinatie, blijft in het midden. Weliswaar vormen de katholieke school en de jonge priester een context die ruimte laat voor twijfel, maar Ruiz de Azúa onthoudt zich van een duidelijke aanklacht of een eenduidige verklaring.
De leden van haar familie reageren totaal verschillend op Ainara’s wens om non te worden. Vooral het personage van tante Maite geeft de film een emotionele scherpte. Zij fungeert als tegenpool voor Ainara’s wens om de familie te verlaten en in het klooster te treden, zonder dat ze ooit een pure antagonist wordt. Haar weerstand is niet ideologisch, maar diep persoonlijk en komt voort uit oprechte bezorgdheid. Patricia López Arnaiz (20.000 Species of Bees) speelt Maite met grote precisie en een aanwezigheid die het personage tastbaar maakt.
Haar personage schommelt tussen rationele twijfel en emotionele overbelasting, temeer omdat haar eigen leven met haar echtgenoot zich net in een moeilijke fase bevindt. In haar felle reacties wordt voelbaar hoe ze worstelt met het welzijn van haar nichtje en tegelijkertijd kampt met haar eigen, onopgeloste conflicten. Dit komt bijzonder indrukwekkend naar voor in haar ontmoeting met de moeder-overste van het klooster: ondanks beleefde woorden is het wederzijdse onbegrip overduidelijk. Hier verdicht zich het centrale spanningsveld tussen twee levensvisies die zich nauwelijks met elkaar laten verenigen.
Het gebruik van het nummer Quédate (BZRP Music Sessions, Vol. 52) gezongen door Bizarrap & Quevedo, helemaal aan het begin van de film, vormt een bewust contrast met het overigens minimalistische geluidsontwerp dat zich grotendeels beperkt tot het koorgezang van de scholieren en de nonnen. In een bijzonder indrukwekkende scène klinkt het gezang van een eerder opgenomen koorrepetitie door, terwijl de jongeren uitgelaten te zien zijn op een feestje in flikkerend licht. Voor een kort moment verstrengelt de christelijke muziek zich met de alledaagse wereld van de jongeren. Daar glimpt de onbezorgdheid van de jeugd doorheen, die Ainara bereid is achter zich te laten.
Het leven in het klooster wordt daarbij niet geromantiseerd, maar getoond als een streng, duidelijk gestructureerd dagelijks leven: gebed, werk, gemeenschap, maar ook een afgezonderd bestaan en bewuste onthouding. Dat Ainara hier allemaal bewust voor kiest, maakt haar beslissing des te radicaler. Uiteindelijk gaat het de regisseuse echter niet alleen om religie, maar ook om (familie)relaties en de belastbaarheid daarvan intens te analyseren. Hoe ga je om met een beslissing die je ten diepste afkeurt, maar (wellicht) toch zou moeten respecteren? En hoe houd je vast aan een relatie als je de keuze van de ander simpelweg totaal niet meer kunt begrijpen?
Los Domingos is een rustig, nauwkeurig geregisseerd familiedrama met een ongewoon coming-of-age-thema. Alauda Ruiz de Azúa is vooral geïnteresseerd in de emotionele conflicten die de radicale levensbeslissing van de 17-jarige hoofdrolspeelster zowel in haarzelf als in haar omgeving oproept. Daarbij overtuigt in het bijzonder Patricia López Arnaiz als bezorgde tante met een enorme aanwezigheid binnen het sterke ensemble. De ambivalente beschrijving en de subtiele, terughoudende observaties creëren weliswaar een zekere afstand, maar vormen tegelijkertijd de bijzondere aantrekkingskracht van deze Goya-winnaar van 2026.
Genre: drama, familie, godsdienst
Jaar: 2025
Regisseur: Alauda Ruiz de Azúa
Cast: Blanca Soroa, Patricia López Arnaiz, Miguel Garcés, Víctor Sainz, Mabel Rivera
Land: Spanje, Frankrijk
Speelduur: 115 minuten
