Na wat er met haar vader is gebeurd, weet Audrey Allen het even niet meer. Overtuigd dat hij het slachtoffer is geworden van de boeman, klopt ze met haar angsten aan bij medestudente Sarah. Die is aanvankelijk erg sceptisch over haar verhaal. Tot ook zij dingen begint te zien die alleen te verklaren zijn als ze het bestaan van het bovennatuurlijke aanvaardt.
Hoe verenig je de twee volledig tegengestelde filosofieën van je vorige filmdelen in een bevredigend en opwindend derde hoofdstuk? Eerlijk gezegd hebben wij geen idee. En Boogeyman 3 uit 2008 lijkt dat zelf ook niet te weten.
Deze Amerikaans-Belgische coproductie pikt het verhaal kort na het einde van de tweede film op. Centraal staat de dochter van Dr. Mitchell Allen, het personage van Tobin Bell, die hier overigens enkel via een fotocameo te zien is. Tegelijk wordt de paranormale versie van de boeman uit het eerste deel opnieuw van stal gehaald, ditmaal met wat meer seriemoordenaarsallures. Een gedurfde mix, die ooit echt indruk weet te maken.
Bij het bekijken van de film zou je haast denken dat er in de jaren 2000 een vloek rustte op derde delen van tienerslasherreeksen. Na Urban Legends: Bloody Mary verzandt ook Boogeyman 3 al snel in flauw en ongeïnspireerd horrorwerk. Nog net niet zo erg als Mary Lamberts ongelukkige terugkeer naar het horrorgenre, maar veel hoger ligt het niveau ook hier niet.
De missie die de film zichzelf heeft opgelegd, is op papier al niet eenvoudig. In de uitvoering weet hij dan ook nooit de juiste balans te vinden. De verschillende ideeën voelen uiteindelijk vooral aan als flauwe afkooksels van wat eraan voorafging. Het eerste teken aan de wand dat dit geen aangename rit zou worden, zijn de personages. Ze zijn zoutloos geschreven én gespeeld en krijgen nauwelijks karakter of variatie mee. Zowel hoofd- als zijpersonages ben je eigenlijk alweer vergeten zodra ze uit beeld verdwijnen, in een verhaal dat bovendien bijzonder weinig om het lijf heeft.
Maar misschien dat de boeman, om wie de film natuurlijk draait, dan voor wat verlichting en popcornvertier kan zorgen? Helaas niet. Het memorabele seriemoordenaarsdesign uit deel 2 is alweer bij het huisvuil gezet en we keren terug naar een look die het best kan worden omschreven als “fel uitgedroogde Alice Cooper”. Ook zijn modus operandi voelt aan als een slecht huwelijk tussen elementen uit de vorige films.
Het paranormaal opgeleukte slashergeweld is op papier zeker niet mis. Hier en daar roept het zelfs een A Nightmare on Elm Street-gevoel op, maar daarmee is eigenlijk ook alles gezegd. Want wat in een andere horrorprent gerust enkele hoogtepunten had kunnen opleveren, voelt door de uitwerking opnieuw vooral vergeetbaar en geleend aan. De zwakke effecten, eigen aan een direct-naar-dvdrelease, helpen daarbij allerminst. Een paar scènes ogen op zichzelf nog best aardig, maar het is lang niet voldoende om de film te redden.
En dan is er nog de laatste spijker in de kist: de nieuwe onthullingen over het motief van de boeman. Die worden volledig uit de lucht gegrepen, zonder enige oorsprong of zelfs maar een hint in de vorige films. Het roept vragen op die de film vervolgens niet kan én blijkbaar ook niet wil beantwoorden. De toenadering tot de Urban Legend-films, met eigen – zij het opnieuw flauw uitgewerkte – stadslegendes zoals een studentenstunt, vormt dan ook geen afdoende camouflage.
Boogeyman is als franchise duidelijk een reeks waarvan niemand echt wist wat ermee aan te vangen. Geen enkele film maakt dat echter zo pijnlijk duidelijk als deze derde telg. Erg veel patriottisme voelen we dan ook niet voor deze half-Belgische productie. Eerder overheerst het gevoel dat het voor iedereen een zegen was dat dit slotstuk van de trilogie meteen ook de (kast)deur achter zich heeft dichtgetrokken, vóór iemand in zijn creatieve wanhoop op het idee kon komen om deze boeman nog een volgend slasheravontuur in te sturen.
Genre: horror, thriller
Jaar: 2008
Regisseur: Gary Jones
Cast: Erin Cahill, Charles Hittinger, Mimi Michaels, Matt Rippy
Land: Verenigde Staten, België
Speelduur: 93 minuten
