Het ging allemaal wat te snel voor het tieneridool Marianne Faithfull: zij was amper 17 toen zij in 1964 vanop de schoolbanken rechtstreeks in de decadente onderwereld van de Londense rockscene belandde. Op de drempel van haar volwassenheid leefde Marianne Faithfull op zo’n intense en vrijgevochten manier dat zij al snel door de Britse tabloïds werd bestempeld als een seksicoon, nog vóór zij rocklegende Mick Jagger in haar web wist te strikken. Achter dit imago van promiscue kindvrouwtje klopte echter het hart van een jonge zelfbewuste vrouw die vooral voor zichzelf opkwam en geen blad voor haar mond nam, iets dat haar in de preutse Britse maatschappij midden jaren ’60 niet in dank werd afgenomen. De kwetsbare Marianne raakte stilaan verstrikt in een kluwen van drugsverslaving, depressie en dakloosheid. Na jaren aan de grond te hebben gezeten, krabbelde ze weer overeind en verrees als een sfinx uit de grauwe as van het verleden.
In 1979 maakte het ‘gebroken Engelse meisje’ een even onverwachte als succesvolle comeback met het iconische album ‘Broken English’. Marianne Faithful was terug, sterker dan ooit tevoren. Ze zwoor alle compromissen uit het verleden definitief af en ontwikkelde een authentieke, ruwere stijl die een universele weerklank vond bij het publiek. Haar imago was gered, een nieuwe stem werd geboren. Die stem klonk rauw en recht uit het hart.
Het toonaangevende modetijdschrift Vogue noemde haar bij haar overlijden begin 2025 een ‘original rock chick’ of ook nog ‘Mick Jagger’s muse’, wat ons onterecht lijkt. Marianne Faithfull was zoveel meer dan dat. Na haar opmerkelijk debuut met het onschuldig klinkende As Tears Go By dat zij ook a capella uitvoerde in J.L. Godards Made in USA, omvatte haar veelzijdig repertoire o.m. de memorabele hoofdrol naast Alain Delon in Jack Cardiff’s The Girl on a Motorcycle (1968), de melancholische, autobiografische ballade Sister Morphine die door de BBC werd gecensureerd, de tragische rol van Ophelia in Tony Richardsons filmbewerking van Hamlet (1969) of veel later de satirische bewerking van Kurt Weill’s cabaret-opera The Seven Deadly Sins (1998).
Een volwaardige documentaire over het gewezen popidool dat gestaag haar status van grande dame in de muziekwereld veroverde, kon niet langer uitblijven. Voor iemand met zo’n onconventionele levensloop koos het Britse filmmakersduo Iain Forsyth & Jane Pollard dan ook voor een onconventionele arty aanpak. De film Broken English heeft weinig te maken met de klassieke opbouw van een doordeweekse TV-documentaire. Hier is geen sprake van een rechtlijnige opeenvolging van hoogte- en laagtepunten in iemands blitzcarrière. Broken English is een mild portret geworden van een gevoelige en miskende kunstenares die haar tijd ver vooruit was en zoveel meer troeven in zich droeg dan het grote publiek haar gunde.
Ook de stijl waarin de filmmakers hun documentaire vorm gaven is allesbehalve alledaags: het is een pseudo-fictieve documentaire geworden die in een bevreemdend SF-decor baadt waarbij het ‘Ministry of Not Forgetting’ de enige échte waarheid achter de persoonlijkheid en de carrière van de omstreden muzikante moet onthullen. De ambtenaren met kafkaiaanse allures die het rijke archiefmateriaal van Faithfulls compromisloze bestaan moeten uitpluizen en een eerherstel tot stand brengen, worden door niemand minder dan Tilda Swinton en George McKay vertolkt. Marianne Faithfull is hun special guest en komt in hoogsteigen persoon (en ondanks de zichtbare fysieke aftakeling ten gevolge van een bewogen leven en een kritieke Covid-besmetting) haar woordje doen. Dat doet ze zoals steeds met verve en heel veel klasse. Ze verrast ons met haar talrijke knipoogjes en het flegmatisme van een zuiver Britse ziel.
Vele artiesten die het Britse muziekicoon genegen zijn, passeren de revue. Zo brengt Courtney Love een ontroerende cover van Faithfulls Times Square. Nog aangrijpender is het moment waarop Marianne Faithfull voor een laatste keer de studio induikt waar zij door Nick Cave en violist Warren Ellis begeleid wordt op het prachtige Misunderstanding.
Dat Marianne Faithful tijdens haar 6 decennia durende carrière vaak verkeerd begrepen werd, staat als een paal boven water.
Marianne Faithfull is van ons heengegaan. De film die aan haar opgedragen werd, is het mooiste afscheidscadeau dat haar postuum kon worden geschonken.
Genre: biografie, documentaire, muziek
Jaar: 2025
Regisseur: Iain Forsyth, Jane Pollard
Cast: Marianne Faithfull, Zawe Ashton, Bat For Lashes
Land: Verenigd Koninkrijk
Speelduur: 98 minuten
