Hoewel Robert De Niro begin deze eeuw totaal het noorden kwijt was en met zijn verschijning in bedenkelijke derderangskomedies zoals Showtime, Analyze This en – That dikke poen pakte, bleef hij toch een van de grootste acteurs van zijn tijd. Met City by the Sea van regisseur Michael Caton-Jones – met wie hij aan de zijde van Leonardo DiCaprio reeds This Boy’s Life maakte – was hij zelfs opnieuw in goede doen.
Vincent LaMarca (De Niro) is een gerespecteerd maar tergend introvert inspecteur bij de moordbrigade van New York. Als geëerd veteraan wordt hij belast met een heel delicate zaak. Hij krijgt de opdracht om een dubieuze moord te onderzoeken. Op zich een routineklus, maar wanneer de dader zijn bloedeigen zoon Joey blijkt, krijgt dit onderzoek vanzelfsprekend een meer persoonlijke dimensie. Naargelang de moordenquête vordert, verneem je dat vader en zoon reeds jaren van elkaar zijn vervreemd. De emotionele herinneringen die Vincent al jaren achtervolgen en kwellen, komen weer aan de oppervlakte. Vincent wordt meer dan ooit geconfronteerd met zijn falen als vader wanneer blijkt dat zijn tekortkoming het leven van zijn zoon sterk heeft beïnvloed. Het onverwerkte gevoel en de innerlijke pijn worden ondraaglijk en ook bij zijn LAT-vriendin kan hij zich op emotioneel vlak niet voldoende uiten. De dood van Vincents vader (hij werd koelbloedig afgemaakt in de nor), zijn eigen falen (hij sloeg regelmatig zijn vrouw en liet haar in de steek zonder zich nog te bekommeren om de kleine Joey), de vaststelling dat zijn zoon een junkie en moordenaar is en hij compenserend zijn kleinzoon betere toekomstperspectieven wil bieden, dwingen hem tot het nemen van een aantal moreel navrante beslissingen.
City by the Sea is grotendeels gebaseerd op het geruchtmakende McAlary Esquire-artikel Mark of a Murder uit 1997, waarin de genetische overdracht van crimineel gedrag aan de hand van de echt bestaande LaMarca familie in vraag wordt gesteld. Regisseur Michael Caton-Jones snoept van twee walletjes. Enerzijds levert hij een vlijmscherpe politiefilm af waarin boeiend wordt gereflecteerd over de ‘verzachtende omstandigheden’ van afwijkend gedrag. Anderzijds zet hij een sterk psychologisch drama neer met de nodige aandacht voor de emotionele condition humaine. Gelukkig wordt dit zwaar-op-de-handse scenario opgefrist door een gezonde dosis humor, gebalde dialogen en luchtige metaforen. Alle eer gaat echter naar de bijzonder sterke en overtuigende vertolkingen van Frances McDormand als menselijk klankbord, James Franco als opgejaagde drugsverslaafde en vooral Robert De Niro als innerlijk verscheurde vader, zoon, echtgenoot en verloofde in één persoon. De Niro keerde terug van eigenlijk nooit weggeweest in deze krachtige, mannelijke genreprent.
Genre: misdaad, drama, mysterie, thriller
Jaar: 2002
Regisseur: Michael Caton-Jones
Cast: Robert De Niro, James Franco, Frances McDormand, Eliza Dushku, William Forsythe
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 108 minuten
