De wereldpremière van Restless Stones, de nieuwste film van Ellen Vermeulen, vindt plaats op 4 december 2026 in Bozar. De film keert terug naar het ruwe beeldmateriaal van de militaire repressie in Noord-Koerdistan in oktober 2015 en onderzoekt het geweld en de blijvende gevolgen ervan. Na de vertoning volgt een gesprek met regisseur Ellen Vermeulen, de Koerdische journalist en dichter Nedim Türfent en Kevin Smets, onderzoeker aan de VUB. Türfent deed destijds verslag vanuit Gever, werkte mee aan de film en is te horen in de voice-over. Smets publiceerde over Koerdische cinema en de relatie tussen film, media en conflict.
“Mijn behoefte om te kijken, steeds dichterbij te komen en de afstand te overbruggen, leidde uiteindelijk tot het oplossen van het beeld. Door steeds verder in te zoomen, werden de pixels zelf zichtbaar. Ze tonen niet langer details, maar vlakken. Ze leggen het moment bloot waarop het beeld zegt: tot hier en niet verder. De pixel is de steen waaruit het digitale beeld is opgebouwd: een klein, ondeelbaar fragment waarin het geheel niet langer herkenbaar is. Wanneer je tot de uiterste grens inzoomt, vormen de pixels een raster van grijze vlakken. Maar elk stilistisch middel brengt ook risico’s met zich mee.”
De experimentele documentaire Restless Stones is doortrokken van een smeulende intensiteit: beklemmend, meeslepend, onophoudelijk zoekend en bewust fragmentarisch.
In oktober 2015 riepen de Koerdische Arbeiderspartij (PKK) en opstandige Koerdische jongeren de autonomie uit in belangrijke steden van Noord-Koerdistan. Dit werd beantwoord met brute militaire repressie door het Turkse leger, wat leidde tot maanden van dodelijke stedelijke oorlogsvoering. Tien jaar later, na de historische beslissing van de PKK om de wapens neer te leggen, grijpt Ellen Vermeulen terug op enkele minuten ruwe, handheld footage die zij in 2015 met haar telefoon filmde, midden in het conflict. Deze beelden worden verweven met opnames van lokale bewoners en jonge Koerdische rebellen.
Door de iconografie van het conflict te ontleden – straatrellen, begrafenisstoeten, portretten van oorlogsmartelaren – confronteert Restless Stones ons met moeilijke vragen: Hoe komen jonge mannen en vrouwen ertoe het martelaarschap te zien als een aantrekkelijke keuze? Hoe blijft geweld doorwerken in mensenlevens, zelfs vele jaren later? Beelden worden telkens opnieuw onderzocht, vertraagd afgespeeld en er wordt ingezoomd tot alleen nog pixels overblijven, in een even urgente als ontmoedigende poging om antwoorden te vinden.
