Haar broer Tsuyoshi is de enige familie die Kaoru nog heeft. Wanneer hij onder mysterieuze omstandigheden verdwijnt, zet ze dan ook alles op alles om hem terug te vinden. Haar zoektocht leidt haar naar het plattelandsdorpje Kozukata, waar de lokale bevolking haar niet bepaald met open armen ontvangt. De dorpelingen hebben het namelijk veel te druk met de voorbereidingen van het jaarlijkse vogelverschrikkerfestival.
Mysterieuze verdwijningen en zoektochten naar antwoorden in kleine, afgelegen dorpjes: in de filmgeschiedenis gaan die twee zaken hand in hand, met honderden voorbeelden als resultaat. Zeker binnen het horrorgenre springen titels als Silent Hill en The Wicker Man spontaan in gedachten. Maar ook minder bekende prenten weten er vaak interessante dingen mee te doen.
Neem bijvoorbeeld het Japanse Kakashi. Deze folkhorror van Norio Tsuruta, die we eerder al aan het werk zagen met Ring 0: Birthday, viert dit jaar zijn 25ste verjaardag. En dat verdient natuurlijk een (vogelverschrikker)feestje.
De film begint in de stad, met het klassieke bezoekje aan het appartement van de schijnbaar vermiste. Het duurt niet lang voor zijn zus Kaoru (Maho Nomani) haar eerste aanwijzing op het spoor komt. Die leidt haar naar Kozukata, een dorpje dat volop in de weer is met de voorbereidingen van een folkloristisch festival. Een standaard folkhorrorplot dus, waarbij de prent rustig verder dobbert op een vertrouwd stroompje genretropes.
Een auto die plots de geest geeft. Dorpelingen die niet bepaald meegaand of gastvrij zijn. Een onaangenaam, desolaat sfeertje… In dit soort vertellingen is het vaak belangrijker hoe het verhaal wordt verteld dan wat er precies gebeurt. Iets wat Kakashi bijzonder goed lijkt te begrijpen.
Hoe doordeweeks Kakashi ook mag zijn, de film loopt over van atmosfeer. Veel daarvan is te danken aan de soundtrack en het sounddesign. Een zachte symfonie voorziet Kaoru’s zoektocht van een duister sfeertje, om vervolgens plaats te maken voor omgevingsgeluiden die het minstens even goed doen. Krakende vloerplanken, het galmen van voetstappen of zelfs het gefluit van vogeltjes: het brengt allemaal iets verontrustends met zich mee.
Dat wordt nog versterkt doordat het dorpje zelf een bijzonder kille en naargeestige indruk maakt. Er wonen wel degelijk mensen, en we zien hen verschillende keren tijdens Kaoru’s avontuur, maar toch voelt Kozukata vaak akelig aan als een spookstadje. En dan zijn er natuurlijk ook nog de vogelverschrikkers. Het is niet zonder reden dat vogelverschrikkers een populair horrorpersonage vormen. Zelfs wanneer hun ontwerp niet noodzakelijk griezelig is, hebben ze iets ongemakkelijks en onheilspellends.
Een gevoel dat hier steeds nadrukkelijker wordt uitgespeeld naarmate Kaoru dichter bij de waarheid komt, én bij haar eigen onbedoelde rol daarin. Het zijn eenvoudige horrorelementen, maar ze kunnen nog steeds een rilling over je rug jagen. Het is enkel een kwestie van de juiste aanpak. En daarover bestond hier eigenlijk nooit twijfel. Regisseur Norio Tsuruta is een gevestigde waarde binnen het J-horrorgenre en het bronmateriaal is de gelijknamige manga van horrorlegende Junji Ito.
Het is echter net die inspiratie die mogelijk voor enige teleurstelling zorgt. Junji Ito staat, voor wie hem kent, voornamelijk bekend om zijn extreme en absoluut exotische horrorideeën. Elementen die hier veel minder aanwezig zijn. Kakashi is een grotendeels bloedeloze affaire die visueel nergens echt uitdagend wordt.
De film voelt aan als een klassieke Goosebumps-aflevering, maar dan met een iets volwassener publiek in gedachten, zowel qua thema’s als in een handvol scènes. Anderzijds zijn net dit soort films ook nodig. Niet iedereen die wil griezelen, zit te wachten op liters bloed of een hartaanval. Maar dat betekent evenmin dat je als een kind behandeld wil worden. Het is een niche die Kakashi bijzonder goed weet in te vullen.
Genre: folk horror, fantasy
Jaar: 2001
Regisseur: Norio Tsuruta
Cast: Maho Nomani, Kō Sibasaki, Grace Yip, Shunsuke Matsuoka
Land: Japan
Speelduur: 81 minuten
