Dat het moederschap niet altijd op een roze wolk zweeft, is het ultieme taboe dat de Oostenrijkse regisseuse Johanna Moder genadeloos doorprikt. Met haar psychologische thriller Mother’s Baby, die werd geselecteerd voor de hoofdcompetitie van de 75e Berlinale, serveert ze een beklemmende genrefilm die de grens tussen postnatale vervreemding en pure horror vakkundig laat vervagen.
Het verlangen naar nageslacht geldt als een van de meest uitgesproken menselijke driften, maar in onze extreme drang naar controle is de medische wetenschap tegenwoordig vaak de ultieme redder in nood wanneer de natuurlijke manier faalt om de kinderwens te vervullen.
Kunstmatige fertiliteitstrajecten beloven wonderen, maar Moder (High Performance) stelt in haar nieuwste prent een ongemakkelijke, ethische vraag: wat doet die klinische, onconventionele weg met de biologische en emotionele blauwdruk tussen moeder en kind? Het resultaat is een paranoïde drama dat de menselijke psyché ontmantelt.
Samen met coauteur Arne Kohlweyer weeft Moder een intelligent scenario dat balanceert op een flinterdunne koord: is Julia het slachtoffer van een gynaecologisch complot of kijken we naar de gitzwarte realiteit van een zware postnatale depressie? Juist door die ambiguïteit tot de absolute finale vast te houden, tilt Moder deze huiverreflectie boven de gemiddelde genrefilm uit. De filmmaker gunt de kijker geen moreel kompas, waardoor je gaandeweg haar paranoia begint te delen.
Toch had Moder het verhaal beter iets meer vaart geinjecteerd want nu blijft het wat trage tempo hangen in dezelfde sfeer van onzekerheid. Bovendien zullen de genrebufs zeuren over het feit dat de cineaste niet volledig durft door te gaan in de gekende horror- en thrilleraspecten. En meer dan waarschijnlijk raden ze de uiteindelijke onthulling ook vrij vlug waardoor de spanning – voor hen – al snel zal afnemen.
Gelukkig is Marie Leuenberger in de huid van de veertigjarige en succesvolle Weense dirigente Julia, ijzersterk en doet Claes Bang, de Deense karakteracteur uit The Square, in het jasje van Dr. Adrian Vilfort, zijn familienaam alle eer aan als de gladde, empathische, maar ontegenzeggelijk ijzingwekkende vleeswording van de onvoorspelbare weldoener. Ook Julia Franz Richter is in beste doen als de opdringerige verloskundige Gerlinde.
Filmhistorisch knipoogt Mother’s Baby overduidelijk naar Roman Polanski’s klassieker Rosemary’s Baby. Moder schrapt echter de satanische cults en het occulte bijgeloof en vervangt ze door iets dat angstaanjagender is, namelijk de klinische, kille realiteit van de moderne biotechnologie en de maatschappelijke druk van het ‘perfecte’ moederschap. Marie Leuenberger slaagt erin om op de dunne lijn tussen ratio en waanzin te balanceren, zonder ooit de sympathie van de meeste kijkers te verliezen.
Mother’s Baby is daarmee niet alleen een zenuwprikkelende thriller, maar ook een dissectie van een maatschappelijk taboe. Sterk is beslist de kille, blauwgrijze visuele toon en de vele weerspiegelingen in het glas van het moderne appartement waardoor de huiskamer langzaam transformeert tot een beklemmend aquarium in correlatie met Julia’s finaal emotioneel isolement.
Al bij al is Mother’s Day grotendeels genrecinema zoals het hoort te zijn: goed geacteerd, actueel, taboekritisch, spannend, oncomfortabel en dwingend.
Genre: drama, thriller
Jaar: 2025
Regisseur: Johanna Moder
Cast: Marie Leuenberger, Hans Löw, Claes Bang, Nairi Hadodo, Julia Franz Richter
Land: Oostenrijk. Duitsland, Zwitserland
Speelduur: 108 minuten
