Voor de 17e maal dompelt het Weense SLASH Filmfestival de legendarische en iconische filmtheaters Filmcasino, Metro Kino en Gartenbaukino onder in de wereld van duistere fabels, mythologische horror, grenzeloze verbeeldingskracht en viscerale cinema. Geeks en filmfans wrijven jaarlijks de handen en zetten zich schrap voor een festival dat conventies breekt, schokt, stoort en ontroert. Horror- en fantasyfilms zorgen voor een hooggedoseerde adrenalinekick en hebben daardoor een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Ze bieden op een veilige en gecontroleerde manier intense emoties, verkennen het onbekende en zorgen ervoor dat we even aan de dagelijkse sleur kunnen ontsnappen. De cultstatus van het SLASH Filmfestival maakt het tot een jaarlijkse hoogmis voor de plaatselijke horror- en fantasycommunity.
Het is aan de gevierde Deense cineast Nicolas Winding Refn (Drive, 2011; The Neon Demon, 2016) om met zijn op rustig tempo hypnotiserende, gestoorde en in felle neonkleuren gehulde stijlvolle film Her Private Hell de toon te zetten voor de rest van het festival. Naast de aandacht voor recente genrefilms legt het festival dit jaar een heuse focus op de Noord-Amerikaanse grindhousecultuur uit de jaren 60 en 70. De retrospectieve “Unsafe Spaces – The History of Grindhouse Cinema” omvat onder meer lowbudget-, sensatiegerichte exploitatiefilms als The Last House on Dead End Street (Roger Watkins, 1977), Two Thousand Maniacs! (Herschell Gordon Lewis, 1964), I Drink Your Blood (David E. Durston, 1971) en The Driller Killer (Abel Ferrara, 1979). Een programma waarmee het festival Quentin Tarantino en Robert Rodriguez naar de kroon steekt in hun fascinatie voor deze legendarische cult- en exploitatiecinema.
Ook pure cultklassiekers en arthousemeesterwerken ontbreken niet op het programma. Benieuwd of de volledig in 4K gerestaureerde director’s cut van Ken Russells visueel indrukwekkende meesterwerk The Devils (1971) nog steeds imponeert als scherpe, politieke parabel over hoe staat en kerk religie en massahysterie misbruiken om absolute macht te behouden. Inhoudelijk klinkt de film actueler dan ooit.
Het 100-jarig jubileum van Benjamin Christensens stille filmklassieker Häxan (1922) wordt gevierd met een 45 minuten durende hommageversie van de film, begeleid door live muziek. Minder verrassend is dan weer de vertoning van Tod Brownings groteske wraakmelodrama Freaks (1932).
Meer SLASH later. Zelf kijk ik alvast met nieuwsgierigheid uit naar de nieuwste Oegandese Wakaliwood-hit Eaten Alive in Uganda, waarbij Video Joker Emmy niet alleen de dialogen vertaalt, maar ook vertelt, uitlegt, becommentarieert en van commentaar voorziet. Benieuwd naar deze ervaring.
