Al jaren wordt regisseur Esteban Martínez (vertolkt door Javier Bardem) door cinefielen wereldwijd op de handen gedragen, ook al heeft hij zijn kwalijke reputatie van opvliegende en soms gewelddadige alleenheerser op de set nooit volledig van zich kunnen afschudden. Voor zijn nieuw filmproject dat hij op de Canarische eilanden wil draaien, is hij op zoek naar een hoofdactrice. Tegen alle verwachtingen in valt zijn keuze op zijn eigen dochter Emilia (gespeeld door Victoria Luengo), een weinig succesvolle actrice die hij al 13 jaar lang heeft genegeerd. Ondanks hun onderlinge strubbelingen betekent dit voor haar carrière een buitenkans die zij moeilijk naast zich kan neerleggen. Tegelijk vraagt Emilia zich af waarom haar vader onverwachts in haar leven opduikt. Heeft de ambitieuze regisseur iets goed te maken met fouten uit het verleden?
De teerling is geworpen: dit belooft vonken te geven.
In de proloog van de film wordt de toon meteen gezet. In een adembenemende lange beginshot met een magistrale cameravoering is de spanning tussen de beide personages te snijden. Als toeschouwer worden we bij de eerste confrontatie tussen Esteban en Emilia enigszins in het ongewisse gelaten: wie zijn deze mensen en waarom voelen zij zich zo ongemakkelijk bij elkaar? Geen enkele blik of stemwisseling ontsnapt aan de aandacht van de camera die de personages letterlijk op de huid zit. Al snel wordt duidelijk dat het thema van deze film over vervreemding tussen een vader en een dochter gaat, met diepe, haast niet te helen wonden als gevolg. En toch: het bloed kruipt waar het niet gaan kan.
Het toeval wil dat amper één jaar geleden reeds een film gemaakt werd waarbij een vader-regisseur zijn dochter-actrice een rol aanbiedt die hij speciaal voor haar heeft geschreven. In Sentimental Value ging de eigenlijke plot over een onoverbrugbare vader-dochter relatie. Het verschil tussen beide films ligt in de uitwerking van het scenario: bij Joachim Trier stemt de dochter pas helemaal op het einde toe om in de film van haar vader te spelen en gaat het veeleer over alles wat er aan deze beslissing voorafgaat. Sorogoyen daarentegen kiest voor de “film in de film”: pas tijdens het draaiproces zullen de latente emoties tussen vader en dochter hoog oplaaien. Er bestaat een hemelsbreed verschil van positionering bij beide regisseurs: de ene doet dat op een koele, onderhuidse manier, op z’n “Scandinavisch”, terwijl de andere voor een meer temperamentvolle “Zuiderse” aanpak kiest. De ene versie moet zeker niet onderdoen voor de andere. Dit is cinema van de bovenste plank.
Sorogoyen is een meester in het bewerken van menselijke emoties in zijn films. Dat deed hij tien jaar geleden al met een diepgaande karakterstudie van twee politie-inspecteurs in de misdaadfilm Que Dios Nos Perdone. In 2018 deed hij het nog eens over met zijn politieke thriller El Reino (The Realm) over een corrupte politicus die er alles aan doet om zijn macht niet te hoeven afstaan. Nog een jaar later bracht hij het meeslepende Madre (Mother) over een moeder die het verlies van haar zoontje niet kan verwerken. Het is echter het prachtige, sober in beeld gebrachte As Bestas (2022) dat Sorogoyen bekend maakte bij het bredere publiek, een film over het waargebeurde verhaal van een buitenlands koppel dat in het onherbergzame Galicië een afgelegen bioboerderij komt uitbaten en er verstoten wordt door de plaatselijke gemeenschap, met alle vreselijke gevolgen vandien. Nadien volgde de romantische dramedy-reeks Los Años Nuevos (2024, enkel op Arte.tv te streamen) over een chaotische en onmogelijke liefde van een Madrileens stel dertigers. Stuk voor stuk films die niemand onverschillig kunnen laten.
Bij elke nieuwe film slaagt Sorogoyen er telkens weer in om de cliché’s van bestaande filmgenres te omzeilen en zich te concentreren op de psychische gevoeligheid en motivatie van zijn personages. Het is deze subtiele complexiteit in zijn verhalen die hem nu al tot een uitzonderlijk regisseur maakt. Sorogoyen hanteert bovendien het filmmedium als de beste: hij laat zich niet afschrikken door een moeilijk verfilmbaar verhaal, houdt van uitdagingen en improvisatie met zijn acteurs en weet hoe hij de camera tot intensieve beeldervaringen kan manipuleren. Met slechts een vijftal langspeelfilms op zijn actief ligt voor de 44-jarige Sorogoyen een mooie weg te gaan waarbij hij wellicht alle registers zal kunnen opentrekken. Het moet gezegd: Sorogoyen is een getalenteerd en veelzijdig cineast waar we niet meer naast kunnen kijken. Wordt deze film zijn grote doorbraak?
Al oogt El Ser Querido mogelijk iets te klassiek qua filmstijl om de kieskeurige competitiejury van Cannes te kunnen bekoren, toch zou het ons niet verbazen dat de film zaterdag op het prestigieuze palmares zou prijken. De concurrentie uit Sorogoyens eigen land is dit jaar niet van de minste: ook de grote Almodovar en het duo Javier Ambrosi & Javier Calvo dingen mee naar een titel. En indien het Sorogoyen zelf zaterdag niet lukt om een beeldje te bemachtigen, dan gunnen we het de zichzelf overtreffende Javier Bardem die met grote overtuigingskracht een glansrol neerzet als de tirannieke vader-regisseur. De Spaanse cinema is in heropbloei. Dat maakt ons blij.
Genre: psychologisch drama
Jaar: 2026
Regisseur: Rodrigo Sorogoyen
Cast: Javier Bardem, Victoria Luengo, Raúl Arévalo, Marina Foïs
Land: Spanje
Speelduur: 135 minuten
