Als je jong bent, ligt je hele leven nog voor je. Of dat hopen we toch. Maar voor buitenbeentje Chrys en haar nieuwe vriendengroep zou de dood wel eens sneller kunnen komen dan verwacht. Wanneer ze in haar locker een antieke dodenfluit van Zuid-Amerikaanse oorsprong vindt, ontdekt de groep al snel dat het geluid van de fluit hun eigen einde inluidt.
Er passeren voortdurend veelbelovende filmtrailers, en telkens weer is het jammer wanneer die uiteindelijk de Vlaamse bioscopen overslaan. Vorig jaar moest romcom-horror Heart Eyes onze zalen links laten liggen, en dit jaar mochten we ook naar een bioscooprelease van tienerhorror Whistle fluiten. Gelukkig wordt geduld soms beloond. Het grote scherm is het dan wel niet geworden, maar inmiddels kunnen we deze veelbelovende titel thuis bekijken, via Amazon Prime of op fysieke dvd en Blu-ray.
Geregisseerd door Corin Hardy, bekend van The Conjuring-spin-off The Nun, brengt Whistle een tienerhorror die stevig geworteld is in de traditie van de paranormale splatter-slashers uit de late jaren negentig en vroege jaren 2000. Daarbij gaat de film opvallend trouw te werk. We krijgen een typische middelbareschoolsetting, nauwelijks aanwezige of competente volwassenen, een vriendengroep samengesteld uit een onwaarschijnlijke mix van machojocks met hun populaire vriendinnen, geeks en buitenbeentjes, en natuurlijk een mysterieuze, dodelijke vloek die garant staat voor een reeks gruwelijke sterfgevallen.
Zelfs de traditie om twintigers schoolkinderen te laten spelen wordt netjes in ere gehouden. Eigenlijk zijn het alleen de aanwezigheid van moderne technologie, hedendaagse dialogen en het – gelukkig – ontbreken van een fetisjistische blik op meisjesliefde in een van de zijplots die verraden dat dit geen verloren stukje horrormedia uit het begin van het millennium is.
Op zichzelf is daar weinig mis mee. Nostalgie kan immers prima werken. Maar dan moet een film wel iets toevoegen aan de formule, of op zijn minst proberen die naar zijn hand te zetten. En precies daar begint Whistle het moeilijk te krijgen.
Het is echter hier dat het schoentje begint te knellen. Whistle voelt simpelweg te vertrouwd en te clichématig aan. Ondanks de originele premisse en de nog intrigerendere achtergrond van de dodenfluit slaagt de film er niet in het volledige potentieel van dat idee te benutten. In een bijzonder sterke scène, waarin de film even een verdienstelijke poging doet om uit de schaduw van grote broer Final Destination te treden, ontdekken de personages wat ze precies over zichzelf hebben afgeroepen.
Alleen al de pure nightmare fuel van die onthulling had de film kunnen sturen richting existentiële, psychologische terreur. Gecombineerd met de voortreffelijke bodyhorror- en splatter set pieces die doorheen de film verspreid liggen, zat hier het potentieel voor iets echt verontrustends. Zeker door de afwisseling met de meer alledaagse doodsvariaties had de film een veel beklemmender sfeer kunnen creëren.
Maar door de clichématige aanpak en een plot dat voortdurend voor de veiligste en meest vertrouwde opties kiest, komt dat element nauwelijks tot zijn recht. Daardoor vallen de andere tekortkomingen des te meer op. Want hoe inventief en indrukwekkend de doodsscènes ook zijn – zeker voor een film die met een budget van amper twee miljoen dollar werd gemaakt – zo saai is alles wat zich tussen die momenten afspeelt.
Er is weinig spanning, nauwelijks intrige en amper een reden om emotioneel in de personages te investeren. De enige die echt indruk maakt, is Chrys (wat om onbegrijpelijke redenen een afkorting blijkt van Chrysanthemum), en dan vooral dankzij haar goed uitgewerkte queer zijplot. De overige personages lijken daarentegen rechtstreeks uit dezelfde mal te komen als hun tegenhangers uit de tienerhorror van de jaren 2000.
Het zijn vooral lichamen voor de gehaktmolen, eerder dan mensen met diepgang, dromen of ambities. En dat zonder het nog te hebben over enkele ronduit dubieuze personagekeuzes. Op zowel plot- als personagevlak maakt de film opvallend flauwe keuzes. In het licht van recente lowbudget-horrorsuccessen vormt Whistle dan ook een goede herinnering aan het feit dat het maken van een geslaagde genrefilm, zelfs met een sterk uitgangsidee, allesbehalve een fluitje van een cent is.
Whistle is nu verkrijgbaar op Blu-ray en dvd.
Genre: horror
Jaar: 2025
Regisseur: Corin Hardy
Cast: Dafne Keen, Sophie Nélisse, Sky Yang, Jhaleil Swaby
Land: Canada, Ierland
Speelduur: 110 minuten
