ROBIN WRIGHT 

Hollywooddiva met stijl en klasse Robin Wright (geboren als Robin Virginia Gayle Wright in Dallas, Texas op 8 april 1966) is een wereldberoemde actrice en een politiek sociaal cultfenomeen dankzij haar ijzersterke, gemene en machtsgeile Claire Underwood-personage dat ze vertolkt  in House Of Cards. De keiharde en canaille-achtige Claire Underwood is de perfecte mix tussen Disney’s Cruella De Vil, een topvrouw mét ballen en Jacky Kennedy slash Lady Di. Kortom, één van de sterkste vrouwelijke personages ooit uit de ondertussen prominente televisiewereld.

Robin Wrights moeder is directrice van het Mary Kay-cosmeticaconcern en haar vader is een farmaceutische ceo. Hoewel ze al van haar veertiende bijzonder actief was als model – ze werkte zowel in Parijs als Japan – droomde ze van een filmcarrière. In 1983 maakte ze haar acteerdebuut als Barbara Anderson in de dramaserie The Yellow Rose. Amper een jaar later schitterde ze als Kelly Capwell in de NBC-soap-serie Santa Barbara. Ze hield deze show drie jaar vol wellicht omdat ze voor haar rol een aantal keren een Emmy Award-nominatie in de wacht sleepte.

Tijdens de opnames van het eerste seizoen van Santa Barbara werd ze verliefd op haar tegenspeler Dane Witherspoon met wie ze trouwde in 1986. Haar filmdebuut volgde eveneens in 1986 in de gedaante van Lori Stanton in de misdaadkomedie Hollywood Vice Squad. Daarna werd ze Buttercup in de cult-film The Princess Bride en drie jaar later pikte ze de hoofdrol in van de obsessieve relatiethriller Denial aan de zijde van Jason Patric. In datzelfde jaar werd ze gecast in de loeiharde crime-movie State Of Grace en de vonken sloegen over naar hoofdacteur Sean Penn met wie ze later huwde en twee kinderen kreeg.

Wright onderbrak haar filmcarrière voor enkele jaren, maar bewees haar talent enige tijd later opnieuw als Tara in The Playboys, als Gwen Taylor in Barry Levinsons Toys met een verrukkelijke Robin Williams en als sidekick van Tom Hanks in de met Oscars overladen blockbuster Forest Gump. Voor deze rol werd Wright genomineerd voor een Golden Globe Award. Vervolgens mocht ze op de set met Jack Nicholson in The Crossing Guard en haar reputatie, carrière én award-lijst bleef sindsdien maar groeien.

Enkele hoogtepunten uit haar succesvolle loopbaan: Mol Flanders, Stockard Channing, Message In A Bottle, Unbreakable, The Pledge, Beowulf, The Private Lives Of Pippa Lee, Moneyball, The Girl With The Dragon Tattoo en A Most Wanted Man. Ondertussen werd duidelijk dat haar huwelijk met Penn niet zou blijven duren. Na tal van relatiebreuken, eindigde hun huwelijk uiteindelijk officieel in 2010. Ofschoon Wright al die jaren een ferm spaarpotje had opgebouwd en eigenares was geworden van enkele oliebronnen, ontpopte ze zich naast een gewiekste zakenvrouw tot spreekbuis voor onder meer patiënten die lijden aan myasthenia gravis (een auto-immuunziekte die heel pijnlijke spierverzwakkingen teweegbrengt) en vrouwenrechten (gelijk loon voor gelijk werk, een van de hete hangijzers in Hollywood, is haar levensmotto).

Na haar echtscheiding met Penn had ze het even moeilijk, maar de kranige Wright bleef niet bij de pakken zitten. Wanneer ze werd gevraagd voor de vrouwelijke hoofdrol in House Of Cards twijfelde ze even, maar hapte toch toe en het vervolg is geschiedenis. 2017 werd een mega-druk jaar voor Wright want ze vertolkt het personage van Antiope, de leider van de uit de kluiten gewassen Amazones in Wonder Woman. Daarnaast had ze een belangrijke rol in Blade Runner 2049 van Dennis Villeneuve. Bovendien kwam Robin Wright’s filmregiedebuut uit The Dark Of Night, een kortfilm waarin een vrouw een diner invlucht omwille van een hevige regenstorm en blijkt dat de aanwezige klanten allemaal een geheim in zich dragen, voorstellen in Cannes. Fast Forward-redacteur Marc Bussens had toen de gelegenheid om rond de tafel te zitten met deze gereputeerde topster die fier op de begeerde lijst A-listers van Hollywood pronkt.

Waarom wou je de kortfilm The Dark Of Night zelf regisseren?
Robin: Hoewel ik heel tevreden ben over mijn carrière als actrice, speel ik al lange tijd met het idee om eventueel te stoppen met acteren om me volledig toe te leggen op het regisseren van langspeelfilms. Zoals je wellicht weet heb ik zelf ook een zevental episodes van House Of Cards mogen regisseren en dat is me enorm bevallen. Ik zie de regie van The Dark Of Night enerzijds dan ook als een voortgezette oefening om me verder te ontwikkelen als filmregisseur en anderzijds omdat we binnen House Of Cards al een dikke vijf jaar, strikt gebonden zijn aan de stijl die David Fincher als producer van de serie ons – zelfs contractueel – heeft opgelegd.

Let op, geen probleem hoor, want wat Fincher wil is totaal verantwoord en levert zijn vruchten af, maar daardoor word je als acteur creatief gefnuikt en wil je als mind-verzet ook wel eens iets anders doen. Daarnaast is het ook zo dat ik het script van The Dark Of Night toegestopt kreeg via mijn persoonlijke assistente die bevriend is met Denise Meyers, de auteur van het kortverhaal. Ze zei dat ik dat verhaal absoluut eens moest lezen. Ik heb het verslonden en was echt van mijn melk. Ik wist meteen dat ik dat verhaal koste wat het kost ooit moest verfilmen eveneens omwille van de inhoud want die is positief feministisch.

Ik vertelde aan de crew van House Of Cards dat ik perse deze kortfilm wou maken, maar dat ik geen tijd had om te financiering rond te krijgen en als regisseur niet voldoende naam en krediet had om een ervaren technische crew op te trommelen. Wat ik je nu ga vertellen, zal je wellicht niet geloven doch het is waar gebeurd: via crowdfunding wist de crew maar liefst 50 000 dollar bijeen te krijgen en bood de ganse crew zich bovendien vrijwillig en volledig gratis aan om de film te draaien tijdens één van hun vrije weekends. Ik ben heel tevreden met het resultaat en heel gelukkig met de support van de voltallige crew. Het was een labour of love. Fantastisch toch (dolenthousiast). Dankzij hun inzet en gulle aanbod heb ik dus The Dark Of Night kunnen draaien (zenuwachtige lachje). Ik ben hen enorm dankbaar en de samenwerking verliep fantastisch.

Er wordt vaak gezegd dat acteurs die in de regiestoel plaatsnemen een andere acteur-aanpak hebben omdat ze zelf ervaring zat hebben als acteur. Waar of fout?
Robin: Ja, dat klopt helemaal. Het principiële verschil is dat je als regisseur een alfa-positie hebt omdat je iemand regisseert om iets te laten doen wat jij precies wil. Persoonlijk acteer ik al dertig jaar en ik besteed heel veel aandacht aan de interactie tussen de acteurs die deel uitmaken van een groep die samenwerkt aan één project. Je mag je daar niet geforceerd in proberen mengen.  Je moet alert afwachten en eens het punt wordt bereikt dat iedereen een heel goed gevoel heeft, is het moment aangebroken om te beginnen met regisseren. Dat heb ik gedaan als regisseur van The Dark Of Night en ik hoop dat het resultaat en de manier van aanpak, het publiek zal bevredigen.

Hebben jullie veel gerepeteerd?
Robin: We hadden daarvoor geen tijd omdat onze draaitijd heel beperkt was. We hadden exact twaalf uur waarbinnen we de ganse film moesten inblikken. Dus onmiddellijk na de make-up was het hollen naar de set en draaien. Het was een heel intense doch enorm positieve ervaring.

Hoe ben je ertoe gekomen om zelf enkele episodes van House Of Cards te regisseren?
Robin: Kevin Spacey stond erop om zelf enkele episodes te regisseren. Aangezien hij ook executive producer is van de serie heeft hij natuurlijk heel wat in de pap te brokkelen (lacht). Je moet weten dat Kevin en ik een verstandhouding onder elkaar hebben die je absoluut kan vergelijken met een stevige broer-zus-relatie. We werken ten slotte toch al zo’n vijf jaar op heel frequente basis en op een intense manier samen. Ik dacht op een bepaald moment: als Kevin afleveringen kan en mag regisseren, dan waag ik toch ook wel eens mijn kans.

Ik ging op een bepaald moment aankloppen op de juiste deur en formuleerde mijn intentie. Men reageerde overvriendelijk en stelde me voor om het eens te proberen voor een episode. Als het prima verliep en ook een positief resultaat opleverde, kon er nadien verder worden gepraat. Deze kans liet ik niet liggen en ik ging er dan ook meteen voor. Blijkbaar waren ze tevreden want ik mocht er meteen nog een aantal regisseren. Daar is de vonk overgeslagen om plaats te nemen aan de andere kant van de camera en misschien wel een totaal nieuwe weg in te slaan in mijn carrière. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om de mensen die me deze kans hebben gegeven hierbij vriendelijk te danken. Ik zal ze eeuwig dankbaar blijven (lacht).

Waarom heb je de rol van Claire Underwood In House Of Cards eigenlijk aangenomen?
Robin: Aan het begin van mijn carrière speelde ik in een soap Santa Barbara. Ik had genoeg van die periode want het was niet zo’n goede ervaring. We moesten acteren tegenover drie gigantische camera’s en dertig bladzijden tekst per dag memoriseren die vol staken met barslechte dialogen. Toen ze me de rol aanboden in House Of Cards dacht ik, oh, nee, opnieuw een televisieserie (lacht), dat is terug naar af.

David Fincher wist me uiteindelijk te overtuigen omdat hij me verzekerde dat House Of Cards totaal iets anders zou worden dan Santa Barbara. Hij toonde mij vervolgens de originele Britse televisieserie waarin geen sprake was van een vrouwelijke hoofdrol, maar voegde er uitdrukkelijk aan toe dat hij voor de Amerikaanse versie een uniek, beresterke vrouwelijk personage zou introduceren die even sterk zou zijn als de rol van Frank Underwood en die ik bovendien in samenspraak met hem mee mocht uitwerken. Toen dacht ik oké dat zijn degelijke voorwaarden en waarom probeer ik het niet eens één seizoen. Niemand had natuurlijk kunnen voorspellen dat het zo’n succes zou worden en dat we ondertussen al aan ons vijfde seizoen toe zijn. House Of Cards is gewoon the best of both sexes geworden (lacht).

Zo’n rol als Claire Underwood is toch eerder een zeldzaamheid in Hollywood, niet?
Robin: Inderdaad en zeker als je het koppelt aan de schaarse rollen die zijn weggelegd voor actrices van mijn leeftijd. Boven de vijftig jaar ben je als vrouw gewoon afgeschreven in Hollywood. Ik heb heel veel geluk, ik besef dat want veel actrices krijgen dan nog enkel klussen aangeboden waarin ze slechts ‘de vrouw van’ moeten spelen. Het is stilaan aan het verbeteren, maar er moet nog een lange weg worden afgelegd om vrouwen een sterkere positie te geven in Hollywood. 

Zijn de personages van House Of Cards gebaseerd op bestaande politici of figuren uit de wereldliteratuur?
Robin: Toen ik bij de start van de opnames van het eerste seizoen vroeg om me de personages toe te lichten, kreeg ik als antwoord: jij ben Lady Macbeth en Frank is Richard The Third, dat was dus meteen duidelijk (lacht).

Wordt de serie inhoudelijk gevoed door het gedrag van de contemporaine politici?

Robin:  Niet speciaal. Hoewel House Of Cards zich uitgelezen in een politiek milieu afspeelt, is het eigenlijk een metafoor. Wat er allemaal gebeurd in deze serie, kan zich in om het even welk ander milieu afspelen. Je hoeft maar naar het nieuws te kijken en je hebt dagelijks voldoende inspiratiestof voor een nieuwe aflevering.

Zal de politieke dramatiek van de serie veranderen nu Trump president is?

Robin:  We filmden altijd al onder het presidentschap van Obama en inhoudelijk was de serie eigenlijk pure fantasie. Dat is intussen fel veranderd. We hebben momenteel trouwens een probleem: alle gemene situaties die we hadden uitgedacht voor het nieuwe seizoen, heeft Trump blijkbaar gejat en omgezet in realiteit. Daardoor zitten we momenteel in een scenario-impasse. Trump heeft onze boosaardige gedachtentank integraal leeggeroofd (lacht). 

Je hebt in je carrière gewerkt met ontelbare regisseurs. Slechts enkele onder hen waren vrouwelijke regisseurs en dan denk ik bijvoorbeeld aan Rebecca Miller voor The Private Lives Of Pippa Lee en Patty Jenkins voor Wonder Woman. Het blijft duidelijk een heet hangijzer in Hollywood dat slechts 7% van de films door vrouwen worden geregisseerd. Heb jij een oorzakelijke verklaring voor deze toch aanhoudend jammerlijke vaststelling?
Robin: Het is volgens mij a matter of time. Om hier verandering in te brengen moet je een oud en traditioneel denkpatroon doorbreken. Geen makkelijke opgave, maar het wordt zeer zeker hoogtijd dat er verandering in komt en dat kan, maar dan moeten we er aanhoudend over blijven praten om het actueel te houden. Het begrip feminisme heeft intussen een neerbuigende connotatie gekregen en dat is totaal fout. Feminisme betekent in se gelijkheid tussen mannen en vrouwen. Vrouwen zouden evenveel betaalt moeten worden dan hun mannelijke collega’s. Gelijk werk staat voor gelijk loon. We moeten deze traditionele malt van ongelijkheid doorbreken. Het is tijd voor een generale heropvoeding.

Heb jij vorig jaar geen loonopslag gevraagd?
Robin: Absoluut (lacht). Het draaide niet rond het bedrag dat ik word uitbetaald per aflevering van House Of Cards, maar om de ongelijkheid die er was op dat vlak tussen man en vrouw. Ik zal het even concretiseren: Kevin Spacey incasseert om en bij de 900000 dollar per aflevering, dat is ongeveer het dubbele van mijn gage. Er zijn heel weinig films of series waarin de mannelijke en vrouwelijke hoofdrol elkaars gelijken zijn. In House Of Cards is dat wel degelijk het geval. Meer nog, uit de statistieken bleek dat Claire populairder was dan Frank. Het moment was dus aangebroken om voor gelijkheid en gerechtigheid te pleiten en ik voel me gelukkig dat ik mijn slag heb thuisgehaald. Een belangrijke ‘overwinning’ in de strijd voor gelijkheid tussen mannen en vrouwen in de filmbusiness, yeah (lacht). 

Wat is je meest seksistische ervaring uit je carrière?
Robin: Zonder twijfel een incident dat zich heeft voorgedaan in Parijs toen ik 17 was. Ik deed een auditie voor een rol in een ernstige film. Tijdens de auditie staarde de regisseur naar me gedurende enkele minuten. Ik dacht dat hij mijn gezicht aan het besturen was in functie van het filmpersonage. Plots zei hij zonder verpinken: doe eens je blouse omhoog zodat ik je borsten kan zien. Ik wist niet wat me overkwam, doch ik wou absoluut een rol in die film en dus deed ik wat hij van me vroeg. Hij bekeek me opnieuw en na enkele seconden zei hij vlak af: de borsten van de vorige kandidate waren beter en ik werd op die basis afgewezen. Dat was pas een vernederende ervaring. 

Heb je binnen deze context de rol aangenomen van generaal Antiope, de leider van het Amazoneleger, zus van koningin Hippolyta en mentor van het hoofdpersonage in de nieuwe DC-Comics-heldenfilm Wonder Woman?
Robin: Zo kan je het inderdaad interpreteren want het is de eerste keer dat er zo’n spectaculaire big budget-film wordt gemaakt waarin de superheld een vrouw is wiens triomfzege is onderbouwd op basis van liefde, gelijkheid en gerechtigheid… beslist dé boodschap die moet worden doorgegeven aan de generatie achter ons!

Het personage Antiope traint de power-Amazones om sterker te zijn dan ‘de anderen’. Vergde dat een speciale fysieke voorbereiding van je?
Robin: We hebben allemaal dezelfde fysieke training gekregen voor de opnames begonnen. Iedereen moest uitstekend leren paardrijden, zware gewichten heffen en werd getraind in speciale gevechtsporten. Gelukkig werden alle gevechtsscènes tot in de puntjes gechoreografeerd. Zo’n team van vrouwen die elkaar allemaal steunen, was een ongelooflijke ervaring en zorgde voor een unieke sfeer op de set. Gal Gadot kruipt heel overtuigend in de huid van Wonder Woman. Ze is perfect gecast omdat ze zo herkenbaar en aanspreekbaar is. De film is niet op één geslacht gericht. Wonder Woman is niet kwaad, maar wel heftig en overtuigend en ze gelooft in het verspreiden van liefde, niet van haat. De meedogenloosheid van Wonder Woman dient alleen om een betere toekomst te creëren. Ik denk dat iedereen op deze wereld die boodschap wel kan gebruiken? 

Denk je dat Amerika ooit een vrouw als president zal kennen? 
Robin: Bedoel je in House Of Cards of in werkelijkheid (lacht)?

Beide
Robin: Over de evoluties in House Of Cards mag ik niets onthullen, maar ik hoop wel vurig dat Michelle Obama ooit president van Amerika wordt.  Zij is deze positie waardig en zij zou het bovendien fantastisch doen. Hopen maar (kruist de vingers).