Freddy vs. Jason 

De zich achter een hockeymasker verschuilende Friday the 13th-stalker Jason Voorhees en de fel verbrande Nightmare on Elm Street-scharensliepslasher Freddy Krueger, hebben individueel tieners naar hartelust geterroriseerd over maar liefst zeventien films gedurende bijna een kwarteeuw. Samen hebben ze 157 slachtoffers op hun conto. Moet er nog bloed zijn? De producenten weten alleszins van geen ophouden en laten onder het verleidelijk maar sterk commercieel adagium The battle between the biggest horror legends of all time, deze twee horroriconen samen kwistig omspringen met voldoende ketchup om een olympisch zwembad mee te vullen. Iedereen die betrokken is bij dit lijkenbacchanaal verkeert blijkbaar in een helse en kassarinkelende roes want van een degelijke casting, fantasierijke regie of inventieve plotontplooiing is er hoegenaamd geen sprake.

Alle teenagers van Elm Street krijgen al jaren Hypnocil – een experimentele antidroom drug – in hun strot geramd om openrijtende en vuilbekkende Freddy in alle eenzaamheid naar zijn stomende kelder te verdoemen. Jawel, de zorgzame ouders zijn er – op deze weinig conventionele manier – uiteindelijk toch in geslaagd om dierbare Freddy naar de vergetelheid te verbannen. Niet eeuwig zo blijkt, want onze Freddy kent zijn klassiekers! Hij schudt evenknie Jason voor de gelegenheid wakker en stopt hem meteen een plannetje van Elm Street in de hand. Jason doet zonder tegenpruttelen prompt waarin hij uitblinkt: schoon jong volk afmaken. Schrik hangt door deze wrede gebeurtenissen opnieuw in de lucht en meer moet dat voor Freddy niet zijn. Eén probleem: Jason wil de plaat maar niet poetsen! Dus moeten de memorabele snoodaards hun onuitputtelijke slachtervaringen op elkaar botvieren. Wie uiteindelijk de geschiedenis ingaat als dé megaslechterik, ontdek je zelf.

Freddy vs. Jason is niet de ‘gedroomde’ en ultieme eindafrekening geworden tussen de beroemdste moordmachines uit de filmgeschiedenis, maar eerder een triviale en campy mix van Freddy’s babbelzieke en gekende schunnigheden en Jasons stilzwijgend doorklieven van jong vlees. Nochtans hebben beide horrorlegenden een onuitputtelijk geflipt verleden om lekker gestoord uit de bol te gaan, maar Bride of Chucky-regisseur Ronny Yu laat dit allemaal rustig aan zich voorbij gaan. Het scenario is zo dun als een afgehakt vingerkootje en dit vehikel mist wervelende montage en spectaculaire inventiviteit. De clichés zijn even numeriek als de lijken en de noodzakelijke spanning ontbreekt.

Gelukkig zijn, er enkele originele slachtingen (de opklapbedmoord en het rave-bloedbad) en is de oneliner ‘Welcome in my world, bitch’ een garantie voor roekeloze hilariteit. Maar het jonge grut met schoonheid Kelly Rowlands – Beyoncé Knowles’ collega van Destiny’s Child – op kop, acteert ronduit barslecht zodat je de moordzucht van de twee horroriconen kan begrijpen.

Genre: actie, horror
Jaar: 2003
Regisseur: Ronny Yu
Cast: Robert Englund, Ken Kirzinger, Kelly Rowland
Land: Canada, Verenigde Staten
Speelduur: 97 minuten