Bridget Jones – The Edge of Reason 

Na het fenomenale succes van Bridget Jones’s Diary (het boek, de film, de gadgets) kon een sequel niet uitblijven en werd dan ook het startschot gegeven voor het tweede Bridget Jones-offensief onder de titel The Edge of Reason. Hoewel er drie jaar verstreek, lijkt het alsof het kwartet scenaristen snel-snel een plotdoorslagje voor een vervolg in elkaar heeft geflanst. Het verhaal laat zich immers makkelijk samenvatten en begint met de bijzonder originele zin: ‘Een ander jaar, een ander dagboek’.

Als de Londense Bridget haar beroemde logboek opnieuw openslaat, is ze 33 jaar en nog even schlemielig, onzeker, carrièrebewust en geobsedeerd door het slankheidsideaal. Hoewel het al 71 dagen dik ‘aan’ is met de knappe, maar wat houterige advocaat Mark Darcy, is Bridget natuurlijk nog geen blond haartje veranderd en piekert ze mateloos verder over haar XXL-onderbroeken, nicotineverslaving en weinig gesofistikeerde maniertjes, maar vooral ook over de amoureuze loyaliteit van Mark. Ze droomt immers heimelijk maar intens van een gelukkig huwelijk als Dame Darcy. Wanneer Rebecca, een langbenige en intelligente schoonheid zelfzeker het kantoor van Mark binnenstapt, verdwijnen Bridgets huwelijksfantasieën echter als sneeuw voor de zon. Maar niet getreurd, want heel toevallig passeert Daniël Cleaver, Bridgets gewezen playboybaas en ex-vriendje, om de hoek en even later moeten ze bovendien samen op reis naar het zonovergoten en exotische Thailand. Wie van de twee kemphanen uiteindelijk met Bridget de koffer induikt, blijft de vraag.

Bridget Jones is zwaarder geworden, maar dan enkel fysiek, want het langverwachte tweede deel is een lichtgewicht in vergelijking met het origineel. The Edge of Reason is een flauwe en helemaal niet geïnspireerde vervolgfilm met meer van hetzelfde, maar dan kilo’s minder grappig. De prent opent met ironische knipoogjes naar The Sound of Music (sic!) en The Spy who loved Me en piekt tijdens de geanimeerde zwangerschapsdiscussie. Daarna gaat deze zoutloze formulefilm echter regelrecht de dieperik in. De grappen, misverstanden en situaties zijn flauw, déjà vu en cliché, met als ergerlijke dieptepunten de Thaise gevangenisscène en het gecombineerde parlofoon-gsm-gesprek. Het is moeilijk te begrijpen dat het leuke dagboekprocedé niet veel meer wordt toegepast en dat het zo geliefde hoofdpersonage gereduceerd wordt tot een clowneske reïncarnatie. De vertolkingen zijn afgemeten en voorzichtig, wellicht uit schrik om het succes van de originele karakters te ondermijnen, maar juist daardoor sta je apathisch tegenover Bridgets liefdesperikelen. Beeban Kidrons regie is niet creatief, behalve dan in haar timing van de vele nostalgische, maar knappe songs die ze perfect linkt aan de narratieve context. Kortom: wie dweept met het origineel, amuseert zich ongetwijfeld in deel twee, maar zal met deze Mrs. Jones niet bepaald op skivakantie vertrekken.

Genre: komedie, drama, romance
Jaar: 2004
Regisseur: Beeban Kidron
Cast: Renée Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant
Land: Turkije
Speelduur: 108 minuten