Tot tweemaal toe wist Brock Chirino een einde te maken aan de dreiging van een wraakzuchtige moordenares die het gemunt had op zijn grappenmakende studentenfraterniteit. Maar het is een derde killer die hem uiteindelijk om het leven brengt. Daardoor ligt het lot van zijn studiebroeders in handen van zijn identieke tweelingbroer Brent. De nieuwe moordenares is namelijk nog niet klaar met Delta Bi en zal opnieuw toeslaan tijdens een bierovergoten uitje aan het meer. Motherface is back!
Het zogenaamd ‘ooit verloren gewaande’ derde deel van een nooit bestaande trilogie, Dude Bro Party Massacre III, brengt 80’s horror terug zoals je die zelden zag. Het is een doldwaze, onbeschaamde parodie op de slashers uit die tijd, gepresenteerd in de stijl van een oude VHS-opname, compleet met “reclameonderbrekingen” en “restanten van eerdere opnames” op de cassette.
Een duidelijke visie drijft filmgroep 5 Seconds Films, die we hier achter de camera aantreffen: op geen enkel moment een al te serieuze prent willen afleveren. Een doel dat ze ruimschoots bereiken. Precies zoals de gewaagde titel al doet vermoeden, is dit een onverschrokken satire, doordrenkt met kennis én liefde voor het genre dat ze parodiëren.
Die intentie wordt al meteen duidelijk in de opener, met een “samenvattende terugblik” op de nooit gemaakte eerste twee delen. Die roept herinneringen op aan de vroege vervolgen van Friday the 13th, die steevast begonnen met een recap. Dat is lang niet de enige filmreeks waarnaar verwezen wordt. De knipoog naar Hellraiser is bijvoorbeeld onmiskenbaar. Ook het aantal slashervervolgen waarin de oorspronkelijke protagonist al in de eerste minuten het loodje legt om plaats te maken voor een nieuwe hoofdrolspeler, is allang niet meer op één hand te tellen.

Een sterke start dus, en die goede wil houdt stand wanneer de parodieprent zich vol overgave stort op een vettige inkleuring van studentenclubhorror. Gebracht met een onmiskenbare liefde voor de clichés en tradities van het subgenre, rijgt Dude Bro Party Massacre III de subversies en uitvergrotingen moeiteloos aaneen: van het volledig omkeren van genretypische genderrollen tot het ontrafelen van het moordenaarsmotief.
Maar het is vooral hun interpretatie van de “dude bro”-student en de traditie van uit de hand lopende studentengrappen die voor de grootste hilariteit zorgen. Het is slim gebracht, volledig van de pot gerukt, maar het werkt. Het werkt en verliest daarbij nooit zijn herkenbaarheid. Waar de film Hollywoodhorror het meest in zijn hemd zet, is echter met de moorden van de beruchte Motherface.
De belachelijke naam terzijde is Motherface haast onafscheidelijk van de Jasons en Michaels van de horrorwereld, met een repertoire aan bijzonder potsierlijke, maar opvallend creatieve moorden die er bovendien goed uitzien. Het budget voor de hele film bedroeg nog geen half miljoen dollar, maar dankzij de magie van praktische effecten weet hij vaak beter te overtuigen dan producties met een honderdvoud daarvan. Om ons vervolgens met Freddy Krueger-achtige oneliners weer terug te trekken naar de parodische insteek.
Toch blijkt die parodiecharme ook meteen de grootste valkuil, zeker voor doorwinterde genreliefhebbers. De humor is vaak over-the-top en buitengewoon plat en, zoals bij zoveel parodieën, wordt ook overacting niet geschuwd. Wie deze prent met een al te serieuze blik bekijkt, zal dan ook onvermijdelijk op teleurstelling botsen.
De film plukt met trots het laagsthangende fruit en is niet bang om het absurdisme van de internetcultuur uit de jaren 2010 in zijn plot te verweven. Daardoor is dit geen film waar iedereen even onbevangen van zal kunnen genieten. In het juiste gezelschap en/of met de juiste mindset is het echter zonder twijfel een feestje.
Genre: horrorkomedie, parodie
Jaar: 2015
Regisseur: Tomm Jacobsen, Michael Rousselet, Jon Salmon
Cast: Alec Owen, Olivia Taylor Dudley, Paul Prado, Kelsey Gunn
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 103 minuten