Met L’île de la Demoiselle graaft de bekroonde Brusselse co-scenarist en regisseur Micha Wald (Voleurs de chevaux) diep in een vergeten zestiende-eeuws verhaal dat verrassend hedendaags aanvoelt. Wat begint als een historisch kostuumdrama, ontvouwt zich gaandeweg als een kille, feministische overlevingsfabel over macht, misbruik en veerkracht, even intrigerend als weerbarstig.
Wald baseert zich losjes op het waargebeurde relaas van Marguerite de la Rocque, maar kiest resoluut voor een uitgepuurde, bijna ascetische aanpak. Het narratieve kader waarin Marguerite haar verhaal doet aan Marguerite van Navarra, verleent de film een literaire allure, al voelt die omkadering soms iets te nadrukkelijk als een historisch legitimatiegebaar. Interessanter is wat zich buiten de kasteelmuren afspeelt: de brute verbanning naar een desolaat eiland, waar beschaving plaatsmaakt voor pure overlevingsdrift.
We noteren 1592. De Franse 17-jarige edelvrouw komt er op een onbewoond eiland voor de kust van Newfoundland, op weg naar de Nieuwe Wereld, achter dat ze zwanger is, het gevolg van een verkrachting. Het konvooi vaart verder en Marguerite, haar dienstmeisje en haar verkrachter worden voor dood – zonder voedsel, onderdak en middelen – achtergelaten op het barre ‘Island of Demons’, waar wind en regen vrij spel hebben en van ontsnappen geen sprake is. Als de winter nadert en haar verkrachter doordraait, moet Marguerite al haar krachten aanwenden om zichzelf en haar ongeboren kind te redden.
Visueel kiest Wald niet voor het ruige Canada, maar voor de grillige kustlijn van Bretagne. Een slimme en geslaagde zet. De kale rotsen en bleke stranden ademen een vijandigheid uit die perfect aansluit bij de mentale en fysieke uitputting van de protagoniste. Cameraman Joachim Philippe (2m², Augure, Binti) filmt het landschap in brede, verstilde kaders die zowel schoonheid als dreiging suggereren. Het resultaat is een prent die vaak oogverblindend is, maar nooit comfortabel.
Centraal staat Salomé – Nino – Dewaels, die als Marguerite een indrukwekkend evenwicht vindt tussen kwetsbaarheid en koppige overlevingsdrang. Haar spel is ingetogen, maar geladen: geen grote uithalen, wel een lichaam dat langzaam aftakelt en tegelijk weigert zich gewonnen te geven. Minder overtuigend zijn de nevenpersonages, die soms te blijven steken in archetypes: de gewelddadige man, de religieus verblinde dienstmeid. Vooral die laatste, gevangen in haar dogmatische geloof, wordt iets te eendimensionaal uitgespeeld, waardoor haar rol eerder illustratief dan dramatisch werkt.
Waar L’île de la Demoiselle het meest intrigeert, is in zijn compromisloze lichamelijkheid. Wald schuwt de hardheid niet: honger, ziekte en geweld worden niet gesuggereerd, maar tastbaar gemaakt. Dat levert krachtige cinema op, maar zorgt er tegelijk voor dat het drama op momenten dreigt te bezwijken onder zijn eigen ernst. De traagheid, hoe intentioneel ook, kan de betrokkenheid van bepaalde kijkers beslist ondermijnen.
Toch schuilt net in die soberheid ook de kracht van de film. Wald weigert elke vorm van heroïek of romantisering. Marguerite is geen mythische heldin, maar een vrouw die simpelweg weigert te sterven en daarin schuilt haar radicale kracht. In een tijdperk waarin vrouwelijke autonomie systematisch werd onderdrukt, leest haar overleving als een stil, maar hardnekkig verzet.
Het visueel fraaie en intrigerende L’île de la Demoiselle won de COOP!-competitie op Filmfestival Oostende 2026, maar is absoluut geen makkelijk toegankelijke film en zeker ook geen behaaglijk historisch kostuumdrama. Maar wie zich laat meeslepen in het Spartaanse ritme en de kille logica van Walds universum, ontdekt een prent die inwerkt. Ruw, soms ongenadig, maar onmiskenbaar relevant.
Genre: drama, historisch
Jaar: 2026
Regisseur: Micha Wald
Cast: Salomé Dewaels, Alexandra Lamy, Louis Peres, Candice Bouchet, Patrick Descamps
Land: België, Frankrijk
Speelduur: 101 minuten
