De jonge theateractrice Garance (Adèle Exarchopoulos) mag dan wel een vaste stek bij een vooraanstaand Parijs theatergezelschap hebben veroverd, als jongste lid van de bende kan ze nooit haar volle potentieel benutten. Ze moet vrede nemen met onbeduidende bijrolletjes, bijvoorbeeld als dienstmeid in de grotere producties. Alleen in de kindervoorstellingen mag ze geregeld uitblinken in een hoofdrol. Ook relationeel heeft ze al betere tijden gekend. Ze zoekt haar heil dan maar in de alcohol. Na de werkuren met de collega’s, ’s avonds met de vriendinnen, thuis met de huisgenoten of stiekem op haar eentje: flessen drank nemen steeds nadrukkelijker een prominente plaats in haar leven in.
De tijd verstrijkt en Garance dreigt steeds verder te ontsporen. Wanneer ze uiteindelijk een relatie begint met decorontwerpster Pauline (Sara Giraudeau) en even later de coronapandemie uitbreekt, wordt het steeds moeilijker om haar drankprobleem te negeren. Al is stoppen met drinken allesbehalve evident.
Dat Exarchopoulos het talent bezit om zelfdestructieve personages overtuigend neer te zetten, wisten we al. Ook als Garance – vernoemd naar de Rubia tinctorum, een plant waaruit eeuwenlang een dieprode kleurstof werd gewonnen om de broeken van Franse soldaten te verven – levert ze opnieuw een verbluffende vertolking af. Van haar gezicht valt de innerlijke worsteling en het verdriet van haar personage duidelijk af te lezen. Opvallend is ook dat Garance opnieuw een queer personage is, een rol waarvoor de heteroseksuele Exarchopoulos met de regelmaat van de klok wordt gevraagd. Denk maar aan haar grote doorbraak in La Vie d’Adèle (2013) of, recenter, Les Cinq Diables (2022).
Tegenover haar staat Sara Giraudeau als de begripvolle, schijnbaar kwetsbare maar uiteindelijk sterke Pauline. Een totaal ander karakter dan Garance, maar als kijker geloof je dat deze twee uitersten elkaar aantrekken. Tegelijkertijd voelt het aannemelijk dat haar relatie met de onzekere Pauline de verslaving aanvankelijk eerder in stand houdt dan doorbreekt.
Inhoudelijk weet scenarist en regisseur Jeanne Herry het leven in de coulissen van een theatergezelschap geloofwaardig over te brengen, net als het repetitieve karakter van een leven dat steeds meer in het teken van alcohol komt te staan en de effecten van de lockdowns. Ook Garances opname in de hechte lesbische vriendengroep voelt heel organisch aan. Naarmate de film vordert, merk je dat ook aan het wijzigende tempo, het aantal gelegenheden om naar de fles te grijpen en de toon van de gesprekken. Maar hoe herkenbaar bepaalde elementen uit Garance ook zijn en hoe realistisch ze aanvoelen, toch is het zeker niet de meest originele of geïnspireerde insteek. Het subplot rond Garances zus kan je daarnaast bezwaarlijk bestempelen als een geslaagd of subtiel nevenverhaal.
Uiteindelijk heeft Garance zeker voldoende troeven in handen, met de vertolkingen van de twee hoofdactrices op kop. Ook het gevecht met niet alleen de verslaving, maar met het volwassen worden en het vinden van een plaats in het leven, biedt voldoende stof. Toch weet de film nooit helemaal het niveau te bereiken dat je van een titel in de competitie van Cannes zou verwachten.
Genre: drama
Jaar: 2026
Regisseur: Jeanne Herry
Cast: Adèle Exarchopoulos, Sara Giraudeau, Sarajeanne Drillaud
Land: Frankrijk, België
Speelduur: 120 minuten
