Vier jaar na haar gesmaakte debuut, de feministische fabel Small Body (Piccolo Corpo), mocht filmmaker Laura Samani haar tweede worp, Un Anno Di Scuola, voorstellen in de Orizzonti-competitie van het 82ste Filmfestival van Venetië. Samen met co-scenariste Elisa Dondi vertrok ze van Giani Stuparichs gelijknamige novelle uit 1929, maar verplaatste ze het verhaal naar Triëste in 2007, het jaar waarin Slovenië toetrad tot de EU en de kredietcrisis zich geleidelijk over de economie verspreidde. Twee feiten die op de achtergrond van Un Anno Di Scuola aanwezig zijn.
Als enige meisje terechtkomen in een technische school vol door hormonen opgefokte pubers is geen evidentie. De jacht is dan ook meteen geopend. Dat ondervindt de Zweedse Frederika – Fred voor haar vrienden – al op de eerste schooldag. Toch laat ze zich niet uit haar lood slaan en vindt ze aansluiting bij de poëtische Antero (Giacomo Covi), de bolleboos van de klas. Al snel vormt ze met hem en zijn twee maten, de door een persoonlijk trauma getekende casanova Pasini (Pietro Giustolisi) en de vriendelijke goedzak Mitis (Samuel Volturno), een onafscheidelijk kwartet. Als ze niet rondhangen in het nachtleven van de havenstad, zitten ze wel te blowen en te kletsen in de verlaten drukkerij van Mitis’ grootvader, die ze tot hun eigen clubhuis hebben omgedoopt.
Bij de eerste akte vreesden we even dat we aan een film waren begonnen waarin Frederika voortdurend als geseksualiseerde prooi wordt neergezet en de ongepaste opmerkingen en pesterijen van haar klasgenoten moet ondergaan. Al snel verandert de toon van Un Anno Di Scuola echter. De vrijgevochten jonge vrouw omringt zich met intelligente en verantwoordelijke adolescenten die ook hun gevoelige kant durven te tonen.
Het levert een optimistisch en kwetsbaar coming-of-ageverhaal op, ondersteund door een passende nillies soundtrack en knap in beeld gebracht, met veel aandacht voor natuurlijk licht. De laatste scène, waarin Fred de schoolpoorten verlaat en hoopvol haar toekomst tegemoet wandelt, is een plezier om naar te kijken, maar het zeemzoete moment in een net verlaten douanepost steekt er voor ons nog bovenuit.
De vier protagonisten worden uitstekend neergezet door evenveel tieners zonder acteerervaring. De jongens werden door Samani en haar assistent-regisseur Alejandro Bonn rechtstreeks uit een bar en een school in haar thuisstad Triëste geplukt, terwijl Wendick als beste uit de bus kwam tijdens de audities in Stockholm. Naast haar moedertaal en Engels mocht ze meteen ook Italiaans en zelfs het lokale dialect aanleren. Gedurende de film schakelt ze namelijk geleidelijk over naar het Italiaans en neemt ze daarbij de specifieke streektaal van haar nieuwe vrienden over.
Het is opmerkelijk dat de drie jongens in Venetië werden bekroond voor hun prestaties, terwijl de Zweedse actrice met lege handen achterbleef. Nochtans zijn de jongemannen behoorlijk vlakke personages, die voornamelijk worden gedefinieerd door hun relatie tot Frederika, terwijl net zij de grootste evolutie doormaakt.
Volwassenen zijn schaars in Un Anno Di Scuola. Freds vader (Magnus Krepper), die speciaal naar Triëste is afgezakt met de opdracht stevig te saneren in de lokale fabriek en zo hard opgaat in zijn job dat hij zich maar weinig om zijn dochter bekommert, komt wel met een treffende en fruitige metafoor op de proppen om de schoolsituatie te verklaren.
Un Anno Di Scuola is een eenvoudig verhaal, maar niet zonder aandacht voor seksisme en maatschappelijke evoluties. Het gaat over het laatste jaar richting volwassenheid, een periode waarin het nog toegelaten is om fouten te maken. Een charmante en sfeervolle film, gedragen door vier ontdekkingen en tekenend in beeld gebracht.
Genre: drama
Jaar: 2025
Regisseur: Laura Samani
Cast: Stella Wendick, Giacomo Covi, Pietro Giustolisi
Land: Italië, Frankrijk
Speelduur: 102 minuten
