Hannah (Olivia Colman) is een filmregisseur uit Adelaide. Haar volgende project is een diepzinnige prent over haar vader Jim, Jimpa voor de familie en intieme vrienden (John Lithgow). Hij emigreerde destijds naar Amsterdam om zich daar beter in te zetten voor LGBTQ+-rechten. Decennia geleden kwam hij uit de kast als homoseksueel, toen hij al vader was van twee dochters. Hannahs film komt niet echt van de grond, omdat ze zich een ouder-kind-drama zonder conflicten voorstelt, wat ze haar producenten maar moeilijk kan uitleggen.
Als het na een eerste beroerte slechter gaat met Jimpa, vliegt Hannah naar hem toe. Ze reist samen met haar tiener Frances (Aud Mason-Hyde) die dolgraag haar grootvader wil terugzien. Stiekem hoopt Frances bij Jimpa te mogen blijven wonen voor pakweg een jaar. De non-binaire Frances is weliswaar voorzitter van de LGBTQ+-club op school, maar hoopt op meer plezier in het liberale Nederland. Hannah weet echter niet zeker of veel tijd doorbrengen bij de toegewijde en uitgesproken homoseksuele grootvader, die Frances adoreert, wel het juiste is voor haar kind. Want Jimpa heeft ook een pak vervelende kanten.
De semi-autobiografische prent gaat over het leven van de regisseur zelf, de dood van haar vader en haar relatie met het non-binaire kind. Jimpa is ongedwongen in het verkennen van gevoelens, vrijpostig tot zelfs al te spraakzaam in de weergave van de queer-scene en beschikt over een topcast, tot en met de rollen die voor de plot helemaal niet nodig waren.
Olivia Colman benadrukt als Hannah in de film meerdere keren dat ze ‘een vrouw, een filmmaker, een moeder en een dochter is’ net als Sophie Hyde (Good Luck to You, Leo Grande, Animals, Life in Moment), de regisseur van de film, die in Jimpa een heel persoonlijk verhaal vertelt. Ze blinkt uit in het blootleggen van intieme aspecten. De personages in haar films reflecteren diepzinnig over zowat alles en dus ook de tragische zaken, de levenswijzen en gevoelens die nog niet overal worden geaccepteerd.
Daarbij gaat Hyde zo ver als in indie-producties mogelijk is: moeder en tienerdochter die samen in bad gaan, penissen in beeld, groezelige homokroegjes, cruisen in het stadspark en lesbische ontmaagdingen. Als het dan toch queer is, dan ook helemaal. Zelfs haar eigen non-binaire kind verschijnt voor de camera.
Daardoor wordt het soms wat overladen en breedsprakig. Hyde compenseert de overdaad aan verhaal met flitsende ingevoegde flashbacks in slow motion. Elk personage dat opdaagt, krijgt een korte introductie. Daarbij duiken irrelevante bijfiguren op: de tweede zus (Kate Box), Jimpa’s assistent (Eamon Farren), Hanahs zwijgzame echtgenoot Francis (Daniel Henshall) en Isa (de Nederlandse actrice Zoë Love Smith) die Frances ontmaagd, die allen voor de lichtere of soms komische noot moeten zorgen, maar weinig van betekenis aan het plot bijdragen. Het zijn coole minrolletjes die voor de eigenlijke boodschap van dit heel persoonlijk portret helemaal niet nodig waren.
Want daar zorgen de sterren wel voor: John Lithgow (Terms of Endearment, The World According to Garp, The Rule of Jenny Pen, Conclave) uit wiens vriendelijke opa-attitude de gemeenheden zo maar op zijn gezicht af te lezen zijn. Zijn vertolking als Jimpa is zowel schitterend als gewaagd voor een A-lister op hogere leeftijd. Ook Olivia Colman (The Favourite, The Lost Daughter, The Lobster) is zoals gewoonlijk uitstekend want ook hier weet ze probleemloos elke emotie – van verdriet tot verbazing – geloofwaardig over te brengen. Vooral dankzij hen kun je je tegen het einde van de film toch nog verzoenen met het alsmaar voortkabbelende verhaal, wanneer alles op de een of andere manier toch tot een geheel samenkomt na allerlei LGBTQ-preken, oeverloos geëmmer over te veel thema’s en Jimpa’s totaal overbodig uitstapje naar Helsinki, waarschijnlijk ten gevolge van de financiële inbreng van de Finse coproducenten van dit overwegend krampachtig en bij momenten te hermetisch familiedrama.
Genre: drama, familie
Jaar: 2025
Regisseur: Sophie Hyde
Cast: Olivia Colman, John Lithgow, Aud Mason-Hyde, Daniel Henshall, Zoë Love Smith
Land: Australië, Nederland, Finland
Speelduur: 113 minuten
