Arthur Harari, regisseur van onder meer Onoda, 10 000 nuits dans la jungle (2021), maar vooral Oscarwinnaar dankzij het scenario dat hij samen met Justine Triet schreef voor Gouden Palm-winnaar Anatomie d’une chute, mocht dit jaar met L’Inconnue zelf meedingen naar de prestigieuze trofee op het filmfestival van Cannes. Daarvoor adapteerde hij een graphic novel die hij samen met zijn broer Lucas schreef en die draait rond bodyswapping en identiteit. Een geliefd gegeven in de populaire cultuur, al benaderen de broers Harari hun fantastische uitgangspunt op een veel realistischer manier.
In L’Inconnue maken we kennis met David (Niels Schneider), een fotograaf die door de stad trekt om het werk van zijn vader te voltooien. Hij keert terug naar de plaatsen waar zijn vader ooit foto’s nam op basis van oude ansichtkaarten, om vanuit exact dezelfde hoek hun huidige toestand vast te leggen en zo vooral te tonen wat er verdwenen is. Bij toeval belandt David op een feestje, waar zijn blik die van een knappe verschijning (Léa Seydoux) kruist. Een mysterieuze vrouw die hij, zoals we tijdens de openingscredits leren, eerder ook al door zijn lens heeft opgemerkt. Veel woorden maken ze er niet aan vuil vooraleer ze in bed belanden, maar wanneer David de volgende ochtend wakker wordt, slaat de paniek toe. In de spiegel ziet hij niet langer David, maar Eve, zoals we later zullen leren.
Een uitgangspunt dat in andere films vaak tot hilarische situaties leidt, maar niet in L’Inconnue. Harari pakt het allemaal bloedserieus aan en laat geen enkele ruimte voor humor in dit bewust vuil ogende drama. Ook met woorden gaat hij spaarzaam om en leunt hij sterk op de blikken van zijn protagonisten. Vooral Seydoux slaagt er uitstekend in om een heel spectrum aan emoties genuanceerd over te brengen. Het acteerwerk van Schneider wist ons minder vast te grijpen, al heeft hij ook minder om mee te werken. Een groot deel van zijn taak bestaat erin nerveus of getormenteerd voor zich uit te staren.
L’Inconnue bevat echter te veel van zulke lege, dialoogarme blik-op-oneindigmomenten, waardoor je de lange speelduur van 139 minuten werkelijk begint te voelen en de film uiteindelijk een vermoeiende zit wordt. Het ontbreken van een duidelijk thema, of beter gezegd het weigeren om dieper in te gaan op bepaalde onderwerpen, versterkt dat gevoel. Harari raakt wel thema’s als ware identiteit en mannelijkheid aan, maar breekt zijn verkenning telkens opnieuw te snel af. Van de kijker mag zeker enige inspanning worden verwacht om zelf bepaalde elementen een plaats of betekenis te geven, maar daarvoor is meer houvast nodig.
De zoektocht van David wordt zo tegelijkertijd een stuurloze expeditie voor de toeschouwer. Harari komt onderweg met enkele gedurfde en geslaagde vondsten, maar neemt vooral te lange en te vage omwegen. Daardoor verlies je gaandeweg de connectie met de personages en weet hun nachtmerrie uiteindelijk niet het gewenste effect te bereiken.
Genre: drama, fantasy, scifi, thriller
Jaar: 2026
Regisseur: Arthur Harari
Cast: Léa Seydoux, Niels Schneider, Valérie Dréville
Land: Frankrijk, Italië
Speelduur: 139 minuten
