Hoe vaak kan het verhaal van Robin Hood nog worden verteld zonder in herhaling te vervallen? Regisseur Michael Sarnoski (Pig, A Quiet Place: Day One) kiest gelukkig niet voor de zoveelste heroïsche avonturenfilm, maar voor een radicale herinterpretatie. Trouwens iedere generatie krijgt de Robin Hood die ze verdient. Waar eerdere verfilmingen grossierden in heldhaftige veldslagen, romantiek en een duidelijk onderscheid tussen goed en kwaad, kiest Sarnoski voor de omgekeerde beweging. The Death of Robin Hood ontmantelt de legende tot er niets meer overblijft dan een uitgebluste man die zijn leven ziet wegglijden en zich afvraagt of al dat geweld ooit iets heeft opgeleverd. Het resultaat is een ongewone en gedurfde film die evenveel bewondering als frustratie oproept.
Vanaf de eerste scènes maakt de filmmaker duidelijk dat The Death of Robin Hood geen zoveelste klassieke avontuurlijke herkauwing wordt van het overbekende verhaal. De actie is kort, rauw en meedogenloos. Robin Hood is geen charismatische rebel meer, maar een ouder wordende krijger die zijn lichaam én zijn geweten voelt bezwijken onder de last van het verleden. Hugh Jackman (The Sheep Detectives, The Son, The Wolverine, Prisoners) zet hem neer als een man die nauwelijks nog gelooft in de mythe die ooit rond zijn naam werd opgebouwd. Zonder grote woorden of theatrale uithalen laat hij de vermoeidheid, de spijt en de wanhoop van zijn personage langzaam binnensijpelen. Het is een van zijn meest beheerste en tegelijk meest ontroerende vertolkingen van de voorbije jaren.
Ook Jodie Comer (28 Years Later, Killing Eve) in de rol van Zuster Brigid bewijst opnieuw waarom ze tot de sterkste actrices van haar generatie behoort. Haar personage is veel meer dan de vrouw die een gewonde Robin verzorgt. Zij vormt het morele kompas van de prent en dwingt Hood om eindelijk de confrontatie aan te gaan met de slachtoffers van zijn eigen heldendom. Hun sobere en intense dialogen behoren zonder twijfel tot de hoogtepunten van dit ingetogen anti-heldenepos.
De Zweedse acteur Bill Skarsgård, zoon van Stellan en broer van Alexander, ken je zeker nog als de dansende clown Pennywise uit Stephen Kings verfilmingen van It en It: Chapter Two, Nosferatu en Dead Man’s Wire, vertolkt de rol van Little John (Edward), de oudste en meest loyale metgezel van Robin. Hij vult zijn iconisch personage onherkenbaar, grimmig en duister – in tegenstelling tot traditionele, lichtere vertolkingen van dit personage – in, passend bij de sombere toon van de film.
Visueel kiest Sarnoski voor een bijna schilderachtige stijl. De mistige bossen, verlaten heuvels en sober belichte interieurs baden voortdurend in een sfeer van vergankelijkheid. De cinematografie van Pat Scola vermijdt elk romantisch beeld van de middeleeuwen en kiest voor een grauwe, tastbare wereld waarin modder, bloed en regen veel belangrijker zijn dan heroïek. Ook de ingetogen muziek van de debuterende componist Jim Ghedi, ondersteunt die melancholische toon zonder de emoties te forceren.
Het meest intrigerende aspect van The Death of Robin Hood is echter de manier waarop dit historisch drama de heldenmythe ondergraaft. Robin wordt niet voorgesteld als een nobele vrijheidsstrijder, maar als iemand die onderweg evenveel schade heeft aangericht als onrecht heeft bestreden. De film stelt ongemakkelijke vragen over de prijs van geweld en over de manier waarop de geschiedenis haar helden idealiseert. Dat geeft het verhaal een onverwachte psychologische en morele rijkdom.
Toch is niet alles even geslaagd. Sarnoski lijkt soms zo overtuigd van zijn eigen contemplatieve aanpak dat hij vergeet spanning en ritme te bewaren. De film blijft geregeld te lang hangen in stiltes en filosofische gesprekken die inhoudelijk interessant zijn, maar dramaturgisch onvoldoende evolueren. Sommige scènes voelen daardoor eerder als illustraties van een idee dan als noodzakelijke stappen in het verhaal. Ook verschillende nevenpersonages verdwijnen naar de achtergrond zonder ooit echt emotioneel gewicht te krijgen.
Daarnaast maakt de regisseur zijn symboliek af en toe té expliciet. Thema’s als schuld, verlossing en sterfelijkheid worden zo vaak benoemd dat de subtiliteit verloren dreigt te gaan. Het periodedrama vertrouwt niet altijd voldoende op de kracht van zijn beelden en uitstekende acteurs. Een iets strakkere montage had het geheel meer urgentie en emotionele impact kunnen geven.
Maar zelfs wanneer The Death of Robin Hood struikelt, blijft het een verhaal dat fascineert. Net omdat hij weigert de bekende legendes te herhalen en resoluut kiest voor introspectie boven spektakel, onderscheidt hij zich van vrijwel alle eerdere Robin Hood-verfilmingen. Dit is geen film over een held die de wereld redt, maar over een man die op het einde van zijn leven beseft dat heldendom misschien wel de grootste illusie van allemaal is.
Sarnoski levert daarmee geen publieksvriendelijk spektakel af, maar een sombere, volwassen en filosofische meditatie over vergankelijkheid, schuld en de prijs van geweld. Niet elke kijker zal zich kunnen verzoenen met het trage tempo en de nadrukkelijke symboliek, maar wie bereid is zich over te geven aan deze atypische visie ontdekt een ambitieuze film die veel langer blijft nazinderen dan de gemiddelde historische avonturenprent. The Death of Robin Hood is geen gemakkelijke kijkervaring, maar wel een moedige.
Genre: drama,
Jaar: 2026
Regisseur: Michael Sarnoski
Cast: Hugh Jackman, Jodie Comer, Bill Skarsgård, Jade Croot, Katie Breen, Noah Jupe
Land: Verenigde staten
Speelduur: 122 minuten
