Voor een bescheiden bedrag wordt Marcel Perrignon, een eenvoudige fabrieksarbeider, eigenaar van een luxueuze Amerikaanse wagen. Die auto zal zijn leven letterlijk veranderen, maar bezorgt hem ook heel wat problemen.
De naoorlogse jaren in Frankrijk brachten een nieuwe generatie komieken voort die zich wilden losmaken van de donkerste periode uit de menselijke geschiedenis. Zonder enige terughoudendheid dreven zij de spot met allerlei kenmerken van de nieuwe consumptiemaatschappij van de zogenoemde ‘Trente Glorieuses’ (de dertig jaren van economische bloei). Deze beweging werd onder meer op gang gebracht door Colette Brosset en haar echtgenoot Robert Dhéry, toen zij het komische theatergezelschap Les Branquignols oprichtten. Onder de leden bevonden zich tal van acteurs die in de jaren zestig en zeventig het populaire Franse filmkomediegenre zouden domineren.
La Belle Américaine, een groot kassucces aan het begin van de jaren zestig, gelijktijdig met de opkomst van de Nouvelle Vague, ademt volledig de geest van dit gezelschap. Robert Dhéry schreef het scenario, regisseerde de film en werkte daarbij nauw samen met zijn vriend en medeplichtige Pierre Tchernia. Het resultaat is een echte ensemblefilm waarin komieken uit de Branquignols, maar ook daarbuiten, één of meerdere hilarische scènes krijgen toebedeeld.
Dhéry sluit aan bij de populaire Franse cinema van de jaren dertig, waarin het collectief belangrijker is dan het individuele lot, geheel in de lijn van de idealen die het Volksfront destijds uitdroeg. Wanneer Marcel Perrignon, vertolkt door Robert Dhéry lui même, achter het stuur van een luxewagen terechtkomt, vindt hij het vanzelfsprekend dat niet alleen hijzelf, maar de hele buurt van deze rijkdom geniet. Die buurt ademt een sfeer van familiale warmte, onderlinge solidariteit en welwillendheid.
Die gemeenschapszin loopt als een rode draad door de komedie La Belle Américaine, zowel in het scenario als in de regie. Het personage van Robert Dhéry fungeert uiteindelijk vooral als verteller die de komische talenten van zijn medespelers in de schijnwerpers zet. Namen als Jean Richard, Louis de Funès, Pierre Dac, Jean Lefebvre, Jacques Legras, Claude Piéplu, Michel Serrault, Jean-Marc Thibault, Roger Pierre en Jean Carmet passeren de revue. Het is een waar genoegen om dit indrukwekkende gezelschap samen te zien in dienst van een genereuze komedie.
Het eerste deel van de flick is bovendien volledig woordeloos. In de openingsscène, die zich afspeelt in een fabriek waar een chaotische machine de arbeiders automatiseert en hen gevangenhoudt in eindeloze repetitieve bewegingen, brengt Robert Dhéry een eerbetoon aan de stille film en de burleske doch geraffineerde humor van het genie Charlie Chaplin. Hoewel zijn sociale kritiek minder scherp is dan die van Chaplin, maakt Dhéry toch de draak met een sterk hiërarchische Franse samenleving waarin een luxueuze auto volstaat om toegang te krijgen tot de hoogste machtskringen. Daar ontdekt men vervolgens een grenzeloze incompetentie binnen het Frankrijk van generaal de Gaulle. Deze Grand-Guignol biedt Dhéry de vrijheid om de absurditeit van de machthebbers aan de kaak te stellen op een manier die in een ernstiger film wellicht niet door de censuur zou zijn toegestaan.
La Belle Américaine is een typische Franse ensemblekomedie die tegelijk een satire vormt op de consumptiemaatschappij, de autoverering en de sociale hiërarchie van het Frankrijk van de jaren zestig. Dankzij zijn inventieve visuele humor en indrukwekkende cast geldt hij vandaag als een van de belangrijkste werken uit het Branquignols-universum.
Genre: komedie
Jaar: 1961
Regisseur: Robert Dhéry, Pierre Tchernia
Cast: Jean Richard, Louis de Funès, Pierre Dac, Jean Lefebvre, Jacques Legras, Claude Piéplu, Michel Serrault, Jean-Marc Thibault, Roger Pierre, Jean Carmet
Land: Frankrijk
Speelduur: 104 minuten
