Met Le Vertige regisseert de Franse meester van het bizarre, Quentin Dupieux, voor het eerst een lange animatiefilm (68 minuten is een haast normale speelduur voor hem). In zijn zoveelste spielerei rond de (on)zin van het leven, zien we Jacky (stem en looks van Alain Chabat) aan zijn boezemvriend Bruno (stem en looks van Jonathan Cohen) een geheim onthullen dat hun en eigenlijk ieders wereld op zijn kop zal zetten.
Voor ons is het steeds uitkijken naar een nieuwe Quentin Dupieux. Steevast mag hij zijn films voorstellen op een van de grote festivals (Le Deuxième Acte opende Cannes in 2024) en meermaals gaan critici en kijkers mee in Dupieux’ dubieuze hersenkronkels. Zoals velen leerden wij Quentin Dupieux kennen met Rubber (2010). We herinneren ons nog als gisteren hoe we die zagen in de Brusselse cultbioscoop Nova, waar de absurde prent helemaal tot zijn recht kwam. Deze gitzwarte horrorkomedie liet de toeschouwer zowel lachen als op het puntje van de stoel zitten. Sporen van zijn voorliefde voor Amerikaanse horrorfilms vind je terug in heel wat films uit Dupieux’ oeuvre, meermaals vermengd met sciencefiction-elementen, een futurische touch en een immer surrealistische, absurdistische ondertoon. In Le Daim was het een vest die een man gestoorde dingen deed doen. In zijn vorige worp, L’Accident de Piano uit 2025 liet Dupieux actrice Adèle Exarchopoulos een irritante influencer vertolken die experimenten, uitgevoerd op zichzelf, filmt. De man houdt duidelijk de vinger aan de pols en is vaak zijn tijd vooruit. Niet alleen schrijft hij zijn eigen films, hij hanteert regelmatig zelf de camera en bevindt zich al even dikwijls in de montagekamer. Misschien herinnert u zich de song Flatbeat nog, waarmee hij als Mr Oizo in 1999 diverse Europese hitlijsten aanvoerde. Muziek omschreef Dupieux als een bijzaak. Hij kocht een synthesizer om zelf muziek te componeren bij zijn kortfilms en castte muzikanten als de betreurde Kavinsky en Sébastien Tellier in films als Nonfilm en Steak. Na het succes van Flatbeat werd hij met hen geassocieerd, regisseerde en producete hij videoclips, maar films maken bleef prioritair. De voorbije jaren wist hij heel wat sterren te strikken voor zijn toch wel unieke projecten.
Op zijn minst eigenzinnig is de look van Le Vertige. Je waant je in een 3D-videospel uit de jaren 1990, amateuristisch uitziend als The Sims in een demoversie of een onafgewerkte playstationgame. Dupieux deed hiervoor beroep op pas afgestudeerde leerlingen van een animatiefilmschool. Voor de kenners: ze gebruikten het open-source programma Blender en iPhone motion capture. De beperkingen, haperingen en ‘bugs’ van vroege 3D-graphics corrigeerden ze bewust niet. Zo krijgt Le Vertige een heel onwezenlijke, haast buitenaardse look, die alweer wonderwel past in het rijtje van Dupieux’ eerdere films.
Le Vertige heeft qua thematiek enige affiniteit met films als The Truman Show of The Matrix en laat andermaal personages een filosofische, existentiële zoektocht ondernemen. Voor Dupieux, die eerder verklaarde dat een film niet altijd over iets moet gaan, zitten er steeds veel meer lagen in zijn werk dan je op het eerste gezicht zou denken. In Le Vertige steekt hij bijvoorbeeld de draak met mega-events waarin de nieuwste hightechsnufjes worden voorgesteld.
Duizeligheid kregen we niet door Le Vertige, al zet Quentin Dupieux in zijn aanstekelijke stijl wel de wereld op zijn kop.
Genre: Animatiefilm, sciencefiction, komedie
Jaar: 2025
Regisseur: Quentin Dupieux
Cast: Alain Chabat, Jonathan Cohen, Anaïs Demoustier, Jean-Marie Winling
Land: Frankrijk
Duur: 68 minuten
