Speler-coach Reggie Dunlop (Paul Newman), die stilaan op leeftijd komt, leidt het laaggeklasseerde ijshockeyteam van de Charlestown Chiefs in een troosteloze industriestad waar nauwelijks nog publiek op de tribunes zit. De ploeg stapelt de nederlagen op tot ze dankzij een onsportieve actie onverwacht een wedstrijd wint. Dunlop gooit daarop het roer om: hij kiest resoluut voor een gewelddadige speelstijl.
Die levert overwinning na overwinning op en dankzij de psychotische Hanson Brothers weet het team ook de sensatiebeluste massa te begeesteren. Tegelijk verspreidt Dunlop het gerucht dat een investeerder interesse heeft om de ploeg over te nemen, terwijl de Chiefs na afloop van het seizoen eigenlijk zullen worden opgedoekt. Slechts één speler blijft sceptisch over die nieuwe koers: de getalenteerde jonge vedette Ned Braden (Michael Ontkean).
Markant aan Slap Shot zijn de talloze bikkelharde vechtpartijen, de grove taal en de onvergetelijke Hanson Brothers, idiote genieën pur sang. Maar achter al die komische uitbundigheid gaat er wel degelijk een behoorlijke en compromisloze kritiek schuil op sensatiezucht en de verheerlijking van geweld in de sport. Regisseur George Roy Hill laat overtuigend zien hoe verheven idealen als fair play zonder aarzelen overboord worden gegooid zodra ze succes in de weg staan.
De kritische onderlaag beperkt zich overigens niet tot de sport- of amusementswereld. Beide blijken slechts symptomen van een bredere kapitalistische logica. De staalfabriek waaraan Charlestown zijn bestaan te danken heeft, sluit de deuren, waardoor duizenden mensen hun baan verliezen en het stadje langzaam leegbloedt. De Chiefs worden, ondanks hun sportieve en commerciële succes, opgedoekt omdat een belastingaftrek de eigenaar meer oplevert dan een verkoop.
En Reggie Dunlop blijft werken in een sector die hij eigenlijk zo snel mogelijk zou moeten verlaten zolang hij nog de kans heeft een nieuw leven op te bouwen. Hij is allang niet meer de drijvende kracht, maar slechts een speelbal van de omstandigheden, niet langer in staat zelf richting aan zijn leven te geven.
Dat Slap Shot deze kritiek dramaturgisch zo geraffineerd weet te verwerken – de film dringt zijn boodschap nooit op en behoudt voortdurend zijn speelse toon – is echter niet de voornaamste reden waarom hij zo hoog is aanslaat. Bewonderenswaardig is daarenboven de manier waarop de film een uitzonderlijk sterk gevoel weet op te roepen voor plaats, tijd en personages.
Voor liefhebbers van de Amerikaanse cinema uit de jaren zeventig biedt Slap Shot een knap tijdsbeeld. In de loop van zijn twee uur durende speeltijd komt Charlestown met al zijn problemen volledig tot leven. Door de interactie tussen de spelers groeit het team van de Chiefs uit tot een hechte gemeenschap met een eigen identiteit.
De regie van George Roy Hill houdt Slap Shot voortdurend in balans tussen rauwe sportfilm, satire en scherp kritische komedie. Hill creëert een levendig ritme, laat de chaotische ijshockeywedstrijden organisch aanvoelen en geeft zijn acteurs alle ruimte om de scherpe, vaak geïmproviseerd ogende dialogen tot hun recht te laten komen.
Paul Newman zet daarenboven een van zijn meest charismatische rollen uit zijn carrière neer als speler-coach Reggie Dunlop. Met zijn natuurlijke flair, droge humor en subtiele timing maakt hij van Dunlop een tegelijk sluwe, charmante en verrassend menselijke antiheld, die de film moeiteloos draagt.
De soundtrack van Slap Shot is misschien minder opvallend dan de regie of het acteerwerk, maar werkt bijzonder doeltreffend. De combinatie van de functionele score van Elmer Bernstein aangevuld met populaire hits uit de jaren zeventig zoals onder meer van Maxine Nightingale met Right Back Where We Started From en de wereldhits van Fleetwood Mac (Rhiannon) en Elton John (Sorry Seems to Be the Hardest Word) – versterkt de losse, energieke sfeer van het drama en vormt een speels contrast met het harde, vaak gewelddadige ijshockey op het ijs. Daardoor krijgt de film een extra dosis charme en authenticiteit.
En de uitbundige, maar tegelijk diep melancholische slotscène reikt veel verder dan de grenzen van de prent zelf. Ze roept onvermijdelijk de vraag op wat er uiteindelijk zal worden van Reggie, zijn vrouw Francine (Jennifer Warren), Ned Braden, diens vriendin Lily (Lindsay Crouse) en van Charlestown zelf.
Genre: drama, komedie, sport
Jaar: 1977
Regisseur: George Roy Hill
Cast: Paul Newman, Michael Ontkean, Jennifer Warren, Lindsay Crouse, Strother Martin
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 123 minuten
