16 aanslagen, 3 doden, 23 gewonden en een natie die bijna twee decennia lang in angst leefde. Hoe kon een grijze muis uit een Pools migrantengezin, met een veelbelovende toekomst in de wiskunde, uitgroeien tot het doelwit van de langste mensenjacht uit de geschiedenis van de FBI én de meest gevreesde pakjesverzender van het continent? Dit is het verhaal van Theodore Kaczynski, de Unabomber.
True crime is al jaar en dag een hot topic bij het brede publiek, een trend die Netflix maar al te gretig heeft opgepikt en uitgebouwd. Zo is tussen de talloze andere waargebeurde misdaadverhalen in het aanbod de Monster-serie van Ryan Murphy inmiddels aan zijn vierde seizoen toe, met zijn eerste vrouwelijke moordenaar. En voor wie zijn historische criminologie-opfrissing graag iets minder sensationeel krijgt voorgeschoteld, is er nu een nieuwe aanwinst: Unabomber.
Een kalme reconstructie van de geboorte van Amerika’s meest beruchte binnenlandse terrorist en van de afloop van de FBI-jacht op deze illustere figuur, die achttien jaar lang onbekend kon blijven. Nadat onze aandacht op explosieve wijze is getrokken, begint een les over manipulatie, obsessie én blinde vlekken. We schrijven 1958 en wandelen door de hallen van Harvard, in de voetsporen van een jonge, beloftevolle wiskundige met een uitgesproken belangstelling voor filosofie. Dan springen we naar de jaren 90 en volgen we in het kielzog van de FBI, die na de publicatie van het Unabomber-manifest hun hele zaak op zijn kop ziet draaien.
Twee verschillende tijdzones, twee verschillende perspectieven en toch één rode draad. Een man vol ideeën en met een onbedwingbare drang om die én zichzelf te bewijzen, zelfs als dat op de meest brute manier moet gebeuren. Voor de kijker levert dat een fascinerende karakterstudie op, gedragen door een topcast.
Jacob Tremblay, die in Dr. Sleep nog cast en crew de stuipen op het lijf joeg met een hartverscheurende smeekbede, toont zich hier als een geweldige, wispelturige jonge Kaczynski. Hij belandt in het web van de sympathieke, maar ook dubieuze professor Henry Murray, gepassioneerd gespeeld door Russell Crowe, met een al even briljante Annabelle Wallis aan zijn zijde als zijn assistente Christiana Morgan.
Het zijn hun psychologische experimenten die de jongen helpen vormen tot het monster dat hij uiteindelijk zou worden, zij het dat de arrogantie van Mr. C (Gus Halper in een erg slijmerige rol) iedereen wellicht over het randje zou kunnen drijven. In de jaren 90 is het dan weer het FBI-team dat met de meeste pluimen gaat lopen, met in het bijzonder de gedreven vertolking van Shailene Woodley als agente Joanne Miller, een gedenkwaardige performance.
Maar ook audiovisueel houdt deze streamer je meer dan voldoende bij de les. Zo is er een mooi contrast tussen het warm aanvoelende interieur van donker hout en de sfeer van academische excellentie in het Harvard van de jaren 50 enerzijds, en de kille grijstinten van de FBI-kantoren in de jaren 90 anderzijds. Een effect dat nog wordt versterkt door de vlotte overgangen waarmee de twee tijdzones elkaar aangenaam aflossen.
De eigenlijke context van wat er zowel in die ‘warme’ als ‘koude’ ruimtes wordt nagestreefd, is een fijne meerwaarde, net als het gebruik van echte nieuwsfragmenten over de zaak. De sfeer van de prent zou maar half zo geslaagd zijn zonder de muziek en het sounddesign. Eén scène in het bijzonder had, dankzij de muzikale begeleiding, zeker niet misstaan in een betere horrorfilm. Hoe toepasselijk voor het in beeld brengen van een echt monster van vlees en bloed in wording…
Voor sommige true-crimeliefhebbers zal deze dialooggedreven vertelling echter wat spanning en kruiding missen. Door zich voornamelijk toe te leggen op de vorming van het monster en het FBI-onderzoek na de publicatie van het manifest, en dus dicht bij het sluiten van het net rond de moordenaar te blijven, moet je niet rekenen op veel diepgang rond de slachtoffers, laat staan de aanslagen.
Na de eerste tien minuten volgt een droge, voornamelijk psychologische kijk op de zaak. Anderen zouden misschien wat meer actie en bombast wensen. Maar net door niet aan die verleiding toe te geven, voelt Unabomber best als een verademing, zelfs als de reeks hier en daar wat artistieke vrijheid neemt met de feiten.
Genre: true crime, docudrama, biografie
Jaar: 2026
Regisseur: Janus Metz
Cast: Russell Crowe, Jacob Tremblay, Shailene Woodley, Annabelle Wallis
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 81 minuten
