Voor een groot, luxueus leven en een carrière als auteur heeft de in armoedige omstandigheden levende Angel Deverell (Romola Garai) van jongs af aan een vurige ambitie tot grote ergernis van haar veel nuchterdere moeder (Jacqueline Tong). Al als schoolmeisje droomt ze van roem en rijkdom. Die droom lijkt werkelijkheid te worden wanneer uitgever Théo (Sam Neill), gefascineerd door haar ongebreidelde verbeeldingskracht, besluit haar eerste roman uit te geven. Zijn vertrouwen wordt beloond: dit boek en vele daaropvolgende titels groeien uit tot bestsellers en Angel wordt op handen gedragen. Wanneer ze bovendien de schilder Esmé (Michael Fassbender) ontmoet en verliefd op hem wordt, lijkt haar geluk compleet. Maar de werkelijkheid verloopt anders dan ze zich had voorgesteld.
De vroege films van de Franse regisseur en scenarist François Ozon worden vaak geassocieerd met zijn uitbundig en erotisch geladen werk. Zijn bijtende satire Sitcom (1998), het eigenzinnige liefdesdrama Gouttes D’Eau Sur Pierres Brûlantes (2000) en natuurlijk de ironische misdaadmusical 8 Femmes (2002) zijn daar bekende voorbeelden van. Achter die soms overdadige façade schuilde echter vaak een grote emotionele diepgang. Met Sous Le Sable (2000) bewees Ozon bovendien dat hij ook ingetogen en gevoelige drama’s aankon, waarin moeilijke en pijnlijke thema’s onder de oppervlakte blijven doorwoekeren.
Daarom leek hij de ideale regisseur om Angel, de roman van de gevierde Engelse schrijfster Elizabeth Taylor – niet te verwarren met de legendarische actrice -, verschenen in 1957, te verfilmen. Ook dat boek draait immers om de tegenstelling tussen schijn en werkelijkheid: achter een indrukwekkende buitenkant gaat iets heel anders schuil, iets veel tragischer. Angel laat al vroeg zien hoe sterk de fantasieën van de titelheldin afwijken van haar echte bestaan. Wanneer ze op school opschept over het paleis waarin ze zogenaamd woont, staat dat eigenlijk in schril contrast met het eenvoudige huisje dat ze deelt met haar moeder.
De kloof tussen Angels fantasiewereld en de werkelijkheid blijft bestaan. Daaruit had men een zuiver drama kunnen maken over uiteengespatte dromen. Of juist een komedie die de dwaasheden van de zelfverklaarde kunstenares bespot. Angel is op een bepaalde manier beide. Aanvankelijk valt er nog wel te lachen om haar vervormde kijk op de werkelijkheid en haar enorm zelfvertrouwen, waarvan nooit helemaal duidelijk wordt waarop het eigenlijk is gebaseerd. Tot het moment waarop ze daadwerkelijk succes oogst en mensen massaal vallen voor de overduidelijke kitsch die ze verkoopt.
Er zijn echter twee problemen. Het eerste is dat Angel vanaf het begin een bijzonder irritant en onsympathiek personage is waardoor het niet echt aangenaam is haar te volgen. Waarom de sombere schilder Esmé, die voortdurend de slechte smaak van anderen bekritiseert, juist op haar verliefd wordt, blijft een raadsel.
Het tweede probleem hangt daarmee samen: in de tweede helft wil Angel plotseling een ernstig drama worden dat medelijden met de hoofdpersoon verlangt. Die omslag werkt echter niet. Evenmin overtuigt de plotwending waarbij een vrouw die aanvankelijk over iedereen heen walst, opeens zo afhankelijk wordt van haar echtgenoot en dat ze zonder hem hulpeloos blijkt te zijn. De film springt van het ene uiterste naar het andere en verwacht dat het publiek meegaat, zonder daarvoor een overtuigende reden te geven.
Hoofdrolspeelster Romola Garai (Amazing Grace, As You Like It, Scoop) valt daarvan nauwelijks iets te verwijten. Ze stort zich met zoveel energie op haar rol dat het op momenten fascinerend is om haar bezig te zien. Ook de vormgeving van dit drama, dat in 2007 in competitie op het Filmfestival van Berlijn werd vertoond, maakt indruk. Maar juist die uitbundige stijl komt uiteindelijk gevaarlijk dicht bij de kitsch te liggen, te dicht voor een drama dat daar aanvankelijk nog de spot mee dreef.
Uiteraard kan men ook om deze melodramatische uitbarstingen lachen. Waarschijnlijker is echter een mengeling van onverschilligheid en ergernis, wanneer de toch al vermoeiende hoofdpersoon ook nog eens haar huilerige kant ontdekt. Als deconstructie van sentimentele meisjesromans gaat de film niet diep genoeg en als oprechte liefdesgeschiedenis mist het centrale koppel charisma. Uiteindelijk blijft slechts de droom over van een beter leven en van een betere film. Angel is bijgevolg een van de weinige minpunten uit de boeiende filmcarrière van een maître als Ozon. Jammer.
Genre: drama, romantiek
Jaar: 2007
Regisseur: François Ozon
Cast: Romola Garai, Sam Neill, Michael Fassbender, Charlotte Rampling, Lucy Russell
Land: Frankrijk
Speelduur: 134 minuten
