Een harmonieus echtpaar rijdt langzaam in een koets door een herfstachtig park. De schijn van geluk bedriegt: de vrouw wijst elke voorzichtige tederheid van de man af. Plots houdt het rijtuig halt. Op bevel van de man komen de twee koetsiers snel helpen om de dame uit de koets te dragen. Ze sleuren haar de struiken in, binden haar vast aan een boom, rukken haar de kleren van het lijf en geselen haar. Daarna misbruiken ze haar.
Zonder overgang verschijnt in het volgende moment een grootburgerlijk appartement. De vrouw, Séverine, ligt verzonken in deze heimelijk masochistische droom op haar bed, dat door een nachtkastje gescheiden is van dat van haar man Pierre, een gerespecteerd chirurg. Hoewel de nachtmerrie is weggeëbd, blijft de sfeer van het echtpaar in de koets hangen. Séverine gaat niet in op de voorzichtige toenaderingspogingen van Pierre.
Wanneer Séverine hoort over het etablissement van Madame Anais, waar prostituees zich aan klanten verkopen, probeert ze zich tijdens de afwezigheid van haar man overdag aan vreemde mannen over te geven. Voortaan is zij Belle de Jour, de Schone van de Dag, die tussen twee en vijf uur ’s namiddags als luxeprostituee werkt.
De wereldberoemde surrealistische filmmaker Luis Buñuel werkte bij zijn debuten Un Chien Andalou (1928) en L’Âge D’or (1930), samen met de vermaarde kunstschilder Salvador Dalí. Veel van zijn werken worden gekenmerkt door een zeldzaam agressief antiklerikalisme en Belle De Jour vormt daarop geen uitzondering gekoppeld aan scherp kritiek op de bourgeoisie.
De verstarde morele opvattingen van de hogere burgerij laten Séverine in persoonlijke relaties nooit echte emoties toe. Ze leeft in twee werelden, die in beeld worden bepaald door ruimte en personages. Alleen in de anonimiteit van het levenslustige etablissement van Madame Anais kan zij als Belle de Jour de verstikkende conventies, schaamtegevoelens en schuld die uiteindelijk tot boetedoening moeten leiden, van zich afschudden. Haar echtgenoot daarentegen, in hun steriele gezamenlijke woning, laat zij koel en precies weten dat hij niets met genot en verlangen te maken heeft.
Catherine Deneuve vertolkt Séverine op indrukwekkende wijze: een bijna bloedeloze figuur met blond haar en fragiele ledematen. Onaantastbaar, koel en onbeweeglijk, uiteindelijk breekbaar en frigide. Juist die verschijning vormt een sterk contrast met de complexen en verlangens die onder haar oppervlak schuilgaan. La Deneuve draaide later nog Tristana met Buñuel. Ook Jean Sorel als Pierre en Michel Piccoli als kennis van het echtpaar, een duivelse, verzadigde levensgenieter, overtuigen volledig in hun rollen.
Belle De Jour, winnaar van de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië nadat hij destijds vanwege de gedurfde seksuele thema’s, werd geweigerd voor de officiële competitie van het Filmfestival van Cannes, is een perfect dubbelzinnige en gelaagde prent. De verschillende niveaus van droom, fantasie en werkelijkheid, die al in de openingsscène worden gesuggereerd, doordringen het ganse drama. Door het herhaald gebruik van bepaalde beelden en geluiden lopen die niveaus steeds meer door elkaar tot ze niet langer van elkaar te onderscheiden zijn. Tegen het einde blijft onduidelijk wie droomt en wat precies gedroomd wordt. Er blijft twijfel bestaan of droom of werkelijkheid dichter bij de waarheid ligt.
De antwoorden op de vele vragen en suggesties hoeven dan ook niet noodzakelijk concreet gezocht te worden. Zo draagt een Aziatische klant van Madame Anais een klein mysterieus doosje met zich mee waaruit vreemde geluiden komen. Nadat de meisjes een blik op de inhoud werpen – die de kijker nota bene nooit te zien krijgt – wenden ze zich geschokt af. Alleen Belle de Jour blijft stoïcijns bij deze openbaring. In zijn memoires schreef Buñuel dat hem vaak nutteloze vragen over zijn intelligent en meesterlijk oeuvre werden gesteld. Het hardnekkigst werd hij echter ondervraagd over dit doosje. “Wat zit er in het doosje?”, hebben tal van collega recensenten hem door de jaren steeds opnieuw gevraagd. Omdat hij het zelf niet wist, antwoordde hij telkens: “Wat je zelf wil.”
Genre: drama
Jaar: 1967
Regisseur: Luis Buñuel
Cast: Cathérine Deneuve, Jean Sorel, Michel Piccoli, Geneviève Page, Pierre Clémenti (Marcel).
Land: Frankrijk, Italië
Speelduur: 100 minuten
