Met de in Brussel geboren Jérémie Renier als gids trekt D’un Monde à L’autre niet alleen door het Arctische ijslandschap, maar vooral door de binnenkamer van de rouw. Na het samen met zijn broer Yannick geregisseerde Carnivores uit 2018 keert Jérémie terug achter de camera voor een documentaire die tegelijk reisverslag, therapie en existentiële biecht is. Het resultaat is een film die soms balanceert op de rand van navelstaarderij, maar uiteindelijk overeind blijft dankzij zijn ontwapenende eerlijkheid en een opmerkelijk gevoel voor atmosfeer.
Het uitgangspunt is even eenvoudig als zwaar geladen. Na de plotse dood van zijn vriend Gaspard Ulliel besluit Renier afstand te nemen van zijn acteercarrière en zich onder te dompelen in een extreme expeditie met de bekende Franse professionele ontdekkingsreiziger, avonturier, auteur en bekend televisiefiguur Loury Lag, geboren als Loury Lagardère. Samen trekken ze door de arctische wildernis, een decor waarin elke stap letterlijk een gevecht tegen de natuurelementen wordt. Maar de echte tocht speelt zich onderhuids af: hoe leef je verder na een verlies dat je wereldbeeld verbrijzelt?
Renier kiest nadrukkelijk niet voor het klassieke format van de survivaldocumentaire. D’un Monde à L’autre wil geen spektakelcinema zijn waarin stoere mannen de natuur trotseren. De film gebruikt het landschap als mentale projectie: de eindeloze witte vlaktes, het dreigende gekraak van het ijs en de stilte van de poolnacht worden spiegels van innerlijke ontreddering. Cameraman Fabien Ruyssen (Renegades) filmt die omgeving met een bijna hypnotiserende traagheid. De beelden hebben iets sacraals, alsof de natuur hier niet alleen decor, maar ook gesprekspartner is.
Wat de documentaire sterker maakt dan veel autobiografische rouwcinema, is dat Renier zichzelf niet heroïsch maakt. Integendeel: hij toont zich kwetsbaar, onzeker en soms zelfs irritant gesloten. De dynamiek met Loury Lag zorgt daarbij voor de nodige spanning. Lag is geen therapeutische sidekick, maar een man met zijn eigen demonen, wat de gesprekken tussen beide mannen een onverwachte ruwheid geeft. Wanneer de fysieke uitputting toeslaat, vallen ook de maskers weg. Dat levert de meest beklijvende momenten van de docu op.
Toch is D’un Monde à L’autre niet helemaal vrij van de valkuilen van het genre. Sommige voice-overs klinken iets te nadrukkelijk literair en af en toe flirt de prent met de esthetiek van luxueuze outdoor reclame: mannen in donzige jassen die zwijgend in de verte kijken terwijl de muziek van het duo Aviat-Mormont aanzwelt. Op die momenten dreigt de documentaire te verdrinken in zijn eigen symboliek. Renier die ook het scenario schreef, voelt duidelijk de behoefte om van zijn persoonlijk verdriet iets universeels te maken, maar niet elke gedachte hoeft daarom in plechtige mijmeringen verpakt te worden.
En toch heeft D’un Monde à L’autre ‘iets’ dat beklijft omdat hij weigert makkelijke antwoorden te formuleren en ook omwille van het feit dat Renier begrijpt dat rouw geen narratieve catharsis kent. De tocht door en over het ijs geneest niets definitief, het maakt het verlies hooguit wat draaglijker. Precies in de erkenning dat sommige wonden niet verdwijnen, maar wel een andere vorm kunnen aannemen, schuilt de kracht van deze persoonlijke en avontuurlijke docu.
Met D’un Monde à L’autre bewijst Jérémie Renier dat hij als regisseur meer is dan een acteur die ‘eens iets persoonlijks’ wilde maken. Na het nerveuze, psychologische Carnivores kiest hij nu voor contemplatie en emotionele transparantie. Dat levert geen perfect uitgebalanceerde film op, maar wel een oprecht en visueel indrukwekkend werk dat bijblijft omdat het een amalgaam is van een dagboek, overlevingstocht en elegie.
Genre: documentaire
Jaar: 2025
Regisseur: Jérémie Renier
Cast: Jérémie Renier, Loury Lag
Land: Frankrijk, België
Speelduur: 73 minuten
