De Duitser Frédéric Hambalek studeerde aan de Johannes Gutenberg Universiteit in Mainz en regisseerde eerst 3 shorts (Zu Dritt, Mountain Fever en In The Woods) waarmee hij langs het internationale festivalcircuit passeerde. In 2020 verscheen zijn langspeeldebuut Model Olimpia, een film met een ironische kijk op menselijke relaties en die blik houdt hij vast in de opvolger Was Marielle Weiss.
Julia en Tobias beleven daarin zowel hilarische als gênante momenten wanneer dochter Marielle plots hun gedachten kan lezen. Terwijl hun geheimen aan het licht komen, schipperen ze tussen hun privacy trachten te behouden en een normaal leven blijven leiden.
Hambalek kwam de film voorstellen tijdens Film Fest Gent 2025 en wij hadden het genoegen met de regisseur aan een tafel te zitten voor een fijne babbel:
Je hebt niet alleen de film Was Marielle Weiss geregisseerd, maar ook het scenario geschreven. Waar kwam de inspiratie vandaan?
Een van de eerste ideeën ontstond jaren geleden, toen ik voor het eerst een babyfoon met ingebouwde camera zag. Dat was toen iets compleet nieuws. Ik vond het fascinerend én een beetje verontrustend: het beeld van een slapend kind op een scherm riep vragen bij me op over privacy. Hebben kinderen recht op privacy? En hoe zit dat bij ouders? Wat gebeurt er als je die rollen omdraait , als de kinderen de ouders observeren? Dat idee bleef hangen.
Daarnaast ben ik altijd geïnteresseerd geweest in hoe kinderen hun ouders zien. Als je klein bent, zijn ze almachtig, bijna goden. Later besef je dat ze gewone mensen zijn, met fouten en eigenaardigheden. Die twee gedachten kwamen samen in Was Marielle Weiss.
In de film zitten duidelijke parallellen met bedrijven als Meta of Google, die alles over ons weten.
Ja, zeker. Privacy sterft langzaam uit – of misschien is ze al dood. In mijn eerste pitch had ik een citaat staan van een voormalige Google-CEO: “If you don’t want anyone to know what you’re doing, maybe you shouldn’t be doing it.” Dat vind ik een intrigerende uitspraak. Want het roept juist de vraag op: moeten we alleen nog dingen doen die iedereen mag weten? Waar ligt de grens?
Zodra de ouders in de film weten dat hun dochter alles ziet en hoort, gaan ze zich anders gedragen. Dat zie je ook in de echte wereld: mensen presenteren zich anders op sociale media. Is dat een vloek van onze tijd?
In zekere zin wel. Technologie verandert ons gedrag ingrijpend. Wat me vooral interesseert, is hoe we elkaar ermee controleren. Je kunt tegenwoordig zien of iemand je bericht heeft gelezen, of volgen waar iemand is via GPS. Alleen al het bestaan van die mogelijkheden verandert hoe we met elkaar omgaan. Ik weet niet of dat goed of slecht is, maar het is fascinerend materiaal voor een film.
Heeft het nadenken over deze thema’s jouw eigen gedrag online veranderd?
Niet zozeer uit privacyoverwegingen, maar ik probeer gewoon minder tijd online door te brengen. Als schrijver moet je wegblijven van afleiding. Wel heb ik direct de functie uitgezet waarmee mensen kunnen zien of ik hun bericht gelezen heb. Ik wilde niet in dat patroon belanden.
In de film moet Marielles vriendin haar excuses aanbieden voor een klap, maar Marielle zelf niet voor een belediging. Wegen daden zwaarder dan woorden?
Dat is een interessante vraag. Je kunt inderdaad alles online zeggen zonder directe gevolgen. Wat is erger: woorden of daden? Ik geef daar geen eenduidig antwoord op, maar het zit zeker in de film verweven.
Je zou kunnen zeggen dat Marielle optreedt als relatietherapeut voor haar ouders. Was dat de bedoeling?
Therapeut… of misschien eerder terrorist, haha. Ze dwingt haar ouders om met hun problemen geconfronteerd te worden. Maar dat hoeft niet per se negatief te zijn. Door haar tussenkomst praten ze eindelijk open met elkaar, de vader durft op zijn werk voor zichzelf op te komen, er zit ook iets bevrijdends in.
Sommige scènes tonen Marielle in rood of oranje licht. Ze oogt bijna als een moderne heks.
Ik wilde iets bovennatuurlijks binnenbrengen in een verder realistische film. Het licht herinnert de kijker eraan dat er nog een onzichtbare laag is – een soort goddelijke of magische kracht die over de ouders waakt.
De film balanceert tussen komedie en drama. Hoe bepaal je die toon?
Dat gaat op gevoel. Ik hou van scènes die zowel grappig als pijnlijk kunnen zijn, afhankelijk van wie er kijkt. Die dubbelzinnigheid maakt het interessant.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de ouders, niet van Marielle. Waarom?
Oorspronkelijk had ik meer scènes vanuit Marielle, maar ik heb die geschrapt. Ik wilde dat het publiek in dezelfde positie zat als de ouders: onzeker over wat het meisje denkt of voelt. Ze is als een zwarte doos en dat maakt het spannender.
De jonge actrice, Lenny Geisler, is indrukwekkend. Hoe heb je haar gevonden?
Puur geluk. We hebben meer dan honderd kinderen gezien via e-castings. Lenny sprong er meteen uit. Je moest wel blind zijn om haar talent niet te zien. En wat een jaar heeft ze gehad: eerst Berlijn, daarna Cannes, dat overkomt bijna niemand van haar leeftijd.
Moest je bepaalde dingen aanpassen omdat ze zo jong is?
Niet echt. We namen uiteraard voorzorgsmaatregelen en overlegden met haar ouders, maar Lenny was heel professioneel. Ik dacht dat ik haar intensief moest coachen, maar ze bereidde zichzelf voor en speelde met enorm veel overtuiging.
Hoe waren de internationale reacties? Verschillen die per land?
De festivalronde is nog volop bezig, maar wat me opvalt: overal vinden mensen de film grappig, veel meer dan ik had verwacht. In Duitsland vond men het aanvankelijk te hard of te serieus, maar in New York of elders lachten de mensen veel. Het is interessant hoe humor cultureel verschilt.
Je koos voor een open einde. Wat wil je dat het publiek meeneemt?
Ik hou van films die blijven hangen. De kernvraag die ik wilde achterlaten is: Zullen je kinderen nog van je houden als ze alles over je weten? Dat is de emotionele essentie van Was Marielle Weiss.
Wat heb je geleerd tijdens het hele maakproces?
Heel veel. Het is mijn tweede film, maar de eerste met een echt professioneel team en budget. Dat betekent: planningen, werktijden, logistiek, allemaal nieuw voor mij. Een steile leercurve, maar ontzettend waardevol.
Zou je achteraf iets veranderen?
Natuurlijk zie ik nu fouten of dingen die ik anders zou doen, maar een film is een momentopname. Hij hoort bij die tijd en bij dat stadium van mijn ontwikkeling. Ik kijk liever vooruit dan terug.
En dat doe je ook, want je bent al bezig met een nieuw project.
Klopt. Maar daarover later meer!
