Joe (Seth Rogen) is dolblij wanneer hij eindelijk thuiskomt. Het was een lange, vermoeiende dag, zijn pijnlijke rug speelt hem weer parten en hij wil niets liever dan eindelijk tot rust komen. Helaas heeft zijn vrouw Angela (Olivia Wilde) andere plannen. Ze heeft op het laatste moment de buren uitgenodigd voor een etentje. En niet zomaar buren: uitgerekend Pina (Penélope Cruz) en Hawk (Edward Norton) zijn uitgenodigd voor een avondje met z’n vieren. Joe kan hen nauwelijks verdragen, omdat ze de gewoonte hebben hun talrijke nachtelijke vrijpartijen heel uitbundig – en vooral erg luidruchtig – te beleven.
En met hén moet hij nu een avondje gezellig doen alsof er niets aan de hand is? Nog voordat de gasten arriveren, barst er al een ruzie los tussen Joe en Angela. Zoals zo vaak eigenlijk, want na vijftien jaar huwelijk is de passie verdwenen. Het bezoek afzeggen is inmiddels geen optie meer want even later staan Pina en Hawk al voor de deur. Het begin van een avond die heel anders verloopt dan iedereen had verwacht.
“Het huwelijk is niet het gevolg van verliefdheid, maar het tegenovergestelde.” Met dat spitsvondige citaat van Oscar Wilde opent regisseuse Olivia Wilde haar komisch relatiedrama. De bijtende, subversieve ironie van haar naamgenoot blijft echter grotendeels buiten beeld. De filmmaker dacht wellicht wat één keer werkt, kan blijkbaar ook meerdere keren worden herhaald.
Want het verhaal over twee buurstellen die samen dineren, is oorspronkelijk afkomstig van de Spaanse regisseur en scenarioschrijver Cesc Gay. Hij – recent realiseerde hij nog 53 Domingos over drie ruziënde broers en zussen – bracht het verhaal in 2015 eerst als toneelstuk. In 2020 volgde de verfilming met als titel Sentimental, eveneens geregisseerd door Gay.
Hoewel de komedie geen grote bioscoophit werd en in België nooit in de bioscopen werd uitgebracht, kreeg de prent meerdere prijsnominaties en trok hij ook internationaal de aandacht. Zo verscheen in 2023 de eerste remake uit Zwitserland met als titel Die Nachbarn Von Oben in een regie van Sabine Boss. Een jaar later volgde Frankrijk met Et Plus Si Affinités van Olivier Ducray en Wilfried Méance. Ook in andere landen zijn er inmiddels nog tal eigen versies van gemaakt. Nu is er met The Invite de Hollywoodbewerking waarin het verhaal opnieuw wordt verteld, maar deze keer wel met een indrukwekkende sterrencast. En dankzij hun pittig en geëngageerd samenspel werkt The Invite niet alleen als komedie, maar ook op dramatisch en emotioneel vlak vrij goed.
Dat een verhaal zo vaak wordt verfilmd, schept natuurlijk verwachtingen. En deels weet de Amerikaanse komedie die ook wel waar te maken. Olivia Wilde, die niet alleen de hoofdrol vertolkt, maar na Booksmart en Don’t Worry Darling, ook voor de derde keer de regie op zich neemt, heeft weinig tijd nodig om het huwelijk van Joe en Angela volledig te ontleden. Eigenlijk kunnen ze elkaar niet meer uitstaan. Ze praten langs elkaar heen – als ze überhaupt nog met elkaar converseren – of maken prompt hevig ruzie. Dat gebeurt voortdurend in The Invite want de harmonieuze momenten zijn schaars en duren nooit lang.
Het burenstel vormt een scherp contrast met hen. Niet alleen hun uitbundige en luidruchtige seksleven spreekt boekdelen, ook hun onderlinge band is duidelijk mega sterker. Pina en Hawk zijn niet alleen officieel een (nieuw) stel, maar ook daadwerkelijk heel gelukkig samen. Ze voelen zich zichtbaar prettig bij zichzelf en bij elkaar, terwijl Joe en Angela zo verkrampt en verbitterd zijn – ze lijken enkel nog samen te blijven omwille van hun twaalfjarige dochter – dat je je afvraagt waarom iemand eigenlijk met hen bevriend zou willen zijn.
Wie het origineel of een van de eerdere remakes heeft gezien, weet dat het verhaal uiteindelijk om meer draait dan twee totaal verschillende koppels. De gasten komen namelijk met een bijzonder voorstel dat de hele avond op zijn kop zet. Dat verrassende element werkt echter vooral de eerste keer.
Daardoor mist The Invite uiteraard een vergelijkbare schokwaarde, zeker omdat niet elke onthulling of plotwending echt even interessant is. Bovendien neemt de Amerikaanse versie een probleem van het origineel over: ook hier begint halverwege het verhaal wat stil te vallen. Tijdens de avond zijn er ook wel enkele momenten waarop het tempo van de prent wat traag aanvoelt, mede doordat de ontwikkeling van de twee hoofdpersonages beperkt blijft.
Toch is The Invite, dat dit jaar zijn wereldpremière beleefde op het Sundance Film Festival, een onderhoudende en vaak scherpe romcom geworden. Hij is bovendien interessanter dan de eerder verschenen Zwitserse remake. Dat komt vooral doordat de twee bovenburen meer diepgang krijgen. Ze hebben een eigen achtergrond en persoonlijkheid en fungeren niet alleen als katalysator voor de problemen van het andere stel dat hen inviteert.
Daarnaast beschikt The Invite over een uitstekende cast. Het is zelfs een waar genoegen om te zien hoe de personages, voortreffelijk vertolkt door het acteurskwartet bestaande uit Olivia Wilde, Seth Rogen, Penélope Cruz en Edward Norton, elkaar voortdurend uitdagen en daarbij veel meer van zichzelf blootgeven dan hun lief is, zowel emotioneel als lichamelijk. De vier A-listers spelen met zichtbaar plezier – je vraagt je zelfs spontaan af wat ze onder elkaar hebben afgelachen tijdens de opnames – en overtuigen zowel in de chaotische, absurde scènes als in de meer serieuze en emotionele momenten. Dat is belangrijk, want in de 107 minuten gebeurt inhoudelijk niet bijzonder veel en de oorsprong als theaterstuk stuk blijft ook in deze Hollywoodversie duidelijk herkenbaar.
Er hangt tevens een nerveus sfeertje in de woning van de gastpersonen dat bovendien heel functioneel wordt versterkt door de sterke montage van Yorgos Mavropsaridis. De editor, bekend van zijn meervoudige samenwerking met landgenoot Yorgos Lanthimos (Poor Things, The Favourite, The Lobster, Dogtooth, Bugonia), slaagt er opnieuw in een onderhuidse spanning te creëren die voortdurend voelbaar blijft.
Een Who’s Afraid of Virginia Woolf? is The Invite zeker niet, maar hij overtuigt wel het grote publiek met bijtende humor, sprankelende en tegelijk bitsige dialogen van Will McCormack en Rashida Jones, een uitstekend groepje enthousiaste acteurs op volle dreef en een stijlvolle regie. Een uitnodiging die je gerust mag aannemen.
Voor de eindcredits rollen verschijnt er ‘to Diane’op het scherm. Voor de nieuwsgierigen is het wel leuk om weten dat de cineaste hiermee Diane Keaton bedoelt en ook eert omdat zij met veel succes en persoonlijke empathie, de moeder van Olivia Wilde vertolkte in Jessie Nelsons film Love the Coopers uit 2015.
Genre: komedie, drama
Jaar: 2026
Regisseur: Olivia Wilde
Cast: Olivia Wilde, Seth Rogen, Edward Norton, Penélope Cruz
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 107 minuten
