In L’âge Mûr exploreert de Belgische regisseur Jean-Benoit Ugeux een nog te weinig ontgonnen thema: het heropbouwen van het leven in al zijn facetten op iets latere leeftijd na een scheiding. Hoofdpersoon Ludovic (vertolkt door Ugeux zelf), een vijftiger met een succesvolle carrière als architect, start een relatie met Nathalie (rol van de immer overtuigende Ruth Becquart), een moeder van twee opgroeiende dochters. Het klikt eerst wonderwel tussen iedereen, maar toch ontstaan er vrij snel spanningen. Als ervaringsdeskundige keken we uit naar een film rond deze thematiek en de herkenbaarheid is er zeker. Toch schort er heel wat aan de uitwerking.
L’âge Mûr is de eerste langspeelfilm van Jean-Benoit Ugeux als regisseur. Zijn kortfilms werden her en der gelauwerd en hij maakte ook faam in het theater. De man is nog van meer markten thuis met documentaire projecten over
de bedevaart naar Lourdes of rond Brusselse vuilnismannen. Experimentele fotografie, cyanotypes, keramiek
en het maken van objecten dragen verder zijn interesse weg. Ugeux speelde kleinere rollen in De Patrick (van Tim Mielants), Le Fidèle (van Michaël R. Roskam) of in Nue Proprieté (van Joachim Lafosse). Van wat die laatste met dit materiaal had aangevangen, kunnen we alleen maar dromen. Waarom hij zichzelf in de hoofdrol castte, duidde Jean-Benoît Ugeux als volgt: “Vanaf het begin van het schrijfproces wist ik dat ik hem zou spelen. Nou ja, in de eerste plaats om een hoofdrol te hebben! Heel prozaïsch gezegd: als acteur krijg ik vaak bijrollen aangeboden. En omdat ik wist dat het personage tijdens het schrijven nogal twijfelachtig was, wist ik dat ik met mijn humor, mijn ‘Droopy’-kant, er iets aan zou toevoegen dat hem zou redden. Mijn producent en ik wisten dat het riskant was om de hoofdrol te spelen in een eerste speelfilm terwijl ik ook regisseerde – wat overigens vaak erg ingewikkeld bleek te zijn – maar ik wist ook precies welke richting ik op wilde.”
Die Droopykant heeft hij zeker, maar zijn personage komt al te zeer over als een schlemiel, die systematisch verhalen verzint, uit onzekerheid en te pas en te onpas een irritant lachje laat horen. Ugeux wou de best zware problematiek met veel humor benaderen. Probleem, wij hebben amper gelachen en werden naarmate de film vorderde steeds meer geïrriteerd door de grappen die niet werkten. Misschien hoort dit alles bij het personage maar het gevolg is dat je deze man ziet afzien en je er geen grein sympathie voor kan opbrengen. Hij is geobsedeerd door zijn werk en wil hardnekkig aanwezig zijn en verstikt zo niet alleen zijn familie maar helaas ook de kijker. In heel wat scènes zien we de protagonist in de auto kruipen, gefilmd in close up, wat de onrust van het personage moet benadrukken. Vijf maal een auto-sequens is van het goede te veel. Brussel is al zoveel beter gebruikt in films. Dieptepunt: een clichébezoek aan het atomium. Zo sleept de slechts 83 minuten tellende prent zich zieltogend naar het einde.
De ongetwijfeld extreem goede bedoelingen verzanden op die manier in een pot verveling, terwijl hoofdthema’s als het gezin of het ontbreken ervan, generatieclash en doorgeven van kennis moeiteloos zouden kunnen boeien. Het gevoel van een gemiste kans overheerst. We gaan snel een Droopy-aflevering bekijken, steeds dolle pret verzekerd.
Genre: tragikomedie
Jaar: 2026
Regisseur: Jean-Benoit Ugeux
Cast: Jean-Benoit Ugeux, Ruth Becquart, Laurent Capelluto, Catherine Salée Elyséa Garrabos, Solàn Martinez
Land: België
Duur: 83 minuten
