Baron – “Bear” voor de vrienden – is een schuchtere kerel, hopeloos verliefd op zijn vriendin en collega Nikki. Maar hij durft zijn gevoelens niet te uiten, uit angst voor afwijzing. Misschien niet geheel onterecht. Tot hij een ‘wensstokje’ probeert en wenst dat zij van hem zal houden als van geen ander. Alleen krijgt hij meer dan waarop hij had gehoopt. Nikki houdt plots inderdaad zielsveel van hem, op het obsessieve af…
“In oorlog en liefde is alles geoorloofd”, zegt men wel eens, maar een hopeloze romanticus als Bear had beter een ander gezegde ter harte genomen: wees voorzichtig met wat je wenst, want het zou zomaar kunnen uitkomen. Vers van het internationale filmfestivalcircuit komt de nieuwste film van Milk & Serial-regisseur Curry Barker: Obsession, een stevig binnenkomend liefdesverhaal recht uit je donkerste nachtmerries.
Wenshorror is natuurlijk al jaren een genrefavoriet. Van tienerfilms als Wish Upon tot de campy djinnpret van Wishmaster en natuurlijk het eeuwig terugkerende apenpootje: het genre heeft al vele vormen aangenomen. Toch brengt de jonge Barker met Obsession iets verfrissends én bloedrauw. En dat met slechts één wens, een wens die tegelijk herkenbaar menselijk is en barst van het duistere potentieel.
Want hoewel onbeantwoorde liefde nooit prettig is, bestaat er een wereld van verschil tussen wensen dat het anders liep en wensen dat iemand anders wordt. Met die insteek weet deze griezelparabel zich moeiteloos te onderscheiden van de genremeute én nog lang na te zinderen, zelfs nadat de laatste naam over het scherm is gerold.
Opvallend genoeg rust de ‘echte’ horror – zeker in de eerste helft – niet zozeer op de schouders van de wenser, maar op die van de gewenste. Bear (Michael Johnston) krijgt misschien niet exact waarop hij had gehoopt, maar het is vooral de arme Nikki (Inde Navarrette) die van haar autonomie wordt beroofd. Verdrongen naar de mentale achterbank door haar obsessieve nieuwe zelf kan haar ware ik slechts sporadisch bovenkomen in pijnlijke, hartverscheurende momenten.
Cruciaal voor het effect van dit gestoorde sprookje is het acteerwerk van de twee hoofdrollen. Bewust gespeend van enige romantische chemie is een van de eerste ongemakkelijke vaststellingen die je als kijker maakt hoe eenzijdig die liefde eigenlijk is. Voor de échte Nikki zou Bear nooit meer geweest zijn dan een platonische soulmate, een geweldige vriend: honderd procent broer, nul procent geliefde.
Sorry, Baron, maar deze dame kiest nu eenmaal niet voor de “Bear”. Een realiteit die voor zowat iedereen glashelder is, behalve voor onze hopeloze Romeo, met alle tragische gevolgen van dien. Het is een scherpe vertelling, bovendien bijzonder sterk gebracht. Van de subtekst in de dialogen tot de beeldtaal en de spanningsopbouw: alles grijpt vakkundig in elkaar. Zo goed zelfs dat wanneer de finale uiteindelijk volledig ontspoort, een zeldzaam goed getimede jumpscare ook echt verdiend aanvoelt, in plaats van als een goedkoop cliché.
Toch voelt de film, zeker tijdens het eerste uur, eerder ongemakkelijk en oncomfortabel aan dan echt griezelig. De nachtmerrie sluimert voortdurend net onder de oppervlakte, begraven onder het maniakale, hysterische gedrag van wens-Nikki, dat soms bijna pijnlijk is om naar te kijken. En zij heeft dan nog een excuus.
Bear is namelijk een sterk geschreven “nice guy”-personage dat, naarmate we hem beter leren kennen, steeds meer aan sympathie inboet. Een gevoel dat ook zijn collega’s en vrienden lijken te delen. Wie vooral uitkijkt naar de meer traditionele horrorelementen – voorspelbaar binnen deze context, maar bijzonder bevredigend in uitvoering – moet wachten tot het laatste halfuur.
Wie dus op zoek is naar licht, snel verteerbaar Blumhouse-horrorvertier, zal waarschijnlijk niet meteen vallen voor deze psychologische terreurprent, doordrenkt van hysterie en ongemak. Maar geef Obsession wat tijd om te bezinken, en eens alle puzzelstukken op hun plaats vallen, blijft er uiteindelijk verrassend weinig te wensen over.
Genre: horror, psychologische thriller
Jaar: 2025
Regisseur: Curry Barker
Cast: Michael Johnston, Inde Navarrette, Megan Lawless, Cooper Tomlinson
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 108 minuten
