Ruimteschip John A. Warden is het kroonjuweel én het koninkrijk van kapitein Ibanez. Dat ze het plots moet afstaan aan minister Carl Jenkins voor een black ops-missie, valt haar dan ook bijzonder zuur. Maar die frustratie verdubbelt wanneer het schip in de problemen lijkt te komen en het opnieuw aan haar troopers is om orde op zaken te stellen in een inmiddels door insecten geteisterd ruimteschip.
Eerder dit jaar namen we de liveactiontrilogie van Starship Troopers al eens onder het vergrootglas, maar in de loop der jaren bracht de franchise nog twee extra films voort. Twee computeranimatiefilms, om precies te zijn, waarvan de eerste, Starship Troopers: Invasion, nu beschikbaar is op Netflix (mits je taalinstellingen op Engels staan). De ideale gelegenheid om nog eens in dienst te treden bij de United Federation … dachten we.
De formule van de franchise kennen we ondertussen wel. De mensheid, verenigd onder een fascistisch wereldregime, verwikkeld in een eeuwige intergalactische strijd tegen een buitenaards ras van gigantische insecten. En de soldaten die het eigenlijke gevecht voeren? Niet veel meer dan kanonnenvoer natuurlijk. Nee, veel verandert Invasion niet aan die beproefde formule.
Of het nu gaat om een reddingsmissie op een bebouwde asteroïde of het enteren van een potentieel gekaapt ruimteschip, de troepen staan klaar om insecten te verdelgen, guns blazing en met een haast doodsverachtende overgave. Goed voor heel wat actie. Zielloze, lege actie helaas.
Hoewel de overstap naar een volledig CGI-animatiestijl het pijnlijke onevenwicht tussen liveactionbeelden en computereffecten volledig van de baan ruimt, vertaalt zich dat helaas niet in beter ogende beelden of gedurfdere scènes. Integendeel zelfs. Grote delen van deze animatiefilm voelen aan als een aaneenschakeling van videogametussenfilmpjes uit het PS3-tijdperk – inclusief de saaie grijstinten – wat resulteert in een weinig opwindende rit.
Gewoon hordes insecten die zonder veel variatie op een kogelregen afrennen en de soldaten overrompelen, met slechts hier en daar een memorabel momentje en als voornaamste afwisseling wat CGI-naakt als extra fanservice. Alles lijkt er daarbij op gericht om vooral niét in te spelen op net die charmes die de eerste film zo gedenkwaardig maakten en waarvoor je naar dit soort films zou willen kijken.
Net als de vorige sequels mist ook Starship Troopers: Invasion de satire volledig en speelt het alles pijnlijk droog en bloedserieus. Daardoor voelt de film aan als de zoveelste sciencefictionshooter, waarbij alle diepgang en sociale commentaar via de eerste luchtsluis de ruimte in zijn geblazen. De grappig bedoelde verwijzingen naar de iconische “Wil je meer weten?”-intermezzo’s maken het eigenlijk alleen maar erger, omdat ze de bal zo hopeloos misslaan.
Dan maar hopen op wat leuke karakterontwikkeling of een verdere uitdieping van de wereld? Dat kan, maar ook daar valt bitter weinig te rapen. De paar keer dat een personage of motief wat meer aandacht krijgt, legt het nauwelijks gewicht in de schaal en zelfs de terugkeer van drie bekende gezichten konden we niet op gejuich onthalen. Ze worden niet ingesproken door hun originele acteurs en is ook het conflict dat hun aanwezigheid met zich meebrengt en het plot voortstuwt, is allesbehalve bijzonder.
Het voelt dan ook als een ellenlange vlucht, deze film, waarbij de hoop om nog iets bevredigends te zien met de minuut slinkt. Nee, als dit de toekomst van de franchise moet zijn, dan kiezen wij toch liever de kant van de insecten.
Genre: sciencefiction, thriller
Jaar: 2012
Regisseur: Shinji Aramaki
Cast: Luci Christian, David Matranga, Andrew Love, Emily Neves
Land: Japan, Verenigde Staten
Speelduur: 89 minuten
Starship Troopers: Invasion
