Wanneer een stripper bruut de dood vindt door toedoen van een gevaarlijke moordenaar, klopt journaliste Nancy aan bij de excentrieke privédetective Abraham Gentry. Ze hoopt zowel op een doorbraak in de zaak als op een krantenprimeur. Maar Gentry’s methodes zijn nogal bijzonder en de moordenaar is nog lang niet van plan zijn mes terug in de schuif te steken.
Op 26 september 2016 verloor het horrorgenre een nog al te vaak over het hoofd geziene legende. Op 90-jarige leeftijd verliet Herschell Gordon Lewis ons, een heel repertoire aan grensverleggende bloedcinema achterlatend. Ter herdenking keren we daarom terug in de tijd en nodigen we ook enkele wulpse dames uit. Dit is The Gore Gore Girls.
Waar de ‘bloedtrilogie’ – met onder meer Two Thousand Maniacs! – ongetwijfeld zijn bekendste werk zal blijven, doet het nu net geen 55 jaar oude The Gore Gore Girls Lewis’ bijnaam als Peetvader van de Gore des te meer eer aan. “Bekroond” met een X-rating (het NC-17-label zou pas in de jaren 90 worden ingevoerd), zette de regisseur met deze cultfilm duidelijk in op de gortigst mogelijke vertelling.
Eentje die haast op alle vlakken eropuit lijkt om de verdedigers van de goede zeden tot een ware dreigbrievencampagne te verleiden. De film speelt zich voornamelijk af in en rond een groezelige stripclub, een plek waar je evenveel risico loopt om met tetanus buiten te gaan als met chlamydia, en bedient zich gretig van alles wat kan provoceren. Halfnaakte danseressen, feministische protesten tegen diezelfde strippers en bovenal liters en kilo’s nepbloed en geknutselde ingewanden. Na nog geen dertig seconden slaat de moordteller al aan, en die zal daarna nog vaak tikken.
Meer dan de vlotheid waarmee de film tot bloederige actie overgaat, is het de brutaliteit van het geweld die blijft verbluffen. Zelfs voor ervaren horrorfans is dit hevig werk, het soort werk waarop we de voorbije jaren moesten wachten tot Damien Leone. Ja, Lewis zet de splatter in splatterfilm en fijngevoeligheid bij het huisvuil. De trots die men voelde op de geslaagde en absoluut maagkerende effecten valt makkelijk af te lezen uit het camerawerk, dat er niet voor terugdeinst om zoveel mogelijk van het verminkingsproces in beeld te brengen.
Het is oprecht verrassend hoe gemeen ze voor die tijd uit de hoek mochten komen. Ofschoon de humor (en mogelijk ook het soort slachtoffers in de prent) voor de nodige verzachting zorgt. Met een kwinkslag mag je nu eenmaal net iets meer en voor al zijn smerigheid staat de film bol van de nodige vette knipogen. De ster van deze “goremedy” is dan ook Frank Kress als de heerlijk foute privédetective Abe Gentry.
Constant schuilgaand achter een overdreven vermetelheid, met een scherpe tong en een gevaarlijke dosis lef, levert hij gedegen, zij het niet noodzakelijk altijd even ethisch, werk. Vlotjes spant hij iedereen voor zijn kar, met Amy Farrells Nancy als zijn trouwste slachtoffer. Maar ook met serveerster Marlene (Hedda Lubin) of zijn ‘rivaal’ in het onderzoek, politieluitenant Anderson, onverstoorbaar belichaamd door Russ Badger, heeft hij zijn pret.
Tenminste, wanneer die laatste niet bezig is met zijn eigen komische privéoorlog met journalisten en misdaadfotografen. Ja, The Gore Gore Girls is van alle markten thuis en levert een onderhoudend, smerig moordenaarsmysterie af, opgeleukt met een passende, typisch ‘70s funky soundtrack.
Zij het natuurlijk zonder ooit van zijn pulppretpad af te wijken. Geen seconde denkt de prent eraan braaf te zijn … of subtiel. En het is ook niet altijd duidelijk of iets als grap bedoeld is. Uiteraard zijn bepaalde grappen in de halve eeuw die sindsdien verstreken is, niet allemaal even gracieus verouderd. Daardoor kan de film nog steeds duchtig tegen schenen schoppen, met meer dan alleen lichamelijke verwoestingen. Een passend werk dus om een man als Herschell mee te herdenken.
Genre: horror, komedie, mysterie
Jaar: 1972
Regisseur: Herschell Gordon Lewis
Cast: Frank Kress, Amy Farrell, Russ Badger, Hedda Lubin
Land: Verenigde Staten
Speelduur: 81 minuten
