De in Duitsland geboren regisseuse Wiebke von Carolsfeld verhuisde na haar studies in Keulen naar Canada, omdat ze daar een job als monteuse op de kop kon tikken. Na twee opmerkelijke kortfilms werd ze aangegrepen door Marion Bridge, een emotierijk toneelstuk van Daniël Maclvor, haar vriend, gewezen kamergenoot en auteur van het verrukkelijke The Five Senses. Aanvankelijk wou kortfilmer Maclvor zijn scenario zelf verfilmen, maar hij liet uiteindelijk die eer – omwille van de uitgesproken feminiene thematiek – aan von Carolsfeld. Geen slechte beslissing, want het resultaat is een uiterst gevoelig en intimistisch langspeelfilmdebuut.
Centraal in dit huiselijk drama staat Agnes (Molly Parker), de jongste van drie zussen, die na een destructieve periode en een drugsontwenningssessie, uit Toronto terugkeert naar haar ouderlijk huis in het afgelegen plaatsje Cape Breton in Sidney. Haar kettingrokende, stevig drinkende en bedlegerige moeder is ernstig ziek, maar Agnes wil een aantal pijnlijke zaken uit haar verleden afsluiten. Geen makkelijke opdracht, want haar oudste zus Theresa is vroom-katholiek, verbitterd en pas gescheiden omdat ze geen kinderen meer wil en daardoor haar echtgenoot wantrouwt. Andere zus Louise is een beetje een dwarse nitwit die haar dagen slijt met het bekijken van sportreportages op televisie. De twee eigenzinnige zussen hebben absoluut geen zin om oude familieomstandigheden op te rakelen en zijn niet al te positief over de drastische rehabilitatie van Agnes. En het verleden eist blijkbaar zijn tol. Wanneer de afgetakelde moeder op haar sterfbed schriftelijk om vergiffenis vraagt, kan Agnes de druk niet meer aan. Ze begint weer te drinken en allerlei geheimen komen aan het licht. Naast incestueuze wederwaardigheden daagt ook nog de mysterieuze tiener Joanie op. Na de dood van haar moeder gaat Agnes met dédain een confrontatie aan met haar bejaarde vader.
Marion Bridge is een niet-alledaags, maar intimistisch en emotioneel beklijvend familieportret. Regisseuse von Carolsfeld zoomt te braafjes in op de te weinig psychologisch uitgetekende personages, maar ontrafelt daarentegen wel boeiend en subtiel de relationele interacties tussen de zwaar getaande en door individuele problemen getekende dames. Het gebrek aan verklaring van het probleemgedrag van de hoofdpersonages wordt ruimschoots gecompenseerd door de rigoureuze en ingeleefde prestatie van de sterke ensemblecast. Het filmfestival van Toronto bekroonde dit intrieste groepsbeeld met veel humor als beste debuut, waardoor dit psychologisch drama meteen een uitgelezen tip is voor een deugdelijk avondje.
Genre: drama
Jaar: 2002
Regisseur: Wiebke von Carolsfeld
Cast: Molly Parker, Rebecca Jenkins, Stacy Smith, Elliot Page
Land: Canada
Speelduur: 90 minuten